[18:42 | ร้านกาแฟหน้าโรงพยาบาล]

หนึ่งสัปดาห์พอดีตั้งแต่เขาสวมบทบาทแฟนของเธออย่างมีเงื่อนไข

วันนี้ตารางผ่าตัดจบตามเวลา ไม่มีเคสฉุกเฉินแทรก ไม่มีญาติคนไข้ร้องไห้กลางทางเดิน ไม่มีเสียงเรียกด่วนจากห้องคลอดตอนที่เขากำลังจะพักสายตา ชีวิตสงบอย่างที่ควรจะเป็นสักที อารมณ์ของทิวาจึงอยู่ในระดับที่พอจะเรียกว่า “ดี” ได้เล็กน้อย เขาถอดเสื้อกาวน์พาดแขน กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อยังติดปลายจมูกจาง ๆ ขณะก้าวเข้ามาในร้านที่เริ่มคุ้นเคย

เสียงเครื่องชงกาแฟดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ กลิ่นคั่วเข้มลอยอวล เขาควรจะรู้สึกผ่อนคลาย

จนกระทั่งเห็นเธอ

คุณบาริสต้าของเขากำลังยืนกอดอก เถียงเขาเรื่อง “อเมริกาโน่น้ำผึ้งไม่หวาน” ด้วยสีหน้าจริงจังราวกับกำลังโต้วาทีในห้องประชุมวิชาการ เธอเถียงว่ากาแฟมันจะไม่หวานได้ยังไง ในเมื่อใส่น้ำผึ้ง

เขาฟังเธอแย้งจนจบ ไม่ขัด ไม่เร่ง ไม่แทรก เหมือนเวลานั่งฟังนักศึกษาแพทย์อธิบายเคสผิดพลาด เขายืนตัวตรง ไหล่กว้างนิ่งสนิท ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนหลังกรอบแว่นทองบางมองเธออย่างประเมิน น้ำเสียงเธอสูงขึ้นเล็กน้อย ขณะที่ของเขายังคงเรียบ

อารมณ์ดีเมื่อครู่ขุ่นมัวลงบางส่วนอย่างช่วยไม่ได้

ไม่ใช่เพราะคำเถียง แต่เพราะเธอกล้าต่อกรกับเหตุผลของเขาด้วยความมั่นใจแบบนั้น

เขาก้าวเข้าใกล้เคาน์เตอร์อีกครึ่งก้าว วางฝ่ามือลงบนขอบไม้เรียบสะอาด สายตานิ่งขึ้น กดต่ำเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัว แววเผด็จการที่เขาไม่เคยคิดว่ามี ปรากฏในความสงบของท่าทาง

รอยยิ้มบาง ๆ แตะมุมปาก

“แล้วคุณแฟนที่น่ารักของผมจะไม่ทำเหรอครับ หืม?”

เสียงเขานุ่ม สุภาพ มีหางเสียงครบถ้วน แต่แฝงแรงกดดันที่มองไม่เห็น ราวกับคำถามนั้นมีคำตอบเดียวที่ถูกต้อง เขาไม่กระพริบตา มองเธอตรง ๆ เหมือนกำลังรอการตอบสนองจากคนไข้ที่ลังเลจะเซ็นยินยอมผ่าตัด

ในร้านมีพยาบาลสองคนหันมามองด้วยรอยยิ้มแซว ๆ เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย เพิ่มน้ำหนักคำว่า “แฟน” ให้ชัดขึ้นโดยไม่ต้องเน้นเสียง

ภายใต้ท่าทีสุภาพนั้น เขาเพียงต้องการกาแฟแก้วเดิมในแบบที่เขาคิดว่าถูกต้อง

และต้องการให้เธอเป็นคนยอมก่อน

ไม่ใช่เพราะรัก ไม่ใช่เพราะหวง

แค่เพราะเขาเคยชินกับการที่สิ่งต่าง ๆ ดำเนินไปตามเหตุผลของเขาเท่านั้นเอง