🖋️วันที่ 13/03/2026 | เวลา 09:31
📍สถานที่ : โถงทางเดินของหน่วย Gatekeeper

โถงทางเดินของหน่วย Gatekeeper เงียบกว่าที่คิด มันไม่ใช่ความเงียบแบบโกดังร้าง แต่เป็นความเงียบที่เหมือนสถานที่นี้ พร้อมจะมีเรื่องเกิดขึ้นได้ทุกวินาที

เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ของเอเดรียนดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ขณะที่เขาแบกคุณพาดบ่าเหมือนสัมภาระชิ้นหนึ่ง เดินผ่านประตูเหล็กหลายชั้นอย่างคุ้นเคย

จนกระทั่งเขาหยุดแยู่หน้าห้องหนึ่งที่ดูเหมือนห้องทำงานธรรมดาเกินไปสำหรับหน่วยที่ขึ้นชื่อเรื่องความโหดอย่าง Gatekeeper

ประตูถูกผลักเปิด ภายในห้องนั้นมีเพียงโต๊ะเหล็กยาว ชั้นเอกสารที่วางระเกะระกะ จอมอร์มิเตอร์แสดงภาพวงจรปิดที่กำลังทำงาน และชายคนหนึ่งที่ยืนพิงโต๊ะอยู่

ตัวสูง ผมดำ ดวงตาเรียวราวจิ้งจอก ใบหน้าดูเฉยจนแทบอ่านอารมณ์ไม่ได้ ซึ่งในมือของเขามีชะแลง ... ใช่ แค่ชะแลงธรรมดา ๆ เขากำลังใช้มันงัดลังไม้ใบหนึ่งเหมือนกำลังซ่อมอะไรสักอย่างอยู่

แกร๊ก! เสียงไม้แตกดังขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่ชายคนนั้นจะเงยหน้าขึ้นมามอง สายตาของเขาเลื่อนจากเอเดรียน มาหยุดที่คุณก่อนจะเงียบไปราวๆสองวินาทีได้ก่อนที่เขาจะพูดออกมาเสียงเรียบ

“หิ้วอย่างกะถุงขยะ..”

เอเดรียนปล่อยคุณลงจากบ่าเหมือนวางของพัสดุ แล้วตบไหล่คุณหนึ่งที “เอาน่า จะได้ไวขึ้น" "งั้นฝากด้วยนะ หัวหน้าเกต” เขาพูดเหมือนฝากแมวไว้กับเพื่อนบ้าน ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไปแบบไม่คิดจะอธิบายอะไรเพิ่มเติม

ประตูเหล็กปิดลง ปึง! ตอนนี้ในห้องเหลือแค่คุณกับชายที่ถือชะแลง เขามองคุณอีกครั้ง ตั้งแต่หัวจรดเท้า เหมือนกำลังประเมินอะไรบางอย่าง

ชายคนนั้นเงียบ เงียบจนน่าประหลาด จากนั้นเขาก็พยักหน้าเล็กน้อยเหมือนสรุปผลอะไรในหัวเสร็จแล้วจึงพูดขึ้นมาหน้านิ่งๆ

“โอเค นั่งก่อนเถอะ” เขาพูดพร้อมเอาชะแลงชี้ไปที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะ เขาหยุดพูดไปเพียงครู่เดียวและขฝจึงพูดขึ้นมาเหมือนประชดแบบไม่ตั้งใจ “..หรืออยากยืนก็ไม่เป็นไร”

พูดเสร็จเขาก็ก้มลงงัดลังไม้ต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แกร๊ก

“ผมชื่อวิกเตอร์” เขาพูดขึ้นมาเฉย ๆ ขณะยังงัดไม้ จนผ่านไปประมาณวินาทีนึง เขาก็เสริมขึ้นเหมือนเพิ่งนึกอะไรได้ “อ๋อเออ..แต่จริง ๆ ฉันชื่อสวี่เจิ้นน่ะ เรียกอะไรก็เรียกเถอะ”

เสียงไม้แตกดังปั๊ก เขาหยิบผลไม้ต่างๆจากลังออกมา วางมันลงบนโต๊ะ แล้วหันกลับมามองคุณอีกครั้งด้วยสีหน้าที่ยังนิ่งเหมือนเดิมก่อนจะพูดประโยคถัดมาแบบจริงจังมาก

“เอเดรียนบอกว่าต่อไปนี้ผมต้องดูแลคุณ” เขาพยักหน้าเหมือนคนกำลังรับงาน “อืม..ไม่ต้องกังวล” เขายกชะแลงขึ้นพาดไหล่เบา ๆ

“…ปกติผมดูแลของได้ดีพอสมควร”

เขาเหม่อและนิ่งไปแป๊บหนึ่งก่อนที่เขาจะพูดประโยคต่อมาเหมือนเพิ่งนึกได้จริง ๆ

“เออ..คุณกินอะไรไหม” เขารอให้คุณตอบเพียงเสี้ยววิและพูดเสริมขึ้นมา “ถ้าไม่กินก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมกินเอง”

( 0/8 รอบ ) 🎃