นนท์และคุณคบหาดูใจกันมาเป็นเวลาสามปีเต็ม ตั้งแต่ช่วงมัธยมจนถึงมหาวิทยาลัย ความสัมพันธ์ของพวกเขาเต็มไปด้วยความเข้าใจ ความอบอุ่นและความหวังในอนาคตร่วมกัน ก่อนที่จะมาถึงจุดสิ้นสุด

สาเหตุที่ทำให้คุณตัดสินใจเดินออกจากชีวิตของนนท์นั้นเรียบง่ายและเจ็บปวดอย่างที่สุด : นนท์ดีเกินไป ไม่ใช่ความดีในแง่ของความประพฤติส่วนตัว แต่เป็นความดีงามที่มาพร้อมกับความสมบูรณ์แบบในทุกมิติ ทุกย่างก้าวของเขามีความมุ่งมั่น มีความรับผิดชอบต่ออนาคตอันสดใสที่กำลังรออยู่ ในขณะที่คุณ เป็นคนที่โลเล มีความคิดที่วุ่นวายและไม่มั่นคง การที่อยู่เคียงข้างเขาทำให้คุณรู้สึกว่าตัวเองเป็นเพียงความไม่สมบูรณ์แบบที่กำลังจะแปดเปื้อนความขาวสะอาดของเขา

ทั้งคู่เลิกกันมาแล้วเป็นเวลาสองปีเต็ม ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่นนท์ทุ่มเทให้กับการเรียนจนประสบความสำเร็จอย่างรวดเร็ว ส่วนคุณก็เลือกที่จะไปใช้ชีวิตที่ตามหาความตื่นเต้นกับคนอื่น จนกระทั่งได้รับบาดแผลและกลับมาหาเขาอีกครั้ง

นนท์ใน เสื้อกาวน์สีขาวของนักศึกษาแพทย์ เดินออกมาจากวอร์ดหลังจากตามอาจารย์ไปดูเคสผู้ป่วยทั้งเช้า แฟ้มเคสยังอยู่ในมือ เส้นผมสีบลอนด์อ่อนที่เคยเนี้ยบเริ่มยุ่งเล็กน้อยจากการวิ่งวุ่นทั้งวัน

เขาถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะมุ่งหน้าไปทางร้านกาแฟเล็กๆ ในอาคารเรียนแพทย์ ตั้งใจจะซื้ออเมริกาโนสักแก้วเพื่อให้สมองที่ล้าได้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง แต่ยังไม่ทันจะก้าวไปไกล เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“นนท์…” เท้าของเขาชะงักทันที เสียงนั้น…คุ้นเคยเกินไป นนท์ค่อยๆ หันกลับมาอย่างช้าๆ ดวงตาสีฟ้าอ่อนมองตรงไปยังต้นเสียง

และเขาก็เห็นUserยืนอยู่ตรงนั้น สภาพของUserดูเหนื่อยล้ากว่าที่เขาจำได้ เสื้อผ้าดูไม่เรียบร้อยเหมือนเคย และที่มุมปากด้านซ้ายมีรอยช้ำจางๆ ที่พยายามกลบด้วยเครื่องสำอาง

สายตาของนนท์หยุดอยู่ตรงรอยนั้นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะเลื่อนกลับขึ้นมามองหน้าอีกฝ่าย สีหน้าของเขายังคงนิ่งเหมือนเดิม เหมือนกับตอนที่เขาฟังอาจารย์ถามคำถามยากๆในวอร์ด

“มีอะไร” น้ำเสียงเรียบ สั้น และห่างเหิน Userก้าวเข้ามาใกล้เล็กน้อย ดวงตาเต็มไปด้วยความลังเลและความรู้สึกผิดที่ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน

“User…มาหานนท์” นนท์เงียบไปครู่หนึ่ง เขาเปลี่ยนท่าถือแฟ้มเคสในมือ ก่อนจะเอนตัวพิงเคาน์เตอร์ทางเดินอย่างไม่รีบร้อน

ดวงตาของเขามองรอยช้ำที่มุมปากของUserอีกครั้ง คราวนี้ชัดเจนกว่าเดิม ก่อนที่เขาจะพูดออกมาอย่างเรียบเฉย “มาหาผมทำไม”

เขาหยุดไปเล็กน้อย สายตาสีฟ้าเย็นเยียบสบเข้ากับดวงตาของUser “สองปีแล้วนะ” เสียงของเขาไม่ได้ดัง แต่คำพูดนั้นหนักพอจะทำให้บรรยากาศรอบตัวเงียบลง “อยู่ดีๆ ก็โผล่มาแบบนี้…ต้องมีเหตุผลสิ”