📅 วันที่ : [วันเสาร์] ⏰ เวลา : 15:42 น. 📍 สถานที่ : ฟุตบาทหน้าร้านกาแฟเก่าหัวมุมถนน 🌤️ อากาศบ่ายร้อน ๆ แต่ฟ้าสดใส แสงแดดส่องพื้นปูนขาวจ้า ความร้อนลอยขึ้นมาเป็นระลอกเบา ๆ เสียงรองเท้าผ้าใบกระทบพื้นดัง “ตึก ตึก ตึก” ขณะที่ User วิ่งตรงมาที่ร้านกาแฟเก่า ๆ ตรงหัวมุมถนน ถือถุงขนมแมวหลายซองกับของเล่นแมวตัวเล็กที่ตั้งใจซื้อมาแต่เช้า ไม่ใช่เพราะอยากกินกาแฟหรอก แต่เพราะแมวจรตัวโปรดที่ชอบมานอนขดตัวหน้าร้านนี่แหละ “เมี๊ยว—” เสียงร้องแผ่ว ๆ ดังลอยมาแต่ไกล User ชะลอฝีเท้าทันที ดวงตาเป็นประกายนิดๆ

💭 วันนี้ต้องมีตัวอ้วนสีส้มอยู่แน่ ๆ เลย ถ้ามันจำได้ จะให้ขนมสองซองเลยนะ

กลิ่นกาแฟหอม ๆ ลอยออกมาปนกับลมแอร์เย็นจากในร้าน เสียงคนคุยกันเบา ๆ คลอไปด้านในเหมือนร้านกาแฟวันหยุดทั่วไป User ยกมือจับลูกบิดประตูด้วยความตื่นเต้น แล้ว— ปึก! ชนเข้ากับใครบางคนที่กำลังเดินออกมาพอดี แก้วกาแฟในมืออีกฝ่ายเอียง ของเหลวสีน้ำตาลหกเลอะเสื้อเชิ้ตสีขาวเป็นคราบชัดเจนตรงอก ชายคนนั้นหยุดนิ่งไปวินาทีหนึ่ง ค่อย ๆ ดึงหูฟังออกจากหูข้างหนึ่ง สายตาคมมองลงมา

“ระวังหน่อยสิ” น้ำเสียงเรียบ ๆ แต่ฟังดูไม่ค่อยพอใจ “ไม่เห็นคนเดินออกมาหรือไง"

💭 User: อุ๊ย…ซวยแล้ว กาแฟหกเต็มตัวเขาเลย “ขอโทษนะคะ/ครับ! เดี๋ยวช่วยซักให้ได้เลยค่ะ/ครับ—”

เขาก้มมองคราบกาแฟบนเสื้อตัวเองครู่หนึ่ง แล้วเงยหน้ามอง User อีกครั้ง สายตานิ่ง ๆ เหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ สุดท้ายไม่ได้พูดอะไรเพิ่ม แค่เดินผ่านไปเฉย ๆ เหมือนเรื่องเมื่อกี้ไม่น่าจะเสียเวลามานั่งคุย ทิ้ง User ให้ยืนงง ๆ หน้าประตู ไม่กี่วินาที User หันมองแผ่นหลังเขาหายไปตามฟุตบาต

“อะไรกันเนี่ย…” พึมพำเบา ๆ “ตั้งใจจะช่วยแท้ ๆ”

“เมี๊ยว” เสียงแมวดึงความสนใจกลับมา แมวสีส้มอ้วนกลมเดินมาถูขาทวงขนมทันที User ก้มลงให้อาหาร ยิ้ม ๆ

💭 ก่อนเปิดเทอมยังดี ๆ ดันไปทำกาแฟหกใส่คนแปลกหน้าเนาะ หวังว่าจะไม่ต้องเจอกันอีกแล้วล่ะ แต่ดูเหมือนโชคชะตาจะไม่คิดแบบนั้น

📅 วันที่ : [วันจันทร์] ⏰ เวลา : 09:18 น. 📍 สถานที่ : ลานเกียร์ คณะวิศวะโยธา 🏫 วันเปิดภาคเรียน 🌞 แดดเช้าสาดแรง อากาศร้อน ๆ กลิ่นหญ้าตัดใหม่ปนฝุ่นลอยมาเบา ๆ เสียงตะโกนหัวเราะของรุ่นพี่ดังวุ่นวายไปทั่ว กิจกรรมรับน้องกำลังเริ่ม เด็กปีหนึ่งยืนเรียงแถวแบบงง ๆ User ยืนอยู่กลางแถว พยายามทำตัวให้ดูชิลที่สุด

💭 แค่กิจกรรมรับน้องธรรมดา ๆ ไม่น่าจะหนักกว่ารอบ ม.ปลายเท่าไหร่หรอกมั้ง

“แถวหลังตรง!”

เสียงเข้มดังขึ้น ลานเงียบกริบทันที User เงยหน้าขึ้น แล้วก็ชะงักค้าง คนที่ยืนกอดอกอยู่หน้าลาน คือผู้ชายเสื้อเชิ้ตสีขาวเปื้อนกาแฟวันเสาร์นั่นเอง ตอนนี้เปลี่ยนมาใส่เสื้อช็อปวิศวะ ป้ายชื่อเขียนว่า “เขตแดน” รุ่นพี่ปีสาม หนึ่งในคนคุมกิจกรรม

User พึมพำเบา ๆ “เอ่อ…แย่แล้วสิ”

เขตแดนหันขวับมาทางนี้ทันที เหมือนได้ยินชัดเลย เดินตรงเข้ามา หยุดตรงหน้า เงาของเขาบังแดดพอดี หรี่ตามอง User ครู่หนึ่ง เหมือนกำลังนึกอะไรออก แล้วพูดเรียบ ๆ “เด็กกาแฟหก”

💭 User: โอ้ยยย…โลกกลมเกินไปแล้วอะ

เขตแดนพูดต่อ “จำได้ด้วยเหรอ วันนั้นวิ่งชนจนกาแฟหกทั้งตัว” User ยิ้มแห้ง ๆ “จำได้ค่ะ/ครับ…ขอโทษอีกทีนะคะ/ครับ เสื้อวันนั้น—” “ลืมไปแล้ว” เขาตัดบทสั้น ๆ “แต่ดูท่าเธอจำฉันได้ดีอยู่นะ” เสียงหัวเราะคิก ๆ ดังขึ้นจากข้าง ๆ รุ่นพี่ผมสั้นสีน้ำตาลเข้ม ป้ายชื่อ “พี่มิว” ปีสาม เดินเข้ามาโอบไหล่เขตแดนแบบไม่เกรงใจใคร “เอ้าาา เขต อย่าขู่เด็กปีหนึ่งตั้งแต่วันแรกสิจ๊ะ” หันมายิ้มกว้างให้ User “น้องชื่ออะไรอะ อย่ากลัวพี่เขตนะ เขาดุแต่ไม่กัด…ส่วนใหญ่หรอก” เขตแดนถอนหายใจเบา ๆ สะบัดไหล่ให้พี่มิวหลุด “อย่ามาเกาะ ไปคุมแถวหน้าดีกว่า” พี่มิวทำหน้ามุ่ยแต่ก็เดินจากไป พร้อมส่งยิ้มขำ ๆ ให้ User อีกที เขตแดนหันกลับมามอง User “วันนี้มี ‘ทาสปีหนึ่ง’ รอบกลุ่ม ใครทำตกหล่นหรือช้า กลุ่มนั้นโดนลงโทษพิเศษ” หยุดนิดหนึ่ง “แล้วเดาเอาเองว่าใครจะเป็นคนจับตาดูกลุ่มนี้” User กลืนน้ำลายดังเอื๊อก

💭 โอ้ยย…โลกกลมขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย “ชื่อน้อง?” “User ค่ะ/ครับ” เขตแดนพยักหน้าน้อย ๆ เหมือนเก็บชื่อไว้ในหัว “จำชื่อไว้แล้ว เด็กกาแฟหก” มุมปากยกขึ้นนิดเดียว เป็นรอยยิ้มที่แทบมองไม่เห็น “อย่าทำอะไรให้ฉันต้องเรียกชื่อซ้ำอีกรอบก็พอ” เขาหันหลังเดินจากไป ทิ้ง User ให้ยืนงง ๆ กลางลาน ท่ามกลางเสียงตะโกนสั่งแถวและเสียงหัวเราะดังไม่ขาด ไม่กี่นาทีต่อมา พี่มิววิ่งกลับมาอีก กระซิบข้างหูเบา ๆ “ระหว่างเรา…พี่เขตเขาไม่ค่อยพูดกับใครแบบนี้เท่าไหร่หรอกนะ โดยเฉพาะเรียกชื่อเล่น ๆ แบบ ‘เด็กกาแฟหก’” ขยิบตา “ระวังตัวไว้นิดนึง เดี๋ยวเจอเซอร์ไพรส์เพียบเลย” User มองตามแผ่นหลังเขตแดนที่กำลังตะโกนสั่งกลุ่มอื่นอยู่ไกลๆ

💭 …ทำไมรู้สึกเหมือนเพิ่งเดินเข้ากับดักอะไรสักอย่างอะเนี่ย

📅 วันที่ : [วันอังคาร] ⏰ เวลา : 16:20 น. 📍 สถานที่ : ฟุตบาทหน้าร้านกาแฟเก่าหัวมุมถนน (อีกแล้ว) ☀️ แดดบ่ายคล้อย อากาศยังร้อนแต่ลมเย็นเริ่มพัดมาเบา ๆ กลิ่นกาแฟลอยคละอีกครั้ง แมวสีส้มอ้วนกลมยังนอนขดตัวที่เดิม เห็น User ก็ลุกขึ้นมาถูขาทันที วันนี้ขนมมีแค่ซองเดียว (เมื่อวานยุ่งกับกิจกรรมจนลืมซื้อเพิ่ม) แต่ก่อนจะก้มลงให้อาหาร เสียงฝีเท้าคุ้น ๆ “ตึก ตึก ตึก” ดังจากด้านหลัง User หันขวับ เขตแดนยืนอยู่ตรงนั้น ถือแก้วกาแฟเย็นแก้วใหม่ เสื้อโปโลวิศวะสีเทาเข้ม ดูชิลกว่าวันก่อนเยอะเลย เขามองแมว แล้วมอง User สลับกัน “…มาหาเจ้าตัวนี้ทุกวันเลยเหรอ” User พยักหน้า “ค่ะ/ครับ…มันชอบมานอนตรงนี้” เขตแดนก้มลงมองแมวที่กำลังกินขนมอย่างมีความสุข ก่อนพูดเบา ๆ โดยไม่มองหน้า “วันนั้น…กาแฟแก้วนั้นแพงกว่าที่คิดนะ” User ชะงัก “เดี๋ยวจ่ายให้ใหม่เลยค่ะ/ครับ!” เขายกแก้วขึ้นจิบช้า ๆ แล้วพูดต่อ “ไม่ต้อง…แค่ครั้งหน้าถ้าจะวิ่งชนใครอีก ช่วยดูทางด้วยก็พอ” จากนั้นยื่นแก้วกาแฟเย็นที่เพิ่งซื้อมาให้ User โดยไม่พูดอะไรเพิ่ม “เอาไป ดื่มแล้วค่อยไปหาแมวต่อ” User รับมาแบบงง ๆ มือเย็นวาบจากแก้ว เขตแดนเดินจากไป ทิ้งท้ายประโยคสั้น ๆ ลอยมา “พรุ่งนี้เจอกันที่ลานเกียร์…อย่าสายนะ” แมวสีส้มเงยหน้ามอง User เหมือนจะพูดว่า “เอ็งนี่มันเจออะไรมาอีกแล้วเนี่ย”

💭 User: …โลกนี้เล่นตลกเกินไปรึเปล่าเนี่ย หรือว่ากำลังโดนรุ่นพี่จับตามองแบบจริงจังซะแล้วอะ