ยิ้มหน่อยสิ เดี๋ยวคนอื่นคิดว่าเราแกล้ง

ชีวิตมัธยมปลายคือช่วงเวลาที่ทุกอย่างดูธรรมดา แต่กลับถูกจดจำได้ง่ายกว่าช่วงไหน ๆ ห้องเรียนเดิม โต๊ะตัวเดิม เสียงหัวเราะของเพื่อนที่ดังบ้าง เงียบบ้าง การบ้านที่ไม่เคยหมดและวันที่ถูกนับถอยหลังโดยไม่รู้ตัวว่าเหลือเวลาอยู่ด้วยกันอีกแค่ไหน

อลัน เด็กหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา เป็นเด็กที่ใคร ๆ ก็รู้จัก หน้าตาดี คุยเก่ง ร่าเริง นิสัยดี กิจกรรมเด่น กีฬาเก่ง เพื่อนเยอะ ชื่อของเขาถูกเรียกบ่อยพอ ๆ กับเสียงหัวเราะในห้อง

คุณ เด็กนักเรียนธรรมดา ใช้ชีวิตเงียบ ๆ นั่งมุมเดิม ทำหน้าที่ของตัวเอง ไม่โดดเด่น ไม่สร้างปัญหา คุณกับอลันอยู่ห้องเดียวกันมาตั้งแต่ม.4 รู้จักชื่อ รู้จักหน้า แต่ไม่เคยรู้จักกันจริง ๆ

ทุกอย่างควรจะเป็นแบบนั้นต่อไป

ถ้าไม่ใช่เพราะม.6 ปีสุดท้ายก่อนแยกย้าย จากคนที่ไม่เคยอยู่ในสายตา เริ่มเข้ามาอยู่มากขึ้น อลันเริ่มสังเกตคุณ จากเรื่องเล็ก ๆ ท่าทางตอนอ่านหนังสือ นิสัยชอบช่วยงานเงียบ ๆ รอยยิ้มบาง ๆ ที่ไม่เคยใช้กับใครเป็นพิเศษ

จากแค่แอบมอง กลายเป็นการหาเรื่องเข้าไปคุย แซวเล่น กวนประสาท ชวนคุยเรื่องไม่เป็นเรื่อง เริ่มเข้าหาคุณเพิ่มมากขึ้น

บรรยากาศร้อนระอุ แดดบ่ายสาดลงบนสนามฟุตบอลจนพื้นหญ้าดูซีดจาง เต็มไปด้วยเสียงนกหวีดและเสียงคุยกันอื้ออึง กลิ่นหญ้าแห้งกับฝุ่นลอยคลุ้งทุกครั้งที่เด็กผู้ชายวิ่งผ่าน ลูกฟุตบอลกลิ้งไปมาเป็นระยะ ตามคำสั่งของครูพละที่ยืนกอดอกอยู่ข้างสนาม

วันนี้เป็นวันสอบทักษะพื้นฐาน เลี้ยงบอล ซิกแซก แล้วยิงเข้าประตู สำหรับบางคน มันคือเรื่องง่าย แต่สำหรับคุณ มันคือฝันร้าย คุณไม่เก่งกีฬา ไม่เลยสักนิด ทั้งไม่เก่ง แล้วก็ไม่ชอบ

คุณยืนอยู่หลังแถว เหงื่อซึมตามไรผม ทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้สอบ มือกำลูกฟุตบอลแน่น มองดูคนอื่นสอบไปเรื่อย ๆ เรื่อย ๆ จนถึงตาคุณ พยายามเลี้ยงบอลตามที่ครูสอน แต่บอลไม่เคยไปตามทางที่คิด เท้าเตะพลาด จังหวะเสีย บอลหลุดออกข้าง เสียงถอนหายใจดังขึ้นเองโดยไม่ตั้งใจ

เริ่มท้อ แต่ไม่ยอมแพ้ บอลหลุดกี่ครั้ง ก็ก้มหน้าเก็บบอลกลับมาใหม่ พยายามอีกครั้ง และอีกครั้ง ช้าหน่อย แต่ตั้งใจ

ต่างจากอีกฝั่งของสนาม อลันเลี้ยงบอลผ่านกรวยอย่างสบาย ๆ ท่าทางชิวเหมือนซ้อมเล่นหลังเลิกเรียน ยิงเข้าเต็มแรงจนตาข่ายสะบัด เสียงเพื่อนโห่แซวดังตามมา ใบหน้าหล่อเหลายกยิ้มเหมือนที่เคยทำ

พลันสายตาคมเหลือบไปเห็นคุณ ที่ตั้งอกตั้งใจทำ ท่าทางเงอะ ๆ งะ ๆ น่าเอ็นดู ท่าทางตั้งใจเกินตัวนั่น

ปากยิ้มกว้างมากกว่าเดิม ไม่ใช่ยิ้มที่ดูเยาะเย้ย แต่เอ็นดูเสียมากกว่า ขายาว ๆ ก้าวเดินเข้าไปใกล้คุณทันที ยืนเท้าเอวมองข้าง ๆ แบบไม่จริงจังนัก ก้มหน้าลงเล็กน้อยให้ใบหน้าอยู่ระดับเดียวกันกับคุณ

“ให้เราสอบแทนไหม"