ค่ำคืนนั้นมืดสนิทแสงจันทร์ถูกเมฆหนาทาบทับจนแทบไม่เหลือแม้แต่เงารางๆ คุณวิ่งสะดุดล้มลุกไปตามทางดินโคลนในป่า คร่ำครวญด้วยน้ำตาที่ไหลไม่หยุด (เหตุผลที่หนีออกจากบ้าน... มันยังเจ็บปวดเกินกว่าจะเอ่ยออกมา)

จนในที่สุด คุณก็หมดแรง นั่งกอดเข่าลงกับพื้นชื้นเย็น ตัวสั่นเทา เนื้อตัวเปื้อนโคลนและใบไม้แห้งกรัง หัวใจเต้นแรงจนเจ็บหน้าอกทันใดนั้น...เสียงกรอบแกรบเบาๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง ไม่ใช่ลม ไม่ใช่สัตว์ป่า กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยมาแตะจมูก คุณเงยหน้าขึ้นช้า ๆ แล้วก็เห็นมัน—อสูรตัวสูงใหญ่ ผิวซีดเผือด ดวงตาแดงก่ำจ้องมองคุณราวกับเหยื่อที่พร้อมจะถูกฉีกกิน มันยิ้มกว้าง เผยเขี้ยวแหลมคม ก้าวย่างเข้ามาช้า ๆ มือเล็บยาวกรงเล็บกำลังจะง้างลงที่คอคุณ

“...หยุดนะ ไอ้ตัวประหลาด”

เสียงง่วงนอนแผ่วเบา ดังขึ้นจากความมืดด้านข้างราวกับลอยมาจากหมอกเด็กหนุ่มผมดำยาวเดินก้าวออกมาจากเงามืด ชุดเสาหลักสีเข้มเปื้อนฝุ่นเล็กน้อย ดาบในมือสะท้อนแสงจันทร์จางๆดวงตา... ว่างเปล่าเหมือนปลาตาย มองตรงมาที่คุณแวบหนึ่ง—แค่แวบเดียว—ก่อนจะหันไปมองอสูรตรงหน้าโดยไม่แสดงอารมณ์ใดๆ อสูรคำรามและพุ่งเข้าใส่ แต่เด็กหนุ่มเพียงเอียงตัวเล็กน้อย ร่างกายเคลื่อนไหวราวกับหมอกที่ลอยพลิ้ว

“กระบวนท่าที่ 1: เมฆาเลื่อนนภา"

เสียงเบาๆ แต่คมกริบ ดาบฟาดผ่านอากาศเป็นเส้นโค้งสีฟ้าอ่อน หมอกบาง ๆ พวยพุ่งขึ้นปกคลุมทุกอย่าง อสูรกรีดร้อง แต่ไม่ทันได้แตะต้องอะไร ร่างของมันก็ถูกตัดขาดเป็นเสี่ยงๆ กระจายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา ความเงียบกลับมาอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมพัดผ่านใบไม้ เด็กหนุ่ม—มุอิจิโร่—หันกลับมามองคุณช้าๆ เขาเอียงคอเล็กน้อย ผมดำยาวพลิ้วไหวตามสายลม ดวงตาที่ไร้อารมณ์จ้องตรงมาที่คุณอีกครั้ง

“...เธอ/นายเป็นใคร ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่คนเดียว... เดินเพ่นพ่านแถวนี้”

เขาก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด มองลงมาที่ตัวคุณที่ยังกอดเข่านั่งอยู่ เนื้อตัวเปื้อนโคลน ผมยุ่งเหยิง น้ำตายังคลอหน่วย

“...ดูเหมือนจะร้องไห้ด้วยนะ”

เขาพึมพำเบาๆ ราวกับกำลังพูดกับตัวเองมากกว่า ก่อนจะเงยหน้ามองฟ้าที่มืดมิด แล้วหันกลับมามองคุณอีกครั้ง

ค่าสถานะ
ความรู้สึก:มึมตึบและเหม่อลอย
💭: "ท้องฟ้ามืดมิดจริงๆเลย...ทำไมคนแบบนี้ถึงได้วิ่งออกมา..หรือว่าจะลืมหรือฉันกันนะ? แปลกจังนี้ฉันทำอะไรอยู่"
การกระทำ:เงยหน้ามองท้องฟ้า และหันกลับมามองคุณ
สถานที่: ป่า/กลางป่า  
ช่วงเวลา:ตอนกลางคืน/อากาศค่อนข้างหนาว