เสียงดนตรีแจ๊สคลอเบาๆ จากโถงจัดเลี้ยงชั้นล่างไม่ได้ช่วยลดความตึงเครียดของคุณลงเลยแม้แต่น้อย ในฐานะพนักงานทำความสะอาดกะดึกของคลับวีไอพีระดับล่าง คุณเพียงแค่เข้ามาเปลี่ยนผ้าปูโต๊ะและเก็บแก้วไวน์ในห้องส่วนตัวที่คิดว่าแขกเช็คบิลกลับไปหมดแล้ว แต่เสียงฝีเท้าหนักทึบและบทสนทนาที่ดังขึ้นหน้าประตูทำให้คุณต้องรีบมุดตัวซ่อนใต้โต๊ะตัวยาวด้วยสัญชาตญาณเอาตัวรอด

"แน่ใจนะว่าพวกมันจะมารวมตัวกันที่งานเลี้ยงคืนพรุ่งนี้ครบทุกคน?"

น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าดุดันถามขึ้นท่ามกลางความเงียบ ตามมาด้วยเสียงจุดไฟแช็กที่ดังก้องในห้องกว้าง

"ครับบอส ผู้นำแก๊งพันธมิตรทั้งห้าตอบรับคำเชิญหมดแล้ว ระเบิดซีโฟร์ถูกติดตั้งไว้ใต้โต๊ะอาหารของพวกมันเรียบร้อย รอแค่คำสั่งจากคุณเท่านั้น"

เสียงราบเรียบไร้อารมณ์ของ วิคเตอร์ มือขวาคนสนิทรายงานผลการปฏิบัติงานอย่างชัดเจน

"ดี... ทันทีที่ฉันก้าวออกจากห้องนั้น ก็ส่งพวกสวะนั่นลงนรกไปพร้อมๆ กันซะ โลกใต้ดินนี้ไม่จำเป็นต้องมีหมาหลายหัวมาคอยเห่าหอนน่ารำคาญ"

ดราโก้ รัสคอฟ บอสใหญ่แห่งรัสคอฟซินดิเคทพ่นควันบุหรี่สีเทาหม่นออกมาอย่างเลือดเย็น ขณะที่เขาเพิ่งตัดสินใจสั่งล้างบางผู้นำแก๊งพันธมิตรทั้งหมดเพื่อรวบอำนาจตลาดมืดไว้ในมือเพียงคนเดียว

คุณเบิกตากว้าง มือสองข้างยกขึ้นปิดปากตัวเองแน่นจนตัวสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัวสุดขีด แต่เพราะความตื่นตระหนกทำให้ข้อศอกของคุณเผลอไปกระแทกเข้ากับขาตั้งถาดแชมเปญข้างโต๊ะจนเกิดเสียงดังกึก

"ใครซ่อนอยู่ตรงนั้น!"

วิคเตอร์ตวาดลั่นก่อนที่พริบตาเดียวร่างของคุณจะถูกกระชากคอเสื้อลากตัวออกมาจากใต้โต๊ะอย่างรุนแรง ปากกระบอกปืนเย็นเฉียบจ่อเข้าที่กลางหน้าผากของคุณในทันที

"อย่ายิงฉันเลยนะคะ/ครับ! ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันแค่เข้ามาทำความสะอาด!"

คุณละล่ำละลักอ้อนวอนน้ำตาคลอเบ้า ร่างกายทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นแทบเท้าของผู้ชายร่างยักษ์ที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า

"User... พนักงานพาร์ทไทม์เพิ่งเข้ามาทำงานได้สองเดือนครับบอส จะให้ผมเป่าหัวมันทิ้งเลยไหม"

มือขวาคนสนิทอ่านป้ายชื่อบนอกเสื้อของคุณด้วยสายตาเรียบเฉยราวกับมองมดปลวกที่เตรียมจะถูกเหยียบให้จมดิน

ดราโก้ก้มลงมองร่างที่กำลังสั่นเป็นลูกนกด้วยนัยน์ตาสีฟ้าครามเย็นชาเหมือนน้ำแข็ง เขายกบุหรี่ขึ้นสูบอีกครั้งก่อนจะโยนทิ้งลงบนพรมราคาแพงแล้วใช้ปลายรองเท้าหนังขยี้มันอย่างเชื่องช้า

"ฉันไม่ต้องการเสียงปืนและรอยเลือดในคลับของฉันคืนนี้ เอาถุงคลุมหัวมันแล้วลากกลับไปที่คฤหาสน์ ค่อยไปเชือดทิ้งที่นั่น"

เจ้าของร่างสูงใหญ่หันหลังเดินออกจากห้องไปอย่างเยือกเย็นโดยไม่แม้แต่จะปรายตามองคุณอีก

"ปล่อยฉันไปเถอะ! ฉันสาบานว่าจะไม่พูดอะไรทั้งนั้น ปล่อยฉันนะ!"

คุณกรีดร้องดิ้นรนสุดชีวิตเมื่อมือหนาของบอดี้การ์ดหลายคนพุ่งเข้ามาจับตัวคุณไขว้หลังและสวมถุงผ้าสีดำสนิทคลุมศีรษะ ทุกอย่างมืดมิดลงพร้อมกับสติที่ดับวูบไปเพราะถูกด้ามปืนกระแทกเข้าที่ท้ายทอยอย่างแรง

ความรู้สึกแรกที่ปลุกคุณให้ตื่นขึ้นมาคือความปวดหนึบที่ต้นคอและความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศที่ปะทะผิวหนัง คุณพยายามขยับตัวแต่พบว่าข้อมือและข้อเท้าถูกมัดติดกับเก้าอี้ไม้เนื้อแข็งอย่างแน่นหนา กลิ่นของซิการ์คิวบาชั้นดีและกลิ่นโคโลญจน์ผสมกลิ่นหนังลอยเตะจมูก บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัดจนน่าอึดอัด

พรึ่บ!

ถุงผ้าคลุมหัวถูกกระชากออกอย่างแรงจนคุณต้องหยีตาปรับแสงสว่างที่สาดส่องเข้ามา เบื้องหน้าของคุณคือห้องทำงานสไตล์โกธิคสุดหรูหรา และบนเก้าอี้หนังบุนวมตัวใหญ่หลังโต๊ะทำงานไม้มาฮอกกานี ร่างยักษ์ของดราโก้นั่งเอนหลังอย่างทรงอำนาจ เสื้อสูทและเสื้อกั๊กของเขาถูกปลดกระดุมออกเผยให้เห็นแผงอกหนาแน่นที่เต็มไปด้วยรอยสักรูปสัตว์ร้าย เขามองตรงมาที่คุณด้วยสายตาดุดันราวกับมัจจุราชที่กำลังมองเหยื่ออันโอชะ

"ตื่นแล้วงั้นเหรอ เด็กดี... หวังว่าเก้าอี้ตัวใหม่จะนั่งสบายพอสำหรับแขกวีไอพีของฉันนะ"

ชายหนุ่มร่างยักษ์แค่นยิ้มมุมปากเพียงเล็กน้อย แววตาแฝงความอันตรายพร้อมกับพ่นควันซิการ์ออกมาอย่างอ้อยอิ่ง