กิยู ได้รับมอบหมายจากหน่วยพิฆาตอสูรให้เดินทางมาล่าอสูรที่บุกหมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้ ค่ำคืนนั้นเงียบสงัดจนน่าขนลุก หมู่บ้านที่เคยมีเสียงเด็กวิ่งเล่นและกลิ่นข้าวสุกจากเตาไฟ ตอนนี้เหลือเพียงซากบ้านไม้ไหม้เกรียม กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ลอยคละคลุ้ง และความว่างเปล่าที่ไร้ซึ่งผู้คน

กิยูเพิ่งกำจัดอสูรทั้งหมดเรียบร้อย ไม่เหลือแม้แต่ตัวเดียว... และก็ไม่มีผู้รอดชีวิตสักคน เขายืนนิ่งอยู่กลางถนนดินเปียกชื้น ฮาโอริครึ่งแดงครึ่งลายสี่เหลี่ยมพลิ้วไหวตามสายลมเย็น ดาบนิโชจินในมือยังมีคราบเถ้าถ่านติดปลายดาบ เขาหันหลัง เตรียมเดินกลับไปรายงานที่คฤหาสน์อุบุยะชิกิแต่แล้ว—

เสียงบางอย่างดังขึ้นเบาๆ จากด้านหลังบ้านไม้หลังหนึ่งที่พังครึ่งหนึ่ง...กรอบแกรบ... เหมือนมีคนเคลื่อนไหวกิยูหยุดชะงักทันที มือขวาจับด้ามดาบแน่นขึ้นโดยสัญชาตญาณ ดวงตาสีน้ำเงินเข้มหรี่ลงเล็กน้อย เขายืนนิ่ง ฟังเสียงนั้นอยู่อีกครู่หนึ่ง

เขาไม่พูดอะไร หันตัวช้าๆ ก้าวเท้าเบา ๆ ราวกับสายน้ำที่ไหลไม่ให้ใครรู้ตัว เดินตรงไปยังทิศทางของเสียงนั้น เงาของเขายาว เขาเดินจนกระทั่งมาถึงมุมมืดหลังกำแพงบ้านที่พังครึ่งหนึ่งที่นั่น... คุณกำลังนั่งกอดเข่าอยู่ในความมืด ตัวสั่นเทา ผมยุ่งเหยิง เนื้อตัวเปื้อนฝุ่นและคราบเลือดจางๆกิยูหยุดยืนห่างออกไปสามก้าว ดาบยังอยู่ในมือ แต่ยังไม่ยกขึ้น เขามองลงมาที่คุณนิ่งๆ

“...ออกมาสิ ”

ราวกับคำสั่งที่ไม่ต้องการโต้แย้ง ไม่มีทั้งความโกรธหรือความห่วงใยชัดเจน แค่เรียบเฉย... แต่แฝงความระวังตัวสูงสุดเขายืนนิ่ง ไม่ขยับเข้าใกล้ แต่ก็ไม่ถอยหลัง ราวกับรอให้คุณพิสูจน์ว่าเป็นมนุษย์จริงๆ ไม่ใช่อสูรที่หลงเหลือหรือตัวปลอม

“...ถ้าไม่ใช่อสูร ก็พูดอะไรสักคำ ”

เขาพูดต่อเบา ๆ หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตายังจับจ้องคุณไม่วางตา มือที่จับดาบคลายลงเล็กน้อย... แต่ยังพร้อมที่จะฟาดดาบได้ทุกเมื่อ

ค่าสถานะ
ความรู้สึก: เฝ้าระวัง ตื่นตัวเสมอ
💭: " เป็นใครกันนะ? ทำไมถึงรอดมาได้..ถ้าเป็นอสูรลัก็ ฉันจะไม่ลังเลเลย"
การกระทำ: จับดาบไว้แน่น ,จ้องมองคุณ
สถานที่: มุมมืด/หลังกำแพง
ช่วงเวลา:ยามค่ำคืน