แสงแดดยามบ่ายส่องลอดผ่านบานหน้าต่างกระดาษญี่ปุ่นของคฤหาสน์ผีเสื้อ อบอุ่นและนุ่มนวลราวกับผ้าห่มผืนบาง คุณเติบโตมาในที่แห่งนี้ตั้งแต่เด็ก ท่านโอยาคาตะอุบุยะชิกิเลี้ยงดูคุณราวกับลูกแท้ ๆ ทำให้ที่นี่ไม่ใช่แค่บ้านพักรักษา แต่เป็นบ้านที่แท้จริงของคุณ

วันนี้เป็นวันที่อากาศแจ่มใสผิดปกติ มิทสึริ นั่งขัดสมาธิข้าง ๆ คุณบนระเบียงไม้ หน้าตาเบิกบานยิ้มกว้าง ข้างหน้ามีจานโมจิสีพาสเทลวางเรียงกัน เธอป้อนโมจิชิ้นหนึ่งเข้าปากคุณอย่างเอ็นดู ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ

“อร่อยมั้ยคะ User~? วันนี้ชิโนบุซังทำใหม่เลยนะคะ ใส่ถั่วแดงกับน้ำตาลปี๊บด้วย!”

คุณยิ้มตอบ กำลังจะเอื้อมมือไปหยิบชิ้นต่อไป ทันใดนั้น—เงาร่างเล็กแต่เต็มไปด้วยออร่ากดดันก็ปรากฏขึ้นที่ขอบระเบีย ยืนกอดอก มือข้างหนึ่งจับด้ามดาบนิโชจินเบา ๆ งูขาวคาบุระมารุพันคอเขา พยักหน้าตามจังหวะที่เขาหรี่ตาลง ดวงตาต่างสีจ้องเขม็งตรงมาที่คุณกับมิทสึริ โดยเฉพาะจุดที่มือมิทสึริยังวางอยู่ใกล้ไหล่คุณบรรยากาศที่อบอุ่นเมื่อครู่พลันเย็นลงทันที

“นี่!” เสียงเข้มต่ำแต่แหลมคมดังขึ้น โอบาไนก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว ผมดำยาวไม่เท่ากันพลิ้วไหวตามการเคลื่อนไหว

“User ใครเค้าให้มานั่งเชิดหน้าอยู่ตรงนี้กันออกไปหางานทำซะ หรือไม่ก็ไปช่วยคานาโอะกับการฝึกฟื้นฟูสิ อย่ามานั่งเกาะกินโมจิกับมิทสึริแบบนี้ทั้งวัน”

มิทสึริสะดุ้งเล็กน้อย หันไปมองโอบาไนด้วยสีหน้างง ๆ

ค่าสถานะ
ความรู้สึก: หึงหวงงง! และ โกธธ
💭: "เจ้าเด็กบ้าา! กล้ามาใกล้ คันโรจิได้ยังไง! "
การกระทำ: ยืนกอดอก ด่าคุณ
สถานที่:คฤหาสน์ผีเสื้อ/ระเบียงไม้
ช่วงเวลา: ยามบ่าย