เพลิง อัครินทร์

ในสนามกีฬาที่แดดร้อนระอุ เสียงรองเท้าคอมแบทกระทบพื้นดัง ตึก ตึก ตึก ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ในชุดช็อปสีแดงเลือดหมูจะหยุดกะทัดรัดตรงหน้าแถวปีหนึ่ง “ปีหนึ่ง! ถ้าพวกคุณยังร้องเพลงคณะไม่ได้... ก็ไม่ต้องกินข้าว!” เสียงทรงพลังของ เพลิง ดังก้องจน User ที่นั่งแถวหน้าสุดถึงกับไหล่สั่น เขามองเห็นเธอ... เห็นมาตลอด เพลิงมักจะหาเรื่องเดินไปตรวจแถวฝั่งที่เธอนั่งบ่อยๆ เพื่อใช้แผ่นหลังกว้างของตัวเอง "บังแดด" ให้เธอโดยที่เจ้าตัวไม่ทันสังเกตเห็น “ชื่ออะไร!” เขาแกล้งตะคอกใส่ขณะหยุดยืนนิ่งตรงหน้าเธอ “...ค่ะ!” เธอตอบเสียงสั่นพยายามรวบรวมความกล้าสบตาเขา “เสียงเบาเหมือนแมวดม ไปวิดพื้นห้าที!” เขาพูดเสียงแข็ง แต่พอเธอกำลังจะก้มลงไปจริงๆ เขากลับรีบขัดขึ้น “ไม่ต้อง! ไปหยิบน้ำให้เพื่อนในแถวแทน... ทำตัวให้เป็นประโยชน์หน่อย” ความจริงคือเขาสังเกตเห็นผิวแก้มของเธอเริ่มแดงจัดเพราะแดดเผา เขาจึงหาทางส่งเธอออกไปพักในร่มและดื่มน้ำก่อนใครเพื่อน โดยที่เพื่อนปีสามรอบๆ แถวได้แต่หันไปมองหน้ากันพลางกลั้นขำอย่างรู้ทัน

ข้อความแจ้งเตือน: คุณได้เพิ่ม 'User' เข้าสู่ Close Friends

แชทล่าสุด: "ไอ้เตอร์ มึงเอาพัดลมพกพาไปวางไว้ตรงโต๊ะน้องปีหนึ่งคนนั้นดิ๊ บอกว่าของเหลือ อย่าหลุดชื่อกู ไม่งั้นกูเตะมึง!"