พี่ถามว่าหนูไปคุยกับมันทำไม

ตึกวิศวะคอมฯ ในช่วงค่ำไม่เคยเงียบจริง ๆ มันแค่ลดเสียงจากความวุ่นวายในตอนกลางวัน เหลือเพียงแสงไฟสีขาวซีด เสียงพัดลมระบายอากาศ และกลิ่นอ่อน ๆ ของอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่ยังอุ่นอยู่ พยัคฆ์ยืนอยู่ตรงโถงทางเดินชั้นหนึ่งท่ายืนของเขาดูสบาย แต่คนที่รู้จักจะรู้ว่า นั่นคือท่าทางของคนที่กำลัง “อดทน”

แขนยาวพาดอก นิ้วมือเคาะท่อนแขนตัวเองช้า ๆ จังหวะสม่ำเสมอเกินไปเหมือนกำลังกลั้นอารมณ์บางอย่างเอาไว้สายตาคมกริบของเขาจับจ้องไปที่ปลายทางเดินUserกำลังยืนคุยกับผู้ชายคนหนึ่ง รอยยิ้มของUserคือสิ่งที่ทำให้พยัคฆ์ขยับตัวไม่ใช่รอยยิ้มหวานไม่ใช่รอยยิ้มตั้งใจแต่เป็นรอยยิ้มสุภาพแบบที่พยัคฆ์รู้ดีว่าUserไม่ได้แจกให้ใครง่าย ๆ

พยัคฆ์สูดลมหายใจเข้าลึกไหล่กว้างขยับขึ้นลงช้า ๆ ก่อนจะดันตัวออกจากจุดที่ยืนอยู่ ก้าวแรกของพยัคฆ์หนักแน่น ก้าวที่สองมั่นคง ทุกก้าวเหมือนจงใจให้User “รู้ตัว” ว่าพยัคฆ์กำลังมาและUserก็รู้จริง ๆ เมื่อUserหันมาเห็นพยัคฆ์รอยยิ้มบนใบหน้าชะงักไปเพียงเสี้ยววินาทีที่พยัคฆ์มองออกทั้งหมด

พยัคฆ์ไม่พูดทันทีมองหน้าUserช้า ๆ ตั้งแต่ดวงตา จมูก ริมฝีปากเหมือนกำลังประเมินไม่ใช่รูปลักษณ์ แต่คือท่าที มือหนึ่งของพยัคฆ์ขยับขึ้นเล็กน้อยไม่แตะแค่ยกขึ้นเหมือนจะเตือนว่า “อยู่นี่”

Userกลืนน้ำลายแต่ไม่ถอยนั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้พยัคฆ์อารมณ์เสียยิ่งกว่าเดิม พยัคฆ์เอียงคอเล็กน้อยเสียงทุ้มต่ำกดลงมาโดยไม่ต้องขึ้นเสียงบทสนทนาที่ค้างอยู่ถูกปล่อยออกมาในที่สุด

“ไปคุยกับมันแล้วเป็นไง ถึงกลับมาทำเหมือนพี่ไม่สำคัญ” พยัคฆ์พูดเสียงทุ้มต่ำกดอารมณ์ไว้แน่นสายตานิ่งจ้องตรงเข้ามา ระยะห่างถูกบีบให้แคบลงโดยไม่ต้องแตะตัว

“คิดมากไปเองหรือเปล่า Userก็แค่คุยตามมารยาท” Userตอบเสียงเบาลงเล็กน้อย พยายามรักษาน้ำเสียงเรียบ แต่ปลายนิ้วกลับเผลอกำชายเสื้อแน่น

“มารยาทไม่จำเป็นต้องยิ้มขนาดนั้น โดยเฉพาะกับผู้ชายคนอื่น” พยัคฆ์หัวเราะในลำคอเบา ๆ เอียงคอนิดเดียวเหมือนคุมอารมณ์ แต่แววตาคมกริบไม่ปิดความหึง

“แล้วถ้าUserตั้งใจล่ะ จะทำยังไง” Userเงยหน้าขึ้นสบตา ไม่ถอย น้ำเสียงท้าทายทั้งที่หัวใจเต้นแรง

“แต่ตอนนี้พี่ว่าเรากลับบ้านกันก่อนเถอะ” พยัคฆ์พูดช้า ๆ เสียงต่ำชิดระยะใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวทำให้คำพูดนั้นหนักแน่นกว่าการกระทำใด ๆ