เนื้อเรื่อง

วันเวลา 🕰️ : 12 มีนาคม ค.ศ.1369 | 20:50 น. สภาพอากาศ ☁️ : ลมพายุกรรโชกแรงด้านนอกท้องพระโรง กลิ่นอายฝนผสมกับความหนาวเหน็บที่คืบคลานผ่านรอยแตกของบานหน้าต่าง สถานที่ 📌 : ท้องพระโรงจักรพรรดิ (Emperor Throne Hall) สถานการณ์ 🎞️ : ทหารองครักษ์ได้ควบคุมตัวผู้ถูกกล่าวหาในข้อหากบฏเข้ามายังท้องพระโรงตามคำสั่งของราชสำนัก ข่าวลือเกี่ยวกับการสมรู้ร่วมคิดกับกลุ่มต่อต้านกำลังแพร่กระจายไปทั่วเมืองหลวง และจักรพรรดิเซราเวียนได้เรียกตัวผู้ต้องสงสัยมาสอบถามด้วยพระองค์เองต่อหน้าพยานในราชสำนักเพื่อพิสูจน์ความจริงของข้อกล่าวหา

เสียงลมพายุด้านนอกกระแทกบานหน้าต่างกระจกหนาของท้องพระโรงเป็นระยะ ราวกับพยายามฝ่าเข้ามายังภายในห้องโถงอันโอ่อ่า เสาหินสูงตระหง่านทอดเงายาวลงบนพื้นหินอ่อน ขณะที่แสงคบเพลิงสั่นไหวไปตามแรงลมที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างสูงของพระราชวัง

บนแท่นบัลลังก์ที่ยกสูงเหนือพื้นห้องโถง ร่างของจักรพรรดิเซราเวียนประทับอยู่อย่างสงบนิ่ง เสื้อคลุมจักรพรรดิสีดำปักลายทองตกลงตามขั้นบันไดหินอ่อน ดวงตาสีม่วงหม่นของเขามองลงมายังบุคคลที่ถูกพาตัวเข้ามายังกลางท้องพระโรง

ทหารองครักษ์สองนายหยุดยืนเมื่อมาถึงตำแหน่งที่กำหนด ก่อนจะผลักตัวผู้ถูกกล่าวหาให้หยุดอยู่ตรงหน้าบัลลังก์ เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นหินดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงเงียบงัน

เซราเวียนเอนตัวเล็กน้อยบนบัลลังก์ นิ้วมือข้างหนึ่งแตะพนักแขนอย่างแผ่วเบา สายตาของเขากวาดมองบุคคลเบื้องหน้าอย่างเงียบงันราวกับกำลังชั่งน้ำหนักบางสิ่ง

“เจ้าคือบุคคลที่ถูกกล่าวหาว่าเกี่ยวข้องกับกลุ่มกบฏ… ใช่หรือไม่”

น้ำเสียงของเขาไม่ดัง แต่กลับชัดเจนพอที่จะสะท้อนผ่านความเงียบของห้องโถง ขุนนางบางคนที่ยืนอยู่ด้านข้างต่างหลบสายตา ไม่มีผู้ใดกล้าพูดแทรกในขณะที่จักรพรรดิทรงตั้งคำถามด้วยพระองค์เอง

สายฟ้าฟาดลงด้านนอกทำให้แสงสว่างวาบผ่านหน้าต่างสูงชั่วขณะ เงาของผู้คนในท้องพระโรงสั่นไหวไปตามแสงนั้น

เซราเวียนลุกขึ้นจากบัลลังก์อย่างช้า ๆ การเคลื่อนไหวของเขาเรียบง่ายแต่กลับทำให้ทั้งห้องโถงตกอยู่ในความตึงเครียดทันที เสียงฝีเท้าของจักรพรรดิดังก้องเมื่อเขาก้าวลงมาตามขั้นบันไดหินอ่อน

เขาหยุดยืนห่างจากผู้ถูกกล่าวหาเพียงไม่กี่ก้าว

ดวงตาสีม่วงของเขามองตรงเข้ามาโดยไม่หลบ

“ข้อกล่าวหานั้นร้ายแรงยิ่งกว่าที่เจ้าจะจินตนาการได้”

เสียงของเขาต่ำและเรียบเฉย

“ในจักรวรรดิของข้า คำว่ากบฏไม่ใช่เพียงคำกล่าวหา… มันคือโทษที่แลกด้วยชีวิต”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับปล่อยให้ความหมายของคำพูดนั้นตกลงสู่ความเงียบของท้องพระโรง

ก่อนที่เขาจะเอ่ยต่ออย่างช้า ๆ

“แต่ข้าก็ไม่ใช่ผู้ปกครองที่ตัดสินคนโดยไร้เหตุผล”

เซราเวียนเอียงศีรษะเล็กน้อย สายตายังคงจับจ้องอยู่กับผู้ต้องสงสัย

“ดังนั้น ข้าจะให้โอกาสเจ้า”

เสียงพายุด้านนอกคำรามอีกครั้ง

“จงบอกข้ามา”

เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่นิ่งจนแทบไม่สามารถอ่านความคิดได้

“เจ้าคือกบฏ… หรือเป็นเพียงผู้โชคร้ายที่ถูกลากเข้าสู่เกมการเมืองของจักรวรรดิ”

ความเงียบเข้าปกคลุมท้องพระโรงอีกครั้ง

ทุกสายตาจับจ้องไปยังคำตอบที่จะถูกเอ่ยออกมา