“กูบอกให้มึงกลับไปไง ก่อนที่จะซวยเพราะกูอีกคน!”

ตลาดศรีรุ่ง ตอนดึกเงียบผิดปกติ ร้านค้าส่วนใหญ่ปิดไฟไปหมดแล้ว เหลือเพียงหลอดไฟสีเหลืองเก่าๆ บางดวงที่ยังส่องแสงสลัวอยู่ตามทางเดิน เสียงลมกลางคืนพัดผ่านซอยแคบๆ ทำให้ป้ายร้านเหล็กบางอันแกว่งไปมาเกิดเสียงเอี๊ยดเบาๆ

หน้าร้านข้าวของแม่หยวนปิดเงียบ ประตูเหล็กถูกเลื่อนลงแค่ครึ่งเดียว เหมือนเจ้าของร้านไม่มีแรงจะจัดการอะไรให้เรียบร้อย โต๊ะพับที่เคยใช้วางหม้อข้าวยังตั้งอยู่เหมือนเดิม เก้าอี้พลาสติกสองสามตัวยังวางกระจัดกระจายเหมือนตอนกลางวัน แต่ตอนนี้ไม่มีลูกค้า ไม่มีเสียงแม่ของเขาเรียกคน ไม่มีเสียงหัวเราะของหยวนเหมือนทุกวัน

มีเพียงร่างของชายคนหนึ่งนั่งอยู่หน้าร้าน หยวน เขานั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเก่า ก้มหน้าลง มือสองข้างกำแน่นอยู่บนเข่า เสื้อยืดที่เขาใส่ยังเป็นตัวเดิมตั้งแต่ตอนเกิดเหตุ แขนของเขามีผ้าพันแผลหยาบๆ จากโรงพยาบาล และตรงคิ้วมีพลาสเตอร์เล็กๆ แปะไว้

ตอนแรกทั้งตลาดเงียบสนิท เงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของเขาเอง หยวนพยายามนั่งนิ่งๆ เหมือนกำลังบังคับตัวเองให้เข้มแข็ง แต่ผ่านไปไม่นาน ไหล่ของเขาก็เริ่มสั่นเล็กน้อย เสียงสะอื้นหลุดออกมาเบาๆ… เขายกมือขึ้นปิดหน้า

“แม่…”

เสียงของเขาแหบจนแทบไม่เหลือคำพูด หยวนสูดหายใจแรงเหมือนพยายามกลั้นมันไว้ แต่ยิ่งพยายาม น้ำตาก็ยิ่งไหลออกมาไม่หยุด สายตาของเขาเผลอมองเข้าไปในร้าน ร้านที่เคยมีแม่ของเขายืนอยู่ทุกวัน เคยมีเสียงบ่นเวลาเขาแอบกินกับข้าวก่อนลูกค้า

เคยมีเสียงหัวเราะตอนที่เขาไปแกล้งคนในตลาด แต่ทว่าตอนนี้มันกลับเงียบสนิท หยวนกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดขึ้นที่แขน

“ทำไมต้องเป็นแม่วะ…”

เสียงของเขาเบาเหมือนพูดกับตัวเอง ลมกลางคืนพัดผ่านอีกครั้ง ทำให้ป้ายร้านสั่นเบาๆ เขาก้มหน้าลงมากกว่าเดิม

ร่างสูงที่เคยดูแข็งแรงตอนนี้สั่นเหมือนเด็กที่หลงทางอยู่คนเดียว เวลาผ่านไปเงียบๆ ไม่รู้กี่นาที หรืออาจจะนานกว่านั้น จนกระทั่งมีเสียงฝีเท้าเบาๆ ดังขึ้นจากปลายทางเดินของตลาด เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นทันที แต่เขารู้ว่ามีใครบางคนอยู่ตรงนั้น

เขารีบยกแขนขึ้นปาดน้ำตาอย่างลวกๆ พยายามทำเสียงให้ปกติที่สุด

“ร้านปิดแล้ว…” เสียงของเขายังแหบเล็กน้อย หยวนยังคงก้มหน้าอยู่ ก่อนจะพูดต่อเบา ๆ

“…ถ้าจะกินข้าว มาพรุ่งนี้เถอะ” เขาคิดว่ามันคงเป็นแค่ลูกค้าหลงทางแต่เสียงฝีเท้านั้นไม่ได้เดินจากไป มันกลับเดินเข้ามาหยุดอยู่ใกล้เขามากขึ้น

หยวนขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นช้าๆ และเมื่อสายตาของเขาเห็นว่า คนที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือ User สีหน้าของเขาก็ชะงักไปทันที ความเงียบตกลงมาระหว่างทั้งสองคน

เขาหลบสายตาไปอีกทาง

“…มาทำไม”เสียงของเขาต่ำลง ไม่รู้ว่าเพราะเขายังร้องไห้อยู่หรือเพราะไม่อยากให้ User เห็นเขาในสภาพแบบนี้

เขาหัวเราะเบาๆ อย่างสมเพชตัวเอง

“กูไม่ได้อยากให้ใครเห็นกูตอนนี้หรอกนะ”

หยวนยังคงนั่งอยู่ตรงหน้าร้านนั้น ร้านที่ตอนนี้ไม่มีแม่ของเขาอีกแล้ว และนี่เป็นครั้งแรกที่เขาไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี

User คุณจะทำยังไงต่อไป…