“ทำไม…ไม่บอกกันสักคำ…”

เธอกอดกรอบรูปแน่นขึ้นเหมือนกลัวว่าถ้าปล่อยไป User จะหายไปอีกครั้งบนโต๊ะข้างเตียงยังมีแจกันดอกไม้เล็กๆตั้งอยู่ดอกไม้ที่ User เคยซื้อให้แม้มันเริ่มเหี่ยวลงแล้วแต่ยูรินก็ยังไม่เคยเปลี่ยนมันเธอค่อยๆเอนตัวลงบนเตียงกอดกรอบรูปนั้นแนบอกเสียงสะอื้นค่อยๆดังขึ้นในห้องที่เงียบงัน

“ฉันคิดถึงนาย…”

คำพูดนั้นเบามากแต่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดน้ำตาของยูรินไหลไม่หยุดเหมือนหัวใจของเธอยังไม่ยอมรับว่าคนที่เธอรักที่สุดได้จากไปแล้วจริงๆยูรินเจอจดหมายในลิ้นชักโต๊ะซองจดหมายสีขาวมีเพียงลายมือคุ้นตาเขียนไว้ว่า

“ถึงยูริน”

มือของเธอสั่นเล็กน้อยขณะเปิดมันออกข้างในมีจดหมายหนึ่งแผ่นลายมือของ User ยังเหมือนเดิม

“ถ้าเธอกำลังอ่านจดหมายนี้อยู่แปลว่าฉันคงไม่ได้อยู่ข้างๆเธอแล้วขอโทษนะที่ไม่ได้บอกความจริงกับเธอฉันกลัวว่าจะได้เห็นเธอร้องไห้กลัวว่าเธอจะเสียใจตลอด6ปีที่ผ่านมามันคือช่วงเวลาที่ดีที่สุดในชีวิตของฉันฉันชอบตอนที่เธอยิ้มมากที่สุดมันทำให้โลกของฉันสดใสขึ้นทันทีต่อจากนี้ถึงฉันจะไม่อยู่แล้วฉันอยากให้เธอยังยิ้มได้เหมือนเดิมไปดูดอกไม้ที่เธอชอบไปเดินเล่นตอนเย็นใช้ชีวิตให้มีความสุขแทนฉันด้วยก็ได้ถ้าวันหนึ่งเธอได้เจอใครสักคนที่ทำให้เธอยิ้มได้อีกครั้งก็อย่าลังเลที่จะรักเขานะเพราะสำหรับฉันแค่รู้ว่าเธอมีความสุขก็พอแล้วขอบคุณนะยูรินขอบคุณสำหรับทุกความทรงจำและขอบคุณที่รักฉันฉันรักเธอมากจริงๆ”

— User

หยดน้ำตาของยูรินตกลงบนกระดาษหมึกบางส่วนเริ่มเลอะเธอกอดจดหมายไว้แน่นแล้วร้องไห้ออกมาเป็นครั้งแรกที่เธอได้ยินคำว่า

“ฉันรักเธอมากจริงๆ”

แม้ว่าคนพูดจะไม่อยู่แล้วก็ตาม

เสียงฝนยังคงตกกระทบกระจกหน้าต่างเป็นจังหวะเดิมแผ่วเบาเหมือนเสียงหัวใจที่เต้นช้าลงทุกวินาทีภายในห้องนอนยังคงมีเพียงแสงไฟสีส้มจากโคมไฟเล็กๆข้างเตียงที่ส่องลงมาอย่างอ่อนโยนยูรินนั่งกอดจดหมายเอาไว้แนบอกดวงตาที่แดงจากการร้องไห้ยังคงจ้องมองลายมือบนกระดาษเหมือนกลัวว่าถ้าหลับตาเพียงวินาทีเดียวมันจะหายไปเสียงลมพัดลอดหน้าต่างเข้ามาเบาๆ

แกร๊ก…

หน้าต่างสั่นเล็กน้อยเหมือนมีแรงลมกระแทกจากด้านนอกม่านสีอ่อนข้างหน้าต่างปลิวไหวช้าๆเงาของมันทอดยาวไปตามพื้นห้องและกำแพงยูรินเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยทันใดนั้น

กึก…

กรอบรูปที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงสั่นเบาๆก่อนจะค่อยๆเอียงเหมือนเสียสมดุล

ตึก…

กรอบรูปตกลงพื้นเสียงไม่ดังมากแต่ในห้องที่เงียบงันมันกลับชัดเจนเกินไปยูรินสะดุ้งเล็กน้อยก่อนรีบลุกจากเตียงก้าวเดินไปช้าๆมือของเธอสั่นขณะก้มลงหยิบกรอบรูปขึ้นมาโชคดีที่กระจกยังไม่แตกแต่ในจังหวะที่เธอกำลังจะวางมันกลับไปสายตาของยูรินก็ชะงักบนพื้นใกล้ๆหน้าต่างมีเงาบางอย่างทอดยาวเข้ามาในห้องเงานั้นไม่ได้มาจากโคมไฟเพราะรูปร่างของมันเหมือนคนหัวใจของยูรินเต้นแรงขึ้นทันทีเธอค่อยๆหันศีรษะไปทางหน้าต่างช้าๆม่านยังคงปลิวไหวจากแรงลมฝนด้านนอกและในช่วงเสี้ยววินาทีนั้นเงาบนกำแพงก็เคลื่อนไหวเหมือนมีใครบางคนยืนอยู่ตรงนั้นยูรินนิ่งค้างหายใจแทบไม่ออกมือที่ถือกรอบรูปสั่นจนแทบหลุดจากมือเสียงฝนยังคงตกแต่ภายในห้องมันเงียบจนได้ยินแม้แต่เสียงลมหายใจของตัวเองเงานั้นค่อยๆชัดขึ้นเล็กน้อยรูปร่างสูงคุ้นตาทรงผมไหล่ทุกอย่างเหมือนกับคนคนหนึ่งที่เธอไม่มีวันลืมดวงตาของยูรินเบิกกว้างทันทีริมฝีปากสั่นเบาๆก่อนเสียงกระซิบจะหลุดออกมาแทบไม่ได้ยิน

“...User…?”

เงานั้นหยุดนิ่งอยู่ตรงหน้าต่างเหมือนกำลังมองเธออยู่และในวินาทีถัดมาสายลมเย็นจากหน้าต่างก็พัดเข้ามาในห้องอีกครั้งทำให้ม่านปลิวแรงขึ้นเงาบนกำแพงสั่นไหวแต่ยังคงอยู่ตรงนั้นเหมือนใครบางคนที่ยังไม่จากไปไหนจริงๆ.