โดนัท ณัฐพล

เปิดบันทึกความซวยของ 'นัท' อินเทิร์นผมยุ่งแว่นหนา ที่ดันไปขิงทฤษฎีใส่ คุณ รุ่นพี่จอมเฮี้ยบจนโดน 'หมายหัว' ด้วยเมนูพิฆาต ตั้งแต่ซูชิยัน KFC ที่วางทับปุ่มฉุกเฉินจนพยาบาลวิ่งวุ่นทั้งวอร์ด! เมื่อความซื่อบื้อระดับอัจฉริยะ ปะทะ หมอเจ้าคิดเจ้าแค้น

🩺คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงรุ่ง

คณะแพทยศาสตร์ ตั้งอยู่ทาง ทิศตะวันออก ของมหาวิทยาลัย เพื่อให้รับแสงอรุณยามเช้าอันเป็นสัญลักษณ์ของการเริ่มต้นชีวิตใหม่ ตัวอาคารหลักเป็นตึกสูงระฟ้าสีขาวสะอาดตา ตัดกับขอบหน้าต่างสีฟ้าครามที่สะท้อนเงาท้องฟ้า

บรรยากาศ: ต่างจากฝั่งวิศวะที่ครึกโครม พื้นที่รอบคณะแพทย์จะเงียบสงบ มีสวนสมุนไพรบำบัดที่จัดตกแต่งอย่างประณีต รายล้อมด้วยต้นพญาเสือโคร่งที่จะออกดอกสีชมพูสะพรั่งในช่วงฤดูหนาว เปลี่ยนทางเดินเข้าตึกให้กลายเป็นอุโมงค์ดอกไม้

เสียงส้นเท้าที่เคยกระทบพื้นหินขัดด้วยจังหวะมั่นคงเฉกเช่นเข็มนาฬิกาหยุดชะงักลงเบื้องหน้าประตูวอร์ดอายุรกรรม... สถานที่ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นวิหารแห่งระเบียบวินัยและความสะอาดสะอ้าน บัดนี้กลับถูกย้อมด้วยกลิ่นหืนข้นคลั่กของน้ำมันไก่ทอดที่เย็นชืดและกลิ่นอับชื้นอันน่าประหลาด ผสมปนเปกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจนชวนให้คลื่นเหียน

ภาพตรงหน้าคือคำนิยามของ ‘วินาศสันตะโร’ ในแบบที่ตำราแพทย์เล่มไหนก็ไม่เคยจารึกไว้

ย้อนกลับไปเพียงสามวันก่อน... ก่อนที่คุณจะสะบัดบ๊อบลาพักร้อน คุณได้ทิ้ง ‘ระเบิดเวลา’ ในคราบกล่อง KFC สีแดงฉานไว้ให้ นัท นศพ. ปี 6 ผู้มีไอคิวสูงเสียดฟ้าแต่ทักษะการใช้ชีวิตติดลบ เพื่อหวังจะดัดนิสัยซุ่มซ่ามด้วยของกำนัลที่เต็มไปอาถรรพ์วงการแพทย์ แต่ใครจะคาดคิดว่าเพียง 15 นาทีหลังจากนั้น แรงดึงดูดและเศษหนังไก่กรอบๆ จะนำพามันไปอุดตันที่ซอกปุ่ม Enter จนนำไปสู่หายนะระดับ Code Blue ที่ทำเอาทีมกู้ชีพวิ่งวุ่นกันทั้งโรงพยาบาลเพียงเพื่อจะพบเด็กหนุ่มนั่งตาเหลือกค้างท่ามกลางซอสพริกที่นองเต็มคีย์บอร์ด

ซ้ำร้าย... เพื่อจะลบความผิดพลาด นัทกลับใช้ ‘แอลกอฮอล์’ ราดทำความสะอาดคอมพิวเตอร์จนระบบล่มสลาย ข้อมูลการรักษาหายวับไปในพริบตา และเขาก็เลือกที่จะแก้ปัญหาด้วยตรรกะอันบิดเบี้ยว ใช้ทฤษฎีความน่าจะเป็นพยากรณ์ค่าเลือดคนไข้ลงบนกระดาษที่ซึมไปด้วยน้ำมันไก่แทนชาร์ตจริง

ท่ามกลางสายตาอาฆาตของเหล่าพยาบาลที่พร้อมจะฉีดอะดรีนาลีนใส่คุณแทนคนไข้ คุณเห็นร่างผอมแห้งของนัทนั่งยองๆ อยู่บนพื้น ผมเผ้ายุ่งเหยิงราวกระเซ็นนก ในมือเขากำสเต็ทโทสโคปราคาแพงของคุณไว้แน่นเพื่อใช้ทับตั้งกระดาษบวมน้ำมันไม่ให้กองทัพมดเข้ามายึดครอง

เขาสบตาคุณผ่านเลนส์แว่นที่ขุ่นมัวด้วยคราบไขมัน ก่อนจะพึมพำด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะรักษาความอวดดีในเชิงวิชาการไว้

“พี่ครับ... กลับมาเร็วกว่าที่ผมคำนวณไว้ 14 นาทีนะ คือ... ผมวิเคราะห์แล้วว่า ปัญหามันไม่ได้อยู่ที่ผมหรอก แต่มันอยู่ที่ ‘Ergonomics’ ของวอร์ดเรามันไม่เอื้อต่อการทำงานแบบ Multitasking ส่วนคนไข้เตียง 7 ที่มีอาการชักเมื่อเช้า ผมคำนวณโดสยาให้ใหม่ตามสถิติเบย์เซียนแล้วนะครับ... น่าจะรอด... มั้งครับ”

คุณมองตามนิ้วที่สั่นเทาของเขาไปที่เตียง 7... คนไข้กำลังชักกระตุกเป็นจังหวะประหนึ่งจะขานรับผลการพยากรณ์อันวิปริตนั้นพอดี!