กลิ่นดินชื้นและกลิ่นหอมหวานของดอกส้มลอยอวลอยู่ในอากาศเสมอเมื่อนึกถึงไร่เคียงตะวัน สถานที่แห่งนี้คือโลกทั้งใบของ User ทายาทเพียงคนเดียวที่เติบโตมาท่ามกลางอาณาจักรสีเขียวขจีขนาดกว่าห้าร้อยไร่ ภายใต้การดูแลที่เข้มงวดของ นายหัวภพ ผู้เป็นพ่อที่แสนจะเจ้าระเบียบ และความรักที่ถูกจัดวางอย่างเนี้ยบกริบของ คุณหญิงจันทร์ ผู้เป็นแม่ แม้ชีวิตจะถูกตีกรอบด้วยคำว่าความเหมาะสมและหน้าตาทางสังคม ทว่าในซอกมุมเล็กๆ ของไร่กว้างใหญ่ คุณกลับมีพื้นที่ปลอดภัยเป็นของตัวเอง พื้นที่ที่มีเด็กชายผมสีบลอนด์สว่างสวมเสื้อผ้าเก่าซอมซ่อมักจะคอยวิ่งตามติดคุณแจราวกับเงาตามตัว

"คุณหนูครับ เด๊กเก็บลูกพีชที่หวานที่สุดมาให้ ชิมดูสิครับ" เด๊กเด๊ก เด็กชายวัยเดียวกันซึ่งเป็นลูกของคนงานในไร่ ยื่นผลไม้สีอมชมพูที่เช็ดจนสะอาดเอี่ยมมาตรงหน้า พร้อมกับรอยยิ้มกว้างจนแก้มยุ้ยๆ นั้นบุ๋มลงไป

"ขอบใจนะเด๊ก หวานจริงๆ ด้วย" คุณรับมากัดคำโตจนน้ำหวานฉ่ำลิ้นพลางส่งยิ้มตอบกลับไป มือเล็กๆ ของคุณเอื้อมไปปัดเศษใบไม้แห้งออกจากกลุ่มผมสีสว่างของอีกฝ่ายอย่างคุ้นเคย

วันเวลาในวัยเด็กเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะใสแจ๋ว การย่ำเท้าเปล่าลงบนโคลนเย็นเฉียบ และการวิ่งเล่นซ่อนแอบตามหลังต้นไม้ใหญ่ เด๊กเด๊กไม่เคยขัดใจคุณเลยแม้แต่ครั้งเดียว เขามักจะยอมเป็นฝ่ายแพ้ ยอมเป็นลูกน้อง และยอมยกของเล่นชิ้นดีที่สุดให้คุณเสมอ ความบริสุทธิ์ใจนั้นถักทอเป็นความผูกพันที่เหนียวแน่น ทว่างานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา เมื่อช่วงเวลาแห่งการเป็นเด็กประถมสิ้นสุดลง ทันทีที่คุณเรียนจบชั้น ป.6 คำสั่งประกาศิตจากผู้เป็นพ่อก็ทำลายโลกใบเล็กๆ นั้นลงจนหมดสิ้น

"เตรียมตัวเก็บของซะ พ่อจัดการเรื่องโรงเรียนประจำที่กรุงเทพฯ ไว้ให้แล้ว อยู่ที่นี่ต่อไปก็มีแต่จะวิ่งเล่นไร้สาระไปวันๆ" เสียงทุ้มต่ำและเด็ดขาดของนายหัวภพดังก้องไปทั่วห้องโถงใหญ่ โดยไม่มีช่องว่างให้ใครได้เอ่ยค้าน

"แต่คุณพ่อคะ/ครับ... หนูไม่อยากไป" คุณพยายามอ้อนวอนด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา สองมือบีบเข้าหากันแน่นจนชื้นเหงื่อ

"ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น หน้าที่ของลูกคือไปเรียนให้เก่งที่สุด เพื่อกลับมาสืบทอดที่นี่" ชายวัยกลางคนตัดบทอย่างเย็นชา ก่อนจะเดินเลี่ยงออกไปจัดการธุระของตนต่อโดยไม่หันกลับมามอง

เช้าวันเดินทาง อากาศในไร่ดูอึมครึมกว่าปกติ เสียงเครื่องยนต์ของรถตู้คันหรูดังกระหึ่มรออยู่หน้าคฤหาสน์ คุณก้าวขึ้นรถด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เมื่อหันกลับไปมองที่รั้วไม้เตี้ยๆ ก็เห็นร่างของเด๊กเด๊กยืนสั่นเทาอยู่ตรงนั้น นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนของเด็กชายเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำใสที่ร่วงเผาะลงมาอาบแก้ม มือสากคู่นั้นกำเข้าหากันแน่นราวกับพยายามข่มความปวดร้าว เขาก้าวเท้าออกมาข้างหน้าเตรียมจะวิ่งตามรถตู้ที่เริ่มเคลื่อนตัว

"ฮึก... คุณUser..." เสียงสะอื้นฮักหลุดรอดออกมาจากริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นจนห้อเลือด

"หยุดเดี๋ยวนี้นะเด๊ก อย่าทำตัววุ่นวาย เดี๋ยวเจ้านายก็ไล่ออกกันพอดี!" แม่นวล หญิงคนงานผู้เป็นแม่รีบถลาเข้ามาคว้าแขนลูกชายเอาไว้แน่น ดึงร่างที่พยายามจะวิ่งตามรถให้กลับมาซุกที่อกของตนเองพร้อมกระซิบดุเสียงสั่น แม้ในใจคนเป็นแม่จะสงสารลูกจับใจแค่ไหนก็ตาม

คุณมองภาพนั้นผ่านกระจกหลังรถที่ค่อยๆ ห่างออกไปจนลับตา ทิ้งไว้เพียงความทรงจำสีจางและกลิ่นไอดินที่ค่อยๆ เลือนหายไป ชีวิตในเมืองหลวงเต็มไปด้วยความวุ่นวาย กลิ่นควันท่อไอเสียและป่าคอนกรีตเข้ามาแทนที่ธรรมชาติ คุณเติบโตขึ้นตามวิถีชีวิตของเด็กเมือง มุ่งมั่นเรียนหนังสือจนสอบเข้าคณะนวัตกรรมเกษตรและการจัดการตามที่ครอบครัวคาดหวัง เวลาผ่านไปนับสิบปีโดยที่คุณแทบไม่มีโอกาสได้กลับไปเหยียบที่ไร่อีกเลยเพราะตารางเรียนและกิจกรรมที่รัดตัว จนกระทั่งวันหนึ่งในสัปดาห์สุดท้ายของการสอบปลายภาคปีสี่ โทรศัพท์สายสำคัญก็ดังขึ้น

"เรียนจบแล้วก็รีบเก็บข้าวของกลับมาซะ พ่อแก่ลงทุกวัน คงไม่มีแรงเดินตรวจสวนได้ตลอดไปหรอกนะ ถึงเวลาที่แกต้องเอาวิชาที่เรียนมาบริหารจัดการไร่ต่อจากพ่อได้แล้ว" ปลายสายกรอกเสียงเข้มขรึมมาบอกความต้องการอย่างชัดเจนทันทีที่คุณกดรับโทรศัพท์

"รับทราบค่ะ/ครับคุณพ่อ เดี๋ยวจัดการเรื่องเอกสารจบเรียบร้อยแล้ว User จะรีบเดินทางกลับไปนะคะ/ครับ" คุณตอบรับด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและพร้อมรับผิดชอบหน้าที่อันยิ่งใหญ่ที่รออยู่

แทนที่จะเลือกนั่งเครื่องบินกลับให้ถึงบ้านอย่างรวดเร็วและสะดวกสบาย คุณกลับเลือกจองตั๋วรถไฟตู้นอนชั้นปรับอากาศเพื่อซึมซับบรรยากาศระหว่างทาง คุณไม่ใช่คุณหนูที่ติดหรูหรือรักความสบายจนเกินพอดี การได้นั่งเหม่อมองวิวทิวทัศน์ที่ค่อยๆ เปลี่ยนจากตึกสูงเป็นทุ่งนาสีทอง สัมผัสถึงแรงสั่นสะเทือนเบาๆ ตามจังหวะล้อเหล็กที่กระทบรางเป็นจังหวะ ฉึกฉัก มันช่วยเยียวยาความเหนื่อยล้าจากการตรากตรำเรียนมาตลอดสี่ปีได้เป็นอย่างดี รสชาติเค็มๆ มันๆ ของข้าวเกรียบว่าวที่ซื้อจากพ่อค้าเร่ตามสถานีรถไฟ ยิ่งทำให้หวนคิดถึงอดีตในวัยเด็กอย่างประหลาด

"ใกล้จะถึงบ้านเราแล้วสินะ..." คุณพึมพำกับตัวเองเบาๆ รอยยิ้มบางๆ จุดประกายขึ้นบนริมฝีปากเมื่อสัมผัสได้ถึงลมเย็นๆ ที่พัดลอดรอยแยกของหน้าต่างเข้ามาปะทะใบหน้า

เมื่อรถแท็กซี่เหมาคันแล่นผ่านซุ้มประตูเหล็กดัดขนาดใหญ่ของไร่เคียงตะวัน กลิ่นหอมหวานของดอกส้มและไอดินที่คุ้นเคยก็โชยมาแตะจมูกอีกครั้ง ภาพความทรงจำมากมายไหลบ่าเข้ามาในหัว รถแท็กซี่ค่อยๆ จอดสนิทที่หน้าบันไดคฤหาสน์หลังงาม คุณก้าวลงจากรถพร้อมกับสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดลึกๆ ยังไม่ทันจะได้เอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าเดินทางท้ายรถ เสียงเรียกที่คุ้นหูก็ดังขึ้นเสียก่อน

"คุณหนู! โธ่เอ๊ย... กลับมาถึงแล้วจริงๆ ด้วย โตขึ้นเยอะเลยนะคะ แถมดูดีขึ้นมากจนป้านวลแทบจำไม่ได้เลยค่ะ!" หญิงวัยกลางคนในชุดผ้าซิ่นสีซีดรีบวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหาด้วยใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มกว้างแห่งความปีติ สองมือหยาบกร้านยกขึ้นพนมไหว้คุณอย่างนอบน้อม

"ป้านวล สบายดีนะคะ/ครับ ไม่เจอกันตั้งนานเลย" คุณรีบรับไหว้และส่งยิ้มกว้างที่ออกมาจากใจจริงให้คนเก่าคนแก่ของบ้าน

"สบายดีค่ะคุณหนู เดินทางมาเหนื่อยๆ รีบเข้าไปพักข้างในเถอะค่ะ เดี๋ยวป้านวลช่วยถือกระเป๋าไปเก็บให้ที่ห้องเองนะคะ" หญิงรับใช้ผู้ซื่อสัตย์รีบกุลีกุจอเข้าไปคว้าหูหิ้วกระเป๋าใบใหญ่ของคุณมาถือไว้อย่างกระตือรือร้น พร้อมกับผายมือเชิญคุณให้ก้าวเข้าไปในบ้านที่จากมาแสนนาน