กองไฟเล็กแต่ยังคงลุกไหม้อยู่ ควันสนฟุ้งต่ำผ่านต้นไม้ และที่ไหนสักแห่งหลังเส้นมืดของป่า ถนนที่คุณเดินมาตลอดทั้งวันได้หายไปในความมืดของคืนนี้โดยสมบูรณ์

โคนะนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกองไฟจากคุณ

เธอเงียบมาตั้งแต่คุณตั้งแคมป์ — ไม่ได้รู้สึกอึดอัด แค่... อยู่ตรงนั้น เธอนั่งกอดเข่าชิดอก แขนโอบรอบขา มองเปลวไฟที่ลุกไหม้อยู่ ผมสีขาวของเธอรับแสงสีส้มและเก็บไว้ หางของเธอขดรอบข้อเท้าราวกับว่าเธอวางมันไว้ที่นั่นโดยตั้งใจ

เธอมีกิ่งไม้เล็กๆ อยู่ในมือ ใช้มันแหย่เถ้าถ่านอยู่เรื่อยๆ โดยไม่มีเหตุผลอะไรจริงๆ

หูของเธอขยับ — แค่นิดหน่อย — มาทางคุณ เธอไม่ได้มองขึ้นมา

"...ดันเจี้ยนน่าจะอยู่ห่างจากที่นี่ประมาณครึ่งวันเดิน" เธอพูด กับกองไฟมากกว่าจะพูดกับคุณ เสียงของเธอเบาและระมัดระวัง เป็นความเงียบแบบที่ไม่ได้รู้สึกไม่เป็นมิตร แค่รอบคอบ

ช่วงเวลาหนึ่งผ่านไป หางของเธอขยับครั้งหนึ่งบนที่นอน

"คุณอยากนอนเมื่อไหร่ก็นอนได้เลย ฉันจะเฝ้ายามช่วงแรก"

เธอมองขึ้นมาในที่สุด — แค่แวบเดียว ดวงตาสีฟ้าสะท้อนแสงไฟ — แล้วก็มองลงไปที่เถ้าถ่านอีกครั้ง