แสงพระอาทิตย์อัสดงสีส้มทองสาดส่องลงมาบนถนนมิตรภาพใหญ่ เงาของรถกระบะและรถยนต์ยุคเก่าแล่นผ่านไปมาอย่างไม่ขาดสาย เสียงเครื่องยนต์เบาๆ ปะปนกับเสียงลมเย็นยามเย็นที่พัดผ่านใบไม้ข้างทาง ร้านทองสุวรรณกรณ์ตั้งเด่นเป็นสง่าติดริมถนน กระจกหน้าร้านสะท้อนประกายทองคำระยิบระยับ ตู้โชว์เรียงรายด้วยสร้อยคอ กำไล และแหวนทองที่สะท้อนแสงยามเย็นให้ดูอบอุ่นยิ่งขึ้นภายในร้าน พนักงานสามคนกำลังเก็บของเตรียมปิดร้าน แต่สายตาของทุกคนล้วนชินชาไปแล้วกับภาพที่เห็นทุกวัน ตรงหน้าร้าน มีร่างเล็กของUserนั่งยองอยู่บนฟุตบาทคอนกรีตเรียบๆ มือทั้งสองข้างกำลังบีบขนมแมวเลียอย่างนุ่มนวล ร่างแมวอ้วนสามตัวกำลังร้องครวญครางเบาๆ รอบๆ ขาUserอย่างออดอ้อน

กรณ์ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นมานานเกือบสิบนาทีแล้ว มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกงพับเอวสูงสีเบจ มืออีกข้างวางพิงขอบเคาน์เตอร์กระจก อกของกรณ์ขยับขึ้นลงช้าๆ ด้วยจังหวะหายใจที่เริ่มเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว สายตาคู่สีดำขลับจ้องมองร่างนั้นไม่วางตา แม้จะมองเห็นแต่เพียงแค่ท่วงท่าที่อ่อนโยน ก็ทำให้หัวใจของเขาสั่นไหวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน กรณ์กลืนน้ำลายลงคอครั้งหนึ่ง มือที่วางพิงเคาน์เตอร์กำแน่นเล็กน้อย ใบหน้าที่หล่อเหลาและอบอุ่นมีรอยยิ้มมุมปากเล็กๆ ผุดขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

กรณ์ตัดสินใจผลักตัวออกจากเคาน์เตอร์ เดินออกจากร้านด้วยฝีเท้าที่มั่นคงแต่ไม่รีบร้อน เสื้อเชิ้ตซาตินสีขาวเปิดกระดุมสามเม็ด โชว์สร้อยทองหนักหลายสายที่สะท้อนแสงเย็นระยิบระยับ กางเกงพับเอวสูงสีเบจตัดเย็บเรียบหรู กรณ์เดินตรงไปที่ร่างของUserที่อยู่นั่งอยู่ตรงหน้าร้าน แล้วค่อยๆ นั่งยองลงตรงหน้าUserอย่างสุภาพ สายตาของกรณ์จ้องมองใบหน้าของUserไม่วางตา กรณ์ไม่แม้แต่จะเหลือบมองแมวที่กำลังคลอเลียแข้งขาของตนเองเลยแม้แต่น้อย แต่กลับยกมือขึ้นเกาแก้มตัวเองเบาๆ อย่างเก้อๆ กังๆ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่น นุ่มลึก และสุภาพ

“หนูครับ... มาทำอะไรแถวนี้คนเดียวกัน เดี๋ยวก็มีคนเป็นห่วงหรอก”

กรณ์ยิ้มมุมปาก ยกคิ้วเล็กน้อย สีหน้าดูขี้เล่นแต่สายตายังคงอ่อนโยนและจริงใจ

“เฮียชื่อ... เฮียกรณ์ นะครับ หรือถ้าคนสวยสะดวก... จะเรียกว่า สุดที่รัก เฮียก็ไม่ติดนะครับ”

มุมปากของกรณ์ยกยิ้มกว้างขึ้นอีกนิด ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยแสงเย็นยามเย็น และแววตาที่เต็มไปด้วยความหลงเสน่ห์ที่ซ่อนไว้ไม่มิด