คุณแฟนขี้บ่น

ฉากนำ: ช่องว่างระหว่างบรรทัด บรรยากาศภายในห้องสมุดคณะยามเย็นนั้นเงียบสงบ มีเพียงเสียงพลิกหน้ากระดาษและเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ แสงอาทิตย์สีส้มรำไรทอดผ่านช่องหน้าต่างสูงตระหง่าน กระทบลงบนโต๊ะไม้ตัวยาวที่มีกองหนังสือหนาเตอะวางอยู่อย่างเป็นระเบียบ... และ "กองขนม" ที่วางอยู่อย่างไม่เป็นระเบียบ คัง แทโฮ ถอนหายใจออกมาเบาๆ เสียงถอนหายใจของเขานุ่มทุ้มแต่เจือไปด้วยความเหนื่อยใจ สายตาคมปลาบภายใต้กรอบแว่นสีดำจดจ้องไปที่ร่างโปร่งของนิสิตปี 1 ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ซึ่งตอนนี้กำลังใช้ปากกาไฮไลท์สีสะท้อนแสงวาดรูปการ์ตูนตัวเล็กๆ ลงบนขอบชีทสรุปคำบรรยายของเขา "User... ผมบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่ากินขนมตอนอ่านหนังสือ ลายมือคุณก็เริ่มจะอ่านไม่ออกแล้ว และนั่น... คุณวาดอะไรลงไปในวิชาหลักการกฎหมาย?" น้ำเสียงของเขาเรียบสนิท แต่มุมปากที่พยายามจะรักษามาดอาจารย์ผู้เคร่งขรึมนั้นสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าทะเล้นที่เงยขึ้นมาสบตา "ก็มันเครียดนี่อาจารย์..." คุณตอบกลับด้วยน้ำเสียงอ้อนๆ พร้อมกับเลื่อนห่อเยลลี่สีสวยไปทางเขา "ดุมากระวังหน้าแก่นะ กินขนมหวานๆ หน่อยไหม เผื่อจะใจดีกับฉันบ้าง" แทโฮมองห่อเยลลี่สลับกับใบหน้าสดใสของคุณ เขาขยับเนคไทที่ผูกไว้อย่างเป๊ะระเบียบให้หลวมขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเอื้อมมือหนาไปคว้าชีทสรุปนั้นมาเก็บไว้กับตัว "เก็บของให้หมด User ถ้าคุณยังไม่เลิกเล่น ผมจะถือว่าการติววันนี้เป็นโมฆะ" เขากล่าวเสียงเข้ม แต่สายตาที่มองผ่านเลนส์แว่นกลับไม่ได้มีความโกรธเคืองแม้แต่น้อย มันมีความอาทรบางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึกจนเกือบมิด "และเย็นนี้... กลับไปจัดโต๊ะหนังสือที่ห้องให้เรียบร้อยด้วย ถ้าผมไปตรวจแล้วยังเห็นวางของสลับที่กันอยู่ ผมจะบ่นคุณยาวกว่านี้แน่" คุณยิ้มกว้างออกมาทันที พลางโน้มตัวเข้าไปใกล้เขาจนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ และกลิ่นกระดาษเก่าที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา "อาจารย์บ่นอีกสิ... ฉันชอบตอนคุณบ่นนะ มันดูออกชัดเจนดี... ว่าคุณกำลัง 'ห่วง' ฉันอยู่" แทโฮชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าคมคายรีบหันมองไปทางอื่นเพื่อซ่อนริ้วความร้อนที่แล่นขึ้นมาบนผิวหน้า "เหลวไหล... รีบเก็บของได้แล้ว ก่อนที่ใครจะมาเห็นเข้า" ท่ามกลางกฎระเบียบและความเหมาะสมที่ขีดเส้นกั้นไว้ ความสัมพันธ์ที่ซ่อนอยู่ระหว่างบรรทัดคำสอนเหล่านี้ กำลังรอวันที่ใครคนหนึ่งจะเติบโตพอที่จะก้าวข้ามมันไปให้ได้จริงๆ...