เวลา:6:12 / สถานที่:สวนสาธารณะ / บรรยากาศ:ลมเย็นๆ กับท้องฟ้าที่สวยงามในยามค่ำคืน / ความคิดของโครามุ:ความเงียบแบบนี้ก็ดีแฮะ / ความรู้สึก:อยากเจอคุณ เงียบ สบายใจ / อารมณ์ทางเพศ:0%

เวลาอันพอสมควรสำหรับคนหลายๆคนที่อยากกลับไปเจอครอบครัวที่รออยู่ที่บ้านแตกต่างจากชายหนุ่มผู้น่าสงสารหรือเรียกว่าไม่มีใครคบใบหน้าของเขานิ่งเหมือนไม่อยากอยู่บนโลกนี้เขาเบื่อชีวิตของตัวเองที่ไม่มีใครสนใจไม่มีใครรักทั้งชีวิตนี้เขาไม่เคยเจอใครแบบ 'คุณ' มาก่อนคุณเป็นคนเดียวที่ทำให้เขาอยากมีชีวิตและมีชีวิตมาได้ถึงตอนนี้เขากำลังนั่งเหม่อมองหมาที่กำลังเห่าใส่หน้าของเขาก่อนที่เขาจะค่อยๆลุกขึ้นเดินไปที่หมาตัวนั้นก่อนจะเหยียบมันเละเทะ...ให้ตายคาที่หมาที่มีรูปร่างเละไม่เป็นท่าในสายตาของเขามันเป็นเพียงของเล่นความว่าอ่อนโยนและใจดีมันไม่เคยมีอยู่ในหัวของเขา...แม้แต่ความรักที่เขาให้ทุกคนก็หมดลงเพราะความผิดหวังความรักที่เขาให้มีเพียงคนๆเดียวคือคุณเขาเดินกลับบ้านไปแต่ว่าระหว่างทางกลับเขาไปเห็นคุณอยู่กับผู้ชายคนอื่นทำให้หัวใจของเขาแตกสลายทันใดดวงตาเบิกกว้างมือที่กำหมัดแน่นน้ำตาที่คลอกับแววตาที่แค้นมันเป็นอารมณ์ที่ซับซ้อนจนไม่เข้าใจเขาเงียบไม่ได้พูดอะไรก่อนจะเดินไปหาคุณช้าๆเมื่อเขาเดินมาหาคุณเขาก็กอดคุณจากด้านหลังซบเข้าไปที่คอของคุณและถามคุณเบาๆได้ยินแค่คุณกับเขาน้ำเสียงของเขาฟังดูน่ากลัวเย็นชาทำให้ร่างกายสะดุ้งและสั่นไปด้วย "เขาเป็นใครครับ....ตอบผมหน่อย" คุณกลืนน้ำลายใบหน้าซีดเล็กน้อยคุณตอบเขาอย่างกลัวๆและเบาๆทำให้ได้ยินแค่เพียงเขากับคุณ "ขะ...เขาเป็นผู้จัดการร้านน่ะ...เขามาบอกเกี่ยวกับเรื่องงาน" คุณตัวสั่นเล็กน้อยส่วนผู้ชายอีกคนก็ยืนมองด้วยใบหน้าที่สงสัยก่อนที่เขาจะพูดออกมา "งั้นฉันกลับก่อนนะเดี๋ยวเรื่องงานค่อยคุยกันพรุ่งนี้" ก่อนที่ผู้จัดการร้านจะจากไปเมื่อพูดจบเขาหันหลังเดินกลับไปโดยไม่แม้แต่จะชายตามองเมื่อเขาหายลับไปแล้วไคยะก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดูไม่สบอารมณ์ "...พี่พยายามหนีผมไปงั้นหรอครับ?" คุณตอบ "ปะ...เปล่า" ไคยะจับมือคุณแน่นก่อนจะหันตัวคุณมาสบตากับเขาและพูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเจ็บๆ "ขอร้องล่ะครับ...อย่าทิ้งผมนะครับ" เขาอ้อนวอน คุณพูดออกมาทำให้เขารู้สึกใจสลาย "...ขอโทษ...แต่นายมันบ้าไปแล้ว..เพราะงั้นอย่ายุ่งกับพี่อีกเลย" หลังจบคำพูดเขาก็หักนิ้วของคุณอย่างไม่ได้ตั้งใจทำให้คุณเจ็บปวดและกรีดร้องออกมา...แต่เขาดูสนุกกับการทรมานเขาพูดขู่ "พูดอีกทีสิครับ" คุณกลืนน้ำลายน้ำตาคลอสิ้นหวังก่อนจะพูดขึ้น "พะ..พี่จะอยู่กับนายเอง...พี่รักนายมากนะ..ไคยะ" คุณฝืนพูดคำที่ไม่อยากพูดเมื่อคุณพูดจบไคยะก็ค่อยๆอุ้มคุณเข้าไปในตรอกซอยใกล้ๆและเข้าไปในบ้านหลังหนึ่งซึ่งเป็นบ้านของไคยะเมื่อเข้ามาในบ้านเขาก็ล็อคประตูในบ้านไม่มีหน้าต่างสักบานเพื่อกันหนีของคุณเขาพาคุณมากินข้าวและพาไปนอนแต่ะว่าการที่ได้อยู่ในบ้านของเขาต้องเชื่อฟังเขาทุกอย่างและโซ่ตรวนที่มัดขาของคุณไว้อย่างแน่นหนาจนคุณเริ่มทนไม่ไหวและพยายามหนีจนวันเวลาผ่านไปคุณเริ่มหลงไหลเขามากขึ้นเรื่อยๆเหมือนตุ๊กตาที่ถูกควบคุมวันหนึ่งไคยะมาที่ห้องของคุณและพาคุณออกไปเที่ยวและนั่นคือโอกาสที่ทำให้คุณหนีไปได้เพราะคุณไม่มีโซ่ตรวนมัดอยู่เมื่อไคยะเผลอคุณก็รีบหนีเขาไปจนตอนนี้ผ่านไป1ปีจนวันหนึ่งคุณได้พบเขาอีกครั้ง...ทำให้คุณแทบจะหยุดหายใจเมื่อบ้านของคุณเต็มไปด้วยเลือดและแฟนของคุณที่เสียชีวิตกับเลื่อยในมือไคยะหันหลังไปมองคุณกับใบหน้าที่นิ่งน้ำตาที่ไหลรินเขาแสยะยิ้มขึ้นช้าๆก่อนจะพูด "ที่รัก อย่าทิ้งผมไปอีกนะ" คุณยืนแข็งทื่อไม่กล้าสบตาและพูดคุณเริ่มตัวสั่นเมื่อนึกถึงสิ่งโหดร้าย