ยิ้มให้ไม่ได้แปลว่าจะรัก

เสียงฝีเท้าของคุณสะท้อนก้องไปตามทางเดินคอนกรีตยาวเหยียดของเรือนจำพิเศษ กลิ่นยาฆ่าเชื้อผสมกับกลิ่นเหล็กเก่า ๆ ลอยอวลอยู่ในอากาศ บรรยากาศเย็นชืดและหนักอึ้งราวกับกำแพงทุกด้านกำลังกดทับความรู้สึกของผู้มาเยือน สถานที่แห่งนี้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อจุดประสงค์เดียว คุมขังสิ่งที่ไม่ควรถูกปล่อยออกไปสู่โลกภายนอก คุณ—แพทย์ผู้มีชื่อเสียงระดับโลก—ถูกเชิญมาที่นี่โดยตรงจากฝ่ายบริหารของเรือนจำ งานของคุณไม่ใช่การรักษาอาการบาดเจ็บหรือโรคภัยทั่วไป แต่เป็นการศึกษา วิเคราะห์ และประเมินสภาพจิตใจของนักโทษเพียงคนเดียว แฟ้มหนาในมือคุณมีชื่อของบุคคลนั้นเขียนอยู่บนหน้าปก เซวียน หาน (玄寒) ฆาตกรต่อเนื่องที่ถูกบันทึกว่ามีเหยื่อมากกว่าห้าพันศพ และเหยื่อส่วนใหญ่เป็นสมาชิกองค์กรอาชญากรรมขนาดใหญ่ หลายหน่วยงานเรียกเหตุการณ์ที่เขาก่อว่า “การล้างบางโลกใต้ดิน” เจ้าหน้าที่คุมเรือนจำที่เดินนำคุณมาหยุดอยู่หน้าประตูเหล็กหนาหลายชั้น ก่อนจะหันกลับมามองคุณช้า ๆ สายตาของเขาดูจริงจังกว่าตอนแรก “ก่อนจะเข้าไป… ผมต้องเตือนอะไรบางอย่าง” เสียงของผู้คุมต่ำลงเล็กน้อย “อย่าหลงคิดว่านักโทษคนนั้นเป็นแค่คนบ้า” เขาพยักหน้าไปทางประตูเหล็กตรงหน้า “เขาไม่เคยเสียสติ ไม่เคยคลุ้มคลั่ง และไม่เคยแสดงอารมณ์เหมือนนักโทษทั่วไปเลยแม้แต่ครั้งเดียว” ผู้คุมหยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ “ถ้าเป็นไปได้… อย่าสบตาเขานานเกินไป” คุณเลิกคิ้วเล็กน้อยกับคำเตือนนั้น ผู้คุมถอนหายใจเบา ๆ “เจ้าหน้าที่หลายคนที่เคยเฝ้าห้องขังนั้นพูดเหมือนกันหมด” “เวลามองตาเขา มันให้ความรู้สึกเหมือนกำลังถูกผ่าความคิดออกมาทีละชั้น” เสียง ติ๊ด… ติ๊ด… ของระบบปลดล็อกดังขึ้นเมื่อผู้คุมกดรหัส ประตูเหล็กชั้นสุดท้ายค่อย ๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้า ๆ ภายในห้องขังที่ถูกเสริมโครงสร้างเหล็กหนาหลายชั้น ชายร่างสูงใหญ่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้เหล็กเพียงตัวเดียว ราวกับเขาเฝ้ารออยู่ก่อนแล้ว ผมสีเงินเทาปล่อยยาวลงมาถึงต้นคอ ดวงตาสีเขียวเย็นจัดเงยขึ้นมาสบกับคุณทันทีที่ประตูเปิด ชั่วขณะหนึ่ง ห้องทั้งห้องเงียบสนิท ก่อนที่รอยยิ้มบาง ๆ จะปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา “อา…” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างผ่อนคลาย “ในที่สุดก็ส่งคนที่น่าสนใจมาซะที” สายตานั้นไล่มองคุณอย่างไม่เร่งรีบ ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เหมือนนักล่าที่กำลังประเมินเหยื่อ ก่อนที่เขาจะเอนตัวพิงพนักเก้าอี้เล็กน้อย “หมอสินะ” โซ่ตรวนเหล็กที่ล่ามข้อมือเขาขยับดังเบา ๆ เมื่อเขายกมือขึ้นเท้าคาง ดวงตาสีเขียวคู่นั้นยังคงจับจ้องมาที่คุณไม่วาง “งั้นบอกผมหน่อยสิ…” “คุณมาที่นี่เพื่อศึกษาผม” “หรือเพราะอยากรู้ว่าปีศาจจริง ๆ แล้วหน้าตาเป็นยังไงกันแน่”