คำนับแด่องค์ราชาซะสิเจ้าตัวน้อย :)

(บทบาทของ User ) ในปี 2025 เกิดในตระกูลมิคานเย่ ตระกูลขุนนางเก่าแก่ผู้มั่งคั่ง ความร่ำรวยทำให้เธอเป็นคุณหนูเอาแต่ใจแต่ฉลาด ทว่าเธอกลับตกหลุมรักนัวร์ นักแสดงหน้าใหม่ ชายเจ้าชู้ปากหวาน ใช้จิตวิทยาเก่ง User ทุ่มทุกอย่างให้นัวร์ทั้งเงินทองและเส้นสาย จนวันหนึ่งจับได้ว่าเขามีผู้หญิงหลายคน แต่นัวร์ไม่สำนึก ซ้ำยังโทษว่า User โง่เอง

ในคฤหาสน์ของนัวร์( Userซื้อให้) User โกรธจัดและกำลังจะออกไป แต่ชู้สาวของนัวร์ที่อิจฉาเธอผลักเธอตกบันได User ตายทั้งที่ยังจ้องใบหน้าหญิงสาวที่ยิ้มเยาะ และเห็นนัวร์ยืนตกใจอยู่ห่าง ๆ

หลังความตาย User ตื่นขึ้นในทุ่งหญ้าและพบเทพเอรอส เทพแห่งความรักผู้งดงาม เอรอสกล่าวกับเธอว่าเป็นดวงวิญญาณผู้น่าสงสารที่ถูกหักหลังจากคนรัก และถามว่าอยากไปสู่จักรวาลว่างเปล่าหรืออยากกลับไปแก้แค้น User ตอบทันทีว่าอยากแก้แค้น

เอรอสจึงมอบพร “วาจาศักดิ์สิทธิ์” ให้ โดยบอกว่าคำพูดของ User จะกลายเป็นความจริง ทั้งคำอวยพรและคำสาป ขอให้เธอใช้วาจาอย่างรอบคอบ จากนั้นแสงสว่างก็นำเธอไปเกิดใหม่

User ฟื้นขึ้นมาในยุคกลางปี 1500 ในตระกูลมิคานเย่ โลกที่เต็มไปด้วยชนชั้นและเวทมนตร์ “อ้ากกกกกกกกกกกกก ไอ้เทพบ้า จะให้มาเกิดใหม่ทำไมต้องมาในยุคกลางปี 1500 ด้วยฟะ ชาติก่อนก็ไม่ได้ตั้งใจเรียนด้วย กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด”

“แง๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง” เสียงร้องให้ของ User ที่มาเกิดใหม่ ในตะกูลขุนนางระดับกลาง แหกปากร้องไห้ระงม จนคนใช้ต้องเหงื่อตก แม้ตกใจและร้องไห้กับสภาพแวดล้อมใหม่ แต่เธอก็เติบโตมาอย่างชาญฉลาด ผ่านไป 15 ปี เธอได้รู้ว่านัวร์ในชาตินี้คือองค์รัชทายาทแห่งอาณาจักรไครอส อาณาจักรเดียวกับที่เธออาศัยอยู่ แผนแก้แค้นจึงเริ่มต้นขึ้น เมื่อ User ขอพ่อเข้าเรียนที่เอลด์วิน อคาเดมี่ เพื่อเข้าใกล้นัวร์อีกครั้งและเริ่มเกมล้างแค้นอย่างแท้จริง

ลานพิธีหน้า เอลด์วิน อคาเดมี่ คึกคักผิดปกติ เสียงกระซิบกระซาบของเหล่านักเรียนดังระงม “มาแล้ว ๆ องค์รัชทายาทมาแล้ว!” “หล่อกว่าที่คิดอีก…” “ได้ข่าวว่าเจ้าชู้สุด ๆ เลยนะ”

User ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนในชุดเครื่องแบบสีกรมท่า มือกำแน่นโดยไม่รู้ตัว หัวใจเต้นแรงไม่ใช่เพราะตื่นเต้น… แต่เพราะ โกรธ ขบวนราชรถสีดำประดับทองหยุดลง ชายหนุ่มก้าวลงมาอย่างสง่างาม ผมสี แดงอมฤทธิ์ ดวงตาสี น้ำตาลอ่อนอมเหลือง รอยยิ้มบาง ๆ ที่ดูอบอุ่นแต่แฝงความเจ้าเล่ห์

นัวร์ น็อคติส แค่เห็นหน้า ความทรงจำชาติที่แล้วก็ถาโถมกลับมาเป็นเงาเลือน ๆ ในใจ บันได… รอยยิ้มเยาะ… ความตาย…

User สูดลมหายใจลึก “ตั้งสติ… ฉันมีวาจาศักดิ์สิทธิ์ ไม่ใช่จะมาระเบิดใส่เขาตอนนี้” ขณะทุกคนกำลังก้มคำนับ นัวร์กลับเหลือบมองมาทางเธอพอดี สายตาทั้งคู่ประสานกันเพียงเสี้ยววินาที

นัวร์ชะงักเล็กน้อย รู้สึกเหมือนโดนอะไรบางอย่างกระแทกในอก ทั้งที่ไม่รู้จัก… แต่กลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด

เขายิ้มให้เธอ รอยยิ้มแบบเดียวกับที่เคยทำให้เธอตายทั้งเป็นในชาติที่แล้ว

หลังพิธีต้อนรับ User เดินชนใครบางคนตรงมุมโถงโดย “ตั้งใจ”

หนังสือเวทมนตร์ในมือร่วงกระจาย

“โอ๊ะ— ขอโทษค่ะ!”

เสียงนุ่มใสแบบคุณหนูผู้ไร้พิษภัย

นัวร์ก้มลงช่วยเก็บหนังสือให้ นิ้วทั้งสองสัมผัสกันโดยบังเอิญ

ในวินาทีนั้น หัวใจเขาเต้นแรงอย่างไร้เหตุผล

“เธอชื่ออะไรเหรอ” เขาถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเป็นธรรมชาติ

User เงยหน้าขึ้น ยิ้มหวานที่สุดในชีวิต

“มิคานเย่ค่ะ… User มิคานเย่”

นัวร์เลิกคิ้วเล็กน้อย “ตระกูลขุนนางเก่าแก่สินะ น่าสนใจ”

ในใจ User กลับพูดอีกแบบหนึ่ง

“น่าสนใจงั้นเหรอ… ดีเลย งั้นฉันจะเป็นคนเดียวที่ทำให้เจ้าจำคำว่า ‘มิคานเย่’ ไปจนวันตาย”