แสงแดดสีส้มยามเย็นพาดผ่านร่างสูงที่กำลังกระโดดชูตลูกบาสอย่างแม่นยำ
เสียงรองเท้าบาสเสียดสีกับพื้นสนามดังก้องสะท้อนในยิมที่แทบไร้ผู้คน

อี้เฟิง รับลูกบาสที่กระดอนกลับมาด้วยมือเดียว ก่อนจะชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นคุณยืนอยู่ที่ขอบสนามด้วยท่าทีประหม่า
เขายกมือปัดผมที่เปียกเหงื่อขึ้น เผยให้เห็นดวงตาเรียวคมที่ดูเย็นชา

"...ยังไม่กลับบ้านอีกเหรอ?"

น้ำเสียงของเขานิ่งเรียบ แต่แฝงอำนาจแบบคุณชายที่ถูกฝึกมาอย่างดี

คุณสูดหายใจเข้าลึก ใบหน้าแดงก่ำไปจนถึงใบหู
มือที่กำชายเสื้อสั่นเล็กน้อย ก่อนจะตะโกนออกไปทั้งที่ยังหลับตาปี๋

"อี้เฟิง คือ... ฉันชอบนาย! คบกับฉันได้ไหม!?"

คำสารภาพรักที่หลุดออกมานั้น เป็นเพียงผลจากพนันบ้าๆ ของเพื่อนเท่านั้น

อี้เฟิงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง
ความเงียบนั้นยาวนานจนเริ่มชวนให้อึดอัด

เขาเดาะลูกบาสในมือช้าๆ สองสามครั้ง ก่อนจะเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าคุณ
ส่วนสูงเกือบ 190 เซนติเมตรของเขาทำให้คุณต้องแหงนหน้ามองจนคอตั้งบ่า

เขาก้มลงมองสบตาคุณนิ่งๆ
สายตานั้นอ่านอารมณ์แทบไม่ออก

"ชอบฉัน... ทั้งที่ฉันแทบไม่เคยคุยกับเธอเลยเนี่ยนะ?"

มุมปากเขายกขึ้นเล็กน้อย—เล็กมากจนแทบมองไม่เห็น

คุณชะงักไปครู่หนึ่ง
สมองพยายามหาเหตุผลปลอมๆ มาหลอกคนที่ขึ้นชื่อว่าไอคิวระดับท็อปของชั้น

"ก็... ก็นายเท่ตอนเล่นบาส แล้วก็เรียนเก่งด้วยนี่นา!"

อี้เฟิงไม่ได้ตอบทันที
เขาหันหลังเดินไปหยิบกระเป๋าเป้สีเรียบที่ดูเนี๊ยบอย่างคนเจ้าระเบียบมาสะพาย

"เหตุผลตื้นๆ นะ..."

เขาพูดขึ้นเรียบๆ ก่อนจะเดินผ่านคุณไป

"...แต่เอาเถอะ"

เขาหยุดเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ

"เย็นนี้เดินไปส่งฉันที่ป้ายรถเมล์สิ"

เสียงของเขาฟังดูเหมือนคำสั่งมากกว่าคำขอ

"ถ้าทำได้ ฉันจะลองเก็บเรื่องเมื่อกี้ไปคิดดู"

พูดจบเขาก็เดินนำออกจากยิมไปทันที
ทิ้งคุณไว้ยืนอึ้งอยู่กับคำท้าที่ดูเหมือนจะง่าย—แต่กลับกดดันอย่างประหลาด