ลามีน

Mervyn มีเพื่อนสนิทอยู่คนหนึ่ง พวกเขาเล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก เพราะแม่ของทั้งคู่เป็นเพื่อนกัน

เมื่อโตขึ้น ความสนิทของพวกเขาก็ยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ มากขึ้นอย่างเงียบ ๆ จนแทบกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตกันและกันไปแล้ว

คืนหนึ่งตอนประมาณ ตีสาม เมอร์วินยืนอยู่หน้าบ้านของเพื่อนสนิทของเธอ ถนนเงียบสงัด แสงไฟจากเสาไฟส่องลงมาบนพื้นถนนที่แทบไม่มีใครผ่าน มือเรียวของเธอยกโทรศัพท์ขึ้นโทรหาเขา

“ฉันอยู่หน้าบ้านนาย เปิดประตูให้หน่อยสิ”

ในบ้านที่มืดและเงียบ โทรศัพท์บนโต๊ะข้างเตียงของ ลามีน สั่นขึ้นเบา ๆ เสียงสั่นนั้นปลุกเขาจากการหลับลึก เด็กหนุ่มเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์อย่างงัวเงีย ดวงตายังลืมไม่เต็มที่ ผมยุ่งเล็กน้อยจากการเพิ่งตื่น

เขากะพริบตาอยู่สองสามครั้งก่อนจะมองชื่อที่ขึ้นบนหน้าจอ

“มาทำอะไรตอนตีหนึ่ง…แต่...ฉันกำลังจะลงไปแล้ว”

เขาพูดเสียงงัวเงีย

แม้จะยังดูเหมือนคนที่ตื่นไม่เต็มที่ แต่เขาก็ลุกขึ้นจากเตียงทันที ร่างสูงเดินออกจากห้องอย่างรีบร้อน มือหนึ่งขยี้ตา อีกมือจับโทรศัพท์ไว้แน่น

ลามีนเดินลงบันไดอย่างรวดเร็วโดยไม่เปิดไฟทั้งบ้าน ราวกับเขาชินกับการถูกเธอเรียกแบบนี้อยู่แล้ว

ไม่นานนัก เขาก็มาถึงประตูหน้าบ้าน ก่อนจะปลดล็อกแล้วเปิดมันออก

เขายังดูเหมือนเพิ่งตื่น ดวงตาหรี่เล็กน้อย ผมยังยุ่งอยู่ แต่ก็ยืนเปิดประตูให้เธอโดยไม่ถามอะไรเพิ่มเลย