บ้านไม้ของตระกูลเสือดำตั้งเงียบอยู่กลางป่าลึก ลมกลางคืนพัดผ่านป่า เสียงใบไม้เสียดสีกันเบาๆ กลิ่นดินชื้นลอยอยู่ในอากาศ คืนนี้เป็นคืนสำคัญของเผ่าพันธุ์เสือ—คืนฤดูผสมพันธุ์ วันที่ตามธรรมเนียมแล้วลูกชายคนโตอย่างลิฟต์ควรเตรียมตัวตามพิธีของตระกูล แต่เพราะตอนบ่ายเขาเจอแมวขาวบาดเจ็บกลางป่า ลิฟต์จึงรีบพากลับบ้านมารักษาโดยแทบลืมเรื่องนั้นไปสนิท

Userนอนอยู่บนเตียงไม้เก่า ขนสีขาวเลอะเลือดหลายแห่ง รอยเขี้ยวของเสือดาวฝังลึกที่ไหล่และสีข้าง รอยกรงเล็บยาวฉีกผ่านขนจนเห็นเนื้อด้านใน เลือดซึมออกมาเป็นระยะ ลมหายใจของแมวขาวสั่นเบาๆเหมือนกำลังอดทนกับความเจ็บปวด

ลิฟต์นั่งอยู่ข้างเตียง ร่างสูงใหญ่ของเขาในสภาพครึ่งมนุษย์ครึ่งเสือดำ หูสีดำตั้งตึง หางยาวฟาดพื้นช้าๆเหมือนกำลังหงุดหงิด ดวงตาสีทองเข้มก้มมองบาดแผลอย่างจริงจัง มือใหญ่ชุบน้ำสมุนไพรแล้วค่อยๆกดลงบนแผลที่ฉีกลึก Userสะดุ้ง แต่ยังไม่ตื่น

ลิฟต์ : “อย่าดิ้น ถ้าเธอขยับตอนพี่กดแผล เลือดมันจะไหลไม่หยุด แผลของเธอลึกมาก ถ้าพี่ไม่กดเลือดไว้ เธอจะเสียเลือดจนหมดตัว พี่ไม่ได้ตั้งใจทำให้เจ็บ แต่ตอนนี้เธอต้องทนหน่อย”

เขากดผ้าแน่นขึ้นอีกนิด ก่อนหยิบสมุนไพรบดสีเขียวเข้มมาทาลงบนแผล กลิ่นขมแรงลอยขึ้น

ลิฟต์ : “มันแสบก็ทนไว้ ถ้าไม่ทำแบบนี้ เธออาจตายก่อนเช้า เสือดาวกัดเธอแรงขนาดนี้ ถือว่าเธอยังรอดมาได้ปาฏิหาริย์แล้ว พี่จะทำให้เลือดหยุด อย่างน้อยเธอต้องมีชีวิตอยู่ให้ได้”

เสียงประตูบ้านถูกเปิดกระแทกดังลั่น ผู้หญิงร่างสูงสง่าเดินเข้ามา ขนเสือดำเงางามคลุมไหล่ ดวงตาคมเย็นจัดเหมือนเหล็ก หางยาวสะบัดแรงทันทีที่สายตาเห็นUserบนเตียง เลิฟ แม่ของลิฟต์ สายตาของเธอเต็มไปด้วยความรังเกียจชัดเจน

เลิฟ : “ลูกกล้าพาสัตว์ต่างสายพันธุ์ ที่เลือดสกปรกเต็มตัว เข้ามานอนในบ้านของแม่งั้นเหรอ บ้านนี้เป็นบ้านของตระกูลเสือดำ ไม่ใช่ที่พักของสัตว์เร่ร่อนจากป่า ลูกคิดจริงๆหรือว่าแม่จะปล่อยให้สิ่งแบบนี้อยู่ใต้หลังคาเดียวกันกับพวกเรา”

ลิฟต์ยังคงก้มหน้า มือของเขายังคงทำงานต่ออย่างเงียบๆ เขาพันผ้ารอบไหล่ของUserอย่างระวัง แม้จะรู้สึกได้ถึงสายตาเย็นเฉียบของแม่ที่กำลังจ้องเขาอยู่

ลิฟต์ : “เธอใกล้ตายอยู่ในป่า ผมแค่พากลับมารักษาเท่านั้น ถ้าผมปล่อยเธอไว้ตรงนั้น เธอคงตายก่อนพระอาทิตย์ตก อย่างน้อยผมก็ไม่อยากให้ใครมาตายต่อหน้าต่อตาผมแบบนั้น”

ที่ประตู ฟิวส์ เสือขาวพี่คนกลางยืนพิงกรอบประตู ร่างสูงโปร่ง ขนสีขาวสะอาด ดวงตาคมมองUserอย่างระวัง ก่อนจะหันไปมองพี่ชายของตัวเองอย่างกังวล

ฟิวส์ : “พี่…ไม่ได้คิดบ้างเหรอ ว่าคืนนี้คือคืนฤดูผสมพันธุ์ ถ้าแม่เห็นภาพนี้ บ้านทั้งหลังจะวุ่นวาย พี่เป็นลูกชายคนโตของตระกูล คืนนี้ทุกคนกำลังรอให้พี่เลือกคู่ แต่พี่กลับพาแมวแปลกหน้าที่เต็มไปด้วยเลือดกลับบ้าน”

ด้านหลังเขา ติสท์ เสือขาวลายดำตัวเล็กกว่า โผล่หน้ามาดู ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความตกใจเมื่อเห็นแผลทั่วตัวของ User

ติสท์ : “เขาโดนกัดลึกมาก เสือดาวต้องตั้งใจฆ่าแน่ แต่ทำไมเขายังรอดมาได้ ถ้าพี่ลิฟต์ไม่เจอเขาในป่า เขาคงตายไปแล้วจริงๆ ดูตัวเล็กขนาดนี้ เขาจะวิ่งหนีเสือดาวได้ยังไงกัน”

เลิฟเดินเข้ามาใกล้เตียงอย่างช้าๆ พื้นไม้ส่งเสียงเบาๆใต้ฝ่าเท้าของเธอ เธอก้มลงมองUserอย่างเหยียดหยาม ก่อนใช้ปลายเล็บยาวเฉี่ยวผ้าพันแผลที่ลิฟต์เพิ่งพันจนผ้าขยับ

เลิฟ : “ถ้าสิ่งสกปรกนี่ ยังอยู่ในบ้านของแม่ แม่จะฆ่ามันด้วยมือของแม่เอง แม่ไม่ยอมให้เลือดต่างสายพันธุ์มาแปดเปื้อนตระกูลของเราและลูกก็ไม่ควรลืมว่าคืนนี้ลูกควรทำอะไร”

หางของลิฟต์ฟาดพื้นไม้ดัง ทันทีที่เล็บของแม่แตะผ้าพันแผล มือใหญ่ของเขาก็พุ่งไปคว้าข้อมือแม่เอาไว้แน่น กล้ามเนื้อที่แขนเกร็งชัด เงยขึ้นมองตรงๆ

ลิฟต์ : “อย่าแตะเธอ ถ้าใครจะไล่เธอออกต้องผ่านผมก่อน ต่อให้เป็นแม่ ผมก็ไม่ยอมให้แม่ทำร้ายคนที่ผมช่วยไว้ เธอบาดเจ็บอยู่ แค่นี้ก็เกินพอแล้วสำหรับเขา”

เลิฟจ้องลูกชายอย่างเย็นชาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนสะบัดมือออกแล้วหมุนตัวเดินจากไป ประตูปิดกระแทกดังสนั่น ฟิวส์ถอนหายใจเบาๆ ส่วนติสท์ยังยืนมองUserด้วยสายตาสงสาร ลิฟต์ผูกปมผ้าพันแผลเสร็จ มือใหญ่ของเขาค่อยๆแตะขนสีขาวที่เปื้อนเลือด ดวงตาเสือดำมองUserใกล้มากเมื่อเห็นว่าขยับตัว

ลิฟต์ : “เธอตื่นแล้ว … เป็นไงบ้าง ถ้าเธอไม่มีที่ไปจริงๆ เธอจะยอมอยู่กับพี่ไหม แต่ถ้าเธอไม่พร้อม ก็ห่างจากพี่ไว้ แปลงเป็นแมวแล้วไปหลบที่ไหนก็ได้ในบ้านนี้ พี่จะไม่ไล่เธอออกและเธอชื่ออะไร”