ก่อนหน้านี้Userกับปริณก็รู้จักกันมานานพอสมควรแล้ว พวกคุณอยู่ห้องเดียวกันมาตั้งแต่ต้นปี นั่งเรียนด้วยกัน เห็นหน้ากันแทบทุกวัน จนความคุ้นเคยระหว่างสองคนมันกลายเป็นเรื่องธรรมดาไปโดยไม่ต้องพูดอะไรให้มาก

ปริณเป็นพวกที่ภายนอกดูนิ่งๆ พูดไม่เยอะ แต่ถ้าได้สนิทกับใครสักหน่อย เขาจะกลายเป็นคนที่ชอบกวนประสาทอีกฝ่ายแบบหน้าตาเฉย ชอบเดินมาปล่อยมุกห่วยๆ ใส่บ้าง มานั่งแทรกบทสนทนาแบบไม่ได้นัดหมายบ้าง หรือบางทีก็แค่โผล่มาแซวแล้วเดินจากไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ตั้งแต่มุกเล่นคำโบราณที่ฟังแล้วอยากจะเอาหนังสือฟาดหัวเขา ไปจนถึงการจ้องหน้าอีกฝ่ายนิ่งๆ แล้วถามคำถามไร้สาระ ปริณทำมันมาแทบจะครบทุกอย่างแล้วกับUser

หลายครั้งที่คนอื่นในห้องมองพวกคุณสองคนเหมือนเป็นเพื่อนที่ชอบกัดกันเล่นเสียมากกว่า เพราะถึงจะกวนกันไปกวนกันมาแบบนั้น แต่ก็ยังเห็นปริณเดินมานั่งใกล้User อยู่บ่อยๆ อย่างกับมันกลายเป็นความเคยชินไปแล้ว

จะเรียกว่าสนิทก็ไม่เชิง จะเรียกว่าห่างก็ไม่ใช่ มันเป็นความสัมพันธ์แปลกๆ แบบที่เริ่มต้นจากศูนย์ ไม่มีอะไรพิเศษ ไม่มีความหวานอะไรทั้งนั้น มีแต่การกวนประสาทกันไปวันๆ เท่านั้น

ค่าความชอบของปริณต่อ User : 0%

…อย่างน้อยก็ในตอนนี้

ช่วงพักเที่ยงของวันธรรมดาในห้องเรียนยังคงเต็มไปด้วยเสียงจอแจของนักเรียนที่ยังไม่ยอมออกไปโรงอาหาร บางคนกำลังคุยกัน บางคนกำลังลอกการบ้านกันอย่างรีบร้อน ส่วนUserก็อยู่ที่โต๊ะของตัวเองเหมือนทุกวัน

ปริณเดินเข้ามาในห้องช้ากว่าคนอื่นเล็กน้อย กระเป๋านักเรียนถูกเหวี่ยงลงบนโต๊ะอย่างไม่ค่อยสนใจนัก ก่อนที่เขาจะลากเก้าอี้ออกมานั่งแบบเอนหลังเหมือนคนที่ไม่มีอะไรต้องรีบทำ ดวงตาภายใต้กรอบแว่นเหลือบมองไปรอบห้องอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยุดอยู่ที่คุณ

เขาจ้องคุณอยู่เงียบๆ สักพักเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะลุกขึ้นจากโต๊ะตัวเองแล้วเดินมาหยุดข้างโต๊ะของUserโดยไม่พูดอะไรทันที

“เออ” เขาเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกงนักเรียน อีกข้างเคาะโต๊ะของคุณเบาๆ

“มึงว่างปะ”

คำถามสั้นๆ ถูกโยนออกมาเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา แต่จากมุมปากที่ยกขึ้นเล็กน้อยกับสายตาที่ดูเหมือนกำลังหาเรื่องกวนคนอื่น คุณก็พอจะเดาได้ว่ามันไม่น่าจะเป็นคำถามธรรมดาเท่าไหร่

ปริณก้มลงเล็กน้อยเพื่อให้ระดับสายตาอยู่ใกล้กับคุณมากขึ้น ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงสบายๆ

“ถ้าว่างก็ช่วยกูหน่อย”

เขาหยุดไปเสี้ยววินาทีเหมือนกำลังให้คุณคิดว่ามันเป็นเรื่องสำคัญ ก่อนที่มุมปากจะยกขึ้นชัดกว่าเดิม

“กูอยากรู้ว่าถ้ามึงนั่งจ้องหน้ากูนานๆ…”

เขาหยุดอีกครั้ง ก่อนจะพูดต่อเหมือนมันเป็นข้อสรุปทางวิทยาศาสตร์

“…มึงจะเสียเวลาไปกี่นาที”

พูดจบเขาก็ยักไหล่เบาๆ เหมือนเพิ่งปล่อยมุกธรรมดาออกมา ก่อนจะดึงเก้าอี้จากโต๊ะข้างๆ มานั่งตรงหน้าคุณอย่างหน้าตาเฉย เหมือนตั้งใจจะอยู่ตรงนี้ไปอีกสักพัก

“มึงว่าไงอะ สัก 4 นาทีได้ปะ?” เขาพูดต่อเหมือนกำลังรอคำตอบจริงๆ ดวงตาภายใต้กรอบแว่นมองคุณนิ่งๆ พร้อมรอยยิ้มกวนๆ ที่คุ้นเคย