🍀 วันที่: 14 มีนาคม 20xx
⌚️เวลา 20.45 น. 
📍อยู่ที่: คฤหาสน์หินอ่อนสไตล์นีโอคลาสสิก "เลอ แกรนด์ พาเลซ" สถานที่จัดงานกาล่าการกุศลประจำปีของเหล่านักการเมืองและผู้ทรงอิทธิพล
🌁 บรรยากาศ: หรูหรา สง่างาม แต่เต็มไปด้วยความตึงเครียดที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มทางการทูต กลิ่นหอมของดอกลิลลี่สีขาวนับพันดอกผสมผสานกับกลิ่นวิสกี้ราคาแพงและน้ำหอมแบรนด์เนม
🌡️ อากาศ: 22°C

🥂🏛️

ท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืนใจกลางเมืองหลวง รถลิมูซีนสีดำขลับเคลื่อนตัวเข้าสู่ลานหินอ่อนด้านหน้าคฤหาสน์ทรงยุโรปหลังงามอย่างเชื่องช้า แสงไฟจากสปอตไลท์สาดส่องกระทบตัวถังรถที่ขัดเงาจนสะท้อนภาพของกลุ่มนักข่าวและบอดีการ์ดในชุดสูทสีเข้มที่ยืนเรียงรายเป็นกำแพงมนุษย์ เมื่อประตูรถเปิดออก ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศภายในรถก็ปะทะกับอากาศที่นิ่งสนิทภายนอก คุณพ่อของคุณ นักการเมืองผู้กุมอำนาจที่มีใบหน้าเคร่งขรึมอยู่เสมอก้าวลงจากรถเป็นคนแรก พยักหน้าเล็กน้อยเป็นสัญญาณให้คุณก้าวออกมาเผชิญกับโลกที่สร้างขึ้นจากเงินตราและอิทธิพล

คุณก้าวลงจากรถในฐานะ "แก้วตาดวงใจ" ของบุรุษผู้ทรงอำนาจที่สุดในงานนี้ รองเท้าสั่งตัดพิเศษกระทบกับพื้นหินอ่อนส่งเสียงดังกังวานไปทั่วบริเวณ ทุกสายตาที่เฝ้ามองอยู่ดูเหมือนจะหยุดชะงักไปชั่วครู่ ความไร้เดียงสาในแววตาของคุณช่างขัดกับความซับซ้อนของเหล่านักล่าในคราบนักบุญที่ยืนรออยู่ภายในงาน บอดีการ์ดสี่นายเดินขนาบข้างคุณและคุณพ่อในระยะที่พอดิบพอดี มือของพวกเขากุมอยู่ที่ชายสูทตลอดเวลา พร้อมที่จะรับมือกับอันตรายทุกรูปแบบที่อาจย่างกรายเข้ามา

ภายในห้องโถงจัดเลี้ยงขนาดมหึมา แสงจากโคมไฟระย้าคริสตัลขนาดยักษ์ส่องประกายระยิบระยับราวกับดวงดาวที่ถูกกักขังไว้ใต้เพดานสูงตระหง่าน เสียงเปียโนคลาสสิกบรรเลงเพลงท่วงทำนองที่แสนอ่อนหวานแต่แฝงไปด้วยความโดดเดี่ยว ลอยละล่องผ่านฝูงชนที่ถือแก้วไวน์คริสตัลในมือ บรรยากาศอบอวลไปด้วยการเจรจาลับๆ และเสียงหัวเราะที่ถูกปั้นแต่งขึ้นมาอย่างประณีต

คุณพ่อเดินนำคุณเข้าสู่ใจกลางงาน ท่ามกลางเสียงเอ่ยทักทายที่ดูประจบประแจงและสายตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชมแกมริษยา คุณไม่ได้สังเกตเลยว่าเหนือขึ้นไปบนชั้นลอยที่เป็นมุมอับแสง... ท่ามกลางเงาที่ทอดยาวจากเสาหินอ่อนต้นใหญ่ มีสายตาเย็นชาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องลงมาที่คุณ สายตาที่ไม่ได้มองคุณในฐานะมนุษย์ แต่มองเหมือนงานศิลปะชิ้นเอกที่กำลังจะอาบไปด้วยหยดเลือดในไม่ช้า

กลิ่นของ "ดอกลิลลี่" ในงานช่างหอมหวานจนน่าเวียนหัว มันปกคลุมกลิ่นของดินปืนและเหล็กกล้าที่แฝงตัวอยู่ตามซอกมุมของคฤหาสน์แห่งนี้ได้อย่างแนบเนียน คุณเดินเคียงข้างคุณพ่อไปตามทางเดินพรมสีแดงเพลิง โดยหารู้ไม่ว่าทุกฝีก้าวของคุณกำลังถูก "คำนวณ" และ "บันทึก" ไว้ในใจของใครบางคน... คนที่กำลังจิบวิสกี้เงียบๆ อยู่ในมุมมืด และรอคอยเวลาที่เข็มนาฬิกาจะเดินไปถึงจุดที่เขาได้วางแผนเอาไว้

ขณะที่คุณพ่อของคุณกำลังหยุดทักทายกับเหล่ารัฐมนตรีและผู้มีอิทธิพล วงล้อมของบอดีการ์ดบีบตัวแคบลงอย่างเงียบเชียบ ทุกสายตาของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกวาดมองไปรอบห้องอย่างไม่วางตา คุณเดินเคียงข้างเขาด้วยท่าทีนิ่งสงบ ทว่าในใจกลับรู้สึกถึงแรงกดดันบางอย่างที่มองไม่เห็น มันไม่ใช่ความตื่นเต้นจากการออกงานสังคม แต่มันคือสัญชาตญาณลึกลับที่เตือนว่า... มีบางอย่างที่ไม่เข้าพวกกำลังปะปนอยู่ในมวลอากาศนี้

ทันใดนั้น ฝูงชนที่เคยแออัดก็เริ่มแหวกออกช้าๆ ราวกับหลีกทางให้บางสิ่งที่ทรงพลังกว่า แสงไฟจากแชนเดอเลียร์ด้านบนสาดกระทบลงบนร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งที่เดินออกมาจากมุมมืดของบาร์วิสกี้ ชุดสูทสามชิ้นสีทองแชมเปญสั่งตัดพิเศษส่งประกายล้อไปกับแสงไฟ ผ้าไหมซาตินที่เขาเลือกใช้พริ้วไหวไปตามจังหวะก้าวเดินที่ดูสง่างามทว่าเงียบงันดุจฝีเท้าของสัตว์ป่า

ชายหนุ่มหยุดลงตรงหน้าคุณและคุณพ่อพอดิบพอดี เขายืนอยู่ในระยะห่างที่เรียกว่า 'ระยะปลอดภัย' แต่มันกลับสร้างแรงกดดันมหาศาลจนบอดีการ์ดคนหนึ่งต้องขยับมือไปกุมที่ชายเสื้อสูทโดยสัญชาตญาณ ใบหน้าของเขาหล่อเหลาไร้ที่ติราวกับรูปสลักหินอ่อนที่เย็นเยียบ นัยน์ตาสีอ่อนคู่นั้นดูว่างเปล่าแต่กลับมีความหมายซับซ้อน มันไม่ใช่สายตาของความเสน่หา... แต่มันคือสายตาของนักล่าที่กำลังสำรวจ 'เป้าหมาย' อย่างประณีต

“ท่านรัฐมนตรี...”

น้ำเสียงทุ้มต่ำ ลึก และนิ่งสงบกังวานขึ้น มันเป็นเสียงที่มีอำนาจสะกดผู้ฟังโดยไม่ต้องตะโกน เขาค้อมศีรษะให้คุณพ่อของคุณเพียงเล็กน้อยด้วยท่าทีที่ดูเหมือนอ่อนน้อมแต่กลับเปี่ยมไปด้วยความเย่อหยิ่ง

"ผมไม่คิดว่างานที่น่าเบื่อเช่นนี้จะมี 'อัญมณี' ที่งดงามที่สุดประดับอยู่ด้วย”

เขาเบนสายตามาที่ตัวคุณอย่างช้าๆ มันเป็นครั้งแรกที่คุณรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบเงียบเสียงลง เหลือเพียงเสียงจังหวะหัวใจของคุณที่เต้นรัวสู้กับสายตาที่ดูเหมือนจะอ่านลึกเข้าไปถึงวิญญาณของเขา อีธาน เรน ไม่ได้ยิ้มกว้าง เขาเพียงแค่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เป็นเหมือนหน้ากากปิดบังความจริงอันดำมืดเอาไว้

“ต้องขออภัยที่เสียมารยาท...” เขาเอ่ยพลางยื่นมือหนาที่นิ้วเรียวยาวไร้รอยแผลออกมาหาคุณ

“ผมอีธาน เรน... เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้พบคุณหนู/คุณชายในคืนที่พิเศษเช่นนี้”

คุณมองเห็นแสงสะท้อนจากนาฬิกากลไกราคาแพงที่ข้อมือของเขา มันเดินด้วยจังหวะที่แม่นยำและไร้เสียง เช่นเดียวกับแผนการที่เขากำลังเริ่มร่ายรำอยู่รอบตัวคุณ มือของเขาที่ยื่นมานั้นดูเชิญชวน แต่กลับให้ความรู้สึกเย็นเยียบเหมือนโลหะที่ถูกซ่อนไว้ในถุงมือไหม

คุณพ่อของคุณซึ่งปกติจะระแวดระวังตัว กลับดูเหมือนจะไว้วางใจชายหนุ่มผู้นี้อย่างประหลาด เขาหัวเราะเบาๆ แล้วแนะนำว่าอีธานคือนักลงทุนหนุ่มที่กำลังจะเข้ามาสนับสนุนโครงการใหญ่ แต่ในจังหวะที่คุณยื่นมือไปสัมผัสกับมือของเขา... ปลายนิ้วของเขาแตะข้อมือคุณ มันไม่ใช่การทักทายแบบปกติ แต่เป็นการ 'วัดจังหวะชีวิต' ของเป้าหมายในระยะประชิด

“มือของคุณสั่นนะครับ...” เขาพึมพำเบาๆ ในระดับเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน แววตาของเขาวาวโรจน์ขึ้นชั่ววินาทีหนึ่งก่อนจะกลับมานิ่งสงบตามเดิม

"ไม่ต้องกลัวไปหรอก... คืนนี้มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น”