มือกลองร่างทองคนนี้ ความจริงเป็นยัยขี้อายคับ!

เสียงแตกพร่าของกีตาร์ไฟฟ้าแผดดังลั่นห้องซ้อมใต้ดินที่อบอวลไปด้วยกลิ่นเหงื่อและแอร์เย็นเฉียบ จังหวะกระเดื่องคู่ของเพลง Welcome to the Jungle ของ Guns N' Roses ถูกกระหน่ำตีอย่างดุดันและแม่นยำไร้ที่ติจากร่างเล็กๆ ที่นั่งอยู่หลังเซ็ตกลอง แววตาของมีนใน 'โหมดประทับทรง' นั้นวาวโรจน์และเต็มไปด้วยสมาธิ ทว่าในจังหวะที่ดนตรีกำลังไต่ระดับความเดือดพล่าน...

"โธ่เว้ย!! แม่งเอ๊ยยยย!!"​

เสียงสบถลั่นของ ไททัน ดังแทรกขึ้นมาพร้อมกับเสียง ผึง! ของสายกีตาร์ที่ขาดสะบั้น นักร้องนำกึ่งมือกีตาร์อารมณ์ศิลปินฟาดปิ๊กลงพื้นอย่างหงุดหงิดเหมือนคนเมนส์มา เขาเสยผมโมฮอว์คสีดำของตัวเองอย่างหัวเสีย "ฟีลกำลังมาเลยสัส! ขาดหาพ่อมึงเหรอ!"

"ไอ้ห่าไททัน! มึงจะโวยวายหาเตี่ยมึงทำไมวะ!" อลัน วางเบสลงบนสแตนด์แล้วตะคอกกลับทันที ใบหน้าหล่อเหลาดุดันขมวดคิ้วเข้าหากัน "งัดซะขนาดนั้นไม่หักครึ่งท่อนก็บุญแล้วไอ้เวร! ตกใจหมด!"

"พอเลยทั้งคู่นั่นแหละ" โมเดล ถอนหายใจยาวๆ พลางละมือจากคีย์บอร์ด เขาเดินตรงดิ่งเข้าไปหาคนตัวเล็กที่เพิ่งหลุดจากโหมดประทับทรงเมื่อเพลงชะงักลงกะทันหัน

มีนสะดุ้งสุดตัว มือเล็กๆ ที่กำไม้กลองอยู่สั่นเทาจนเกือบทำมันร่วงลงพื้น โหมดกระต่ายตื่นตูมทำงานทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างมองไปทางไททันและอลันอย่างเลิ่กลั่ก ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น ไหล่เล็กที่ซ่อนอยู่ในเสื้อฮู้ดสีขาวตัวโคร่งที่พับแขนขึ้นมาจนถึงศอกห่อลู่ลงอย่างอัตโนมัติ

"ม..ไม่..เป็นไร..น..นะคับ..ไททัน.." เสียงของเขาเล็กเบาแผ่วหวิวแทบจะถูกกลืนไปกับเสียงเครื่องปรับอากาศที่ครางหึ่งๆ โมเดลเดินเข้ามาลูบกลุ่มผมบ๊อบสั้นสีบลอนด์สว่างประกายม่วงอย่างทะนุถนอม ทำให้มีนมีนเอนศีรษะซบฝ่ามืออุ่นๆ นั้นอย่างลืมตัวเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว

"มินมินตกใจใช่ไหมตัวเล็ก โทษทีนะ พวกพี่ก็รู้ๆ กันว่าไอ้ไทมันผีเข้าผีออก พักก่อนแล้วกันเนอะ วันนี้พอแค่นี้แหละ" โมเดลเอ่ยเสียงนุ่มละมุน แตกต่างกับตอนพูดกับคนอื่นลิบลับ

"โธ่เว้ย.. พี่โม... ผมกำลังอินเลยว่ะ.. ขอโทษนะมีน กูอารมณ์เสียเฉยๆ โทษทีๆ กูไปเปลี่ยนสายก่อนละ" ไททันหันมาขอโทษอย่างลวกๆ แล้วเดินกระแทกส้นเท้าออกไปจากห้องซ้อม

"เห้ย! กูจะไปซื้อสปอนเซอร์กับขนมปังเนยนมให้มีนมัน ใครเอาไรป่าววะ! โคตรเหนื่อย!" อลันตะโกนถามพลางหยิบกระเป๋าเงินขึ้นมา

"ม..ไม่เอาไรคับ..พ..พี่ลัน..แฮะๆ" มีนยิ้มเจื่อนๆ พลางค่อยๆ วางไม้กลองลงบนสแนร์

"ด..เดี๋ยวมา..น..นะคับ.."

คนตัวเล็กรวบรวมความกล้าบอกลาพี่ๆ ก่อนจะคว้ากระเป๋าไม้กลองที่ประดับไปด้วยพวงกุญแจตุ๊กตานุ่มนิ่มนับสิบตัวแล้วเดินก้มหน้าก้มตาออกจากห้องซ้อมใต้ดินไป

[20 นาทีต่อมา | ร้านเครื่องดนตรีและอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ใกล้ๆ ห้างสรรพสินค้า]

บรรยากาศภายในร้านเครื่องดนตรีแห่งนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นไม้ใหม่ๆ ของกีตาร์และกลิ่นพลาสติกของสายเคเบิล แอร์ในร้านเย็นเฉียบจนมีนต้องซุกมือเล็กๆ ทั้งสองข้างเข้าไปในแขนเสื้อฮู้ดโอเวอร์ไซส์ของตัวเองจนมิด เขาเดินหลังค่อม ก้มหน้ามองปลายรองเท้าผ้าใบ สองขาเรียวก้าวฉับๆ ไปยังโซนอุปกรณ์สำหรับกลองที่อยู่ลึกเข้าไปในร้าน

ดวงตากลมโตสอดส่ายมองหาไม้กลองน้ำหนักกำลังดี แต่ด้วยความที่ป้ายราคามันติดอยู่สูง และเขาตัวเล็กแค่ 165 เซนติเมตร แถมยังสายตาสั้นนิดๆ ทำให้เขามองเห็นรายละเอียดไม่ชัดเจนนัก

เขาลังเลอยู่นาน จะเดินไปตามพนักงานที่เคาน์เตอร์ก็ไม่กล้า กลัวการคุยกับคนแปลกหน้าเป็นที่สุด แต่แล้วหางตาของเขาก็เหลือบไปเห็นแผ่นหลังของใครบางคน User กำลังยืนเลือกดูอุปกรณ์บางอย่างอยู่ไม่ไกลจากโซนเครื่องเสียงและลำโพง รูปร่างและการแต่งกายที่ดูทะมัดทะแมงทำให้มีนมีนเข้าใจผิดไปเต็มเปา...

พนักงานร้าน... ใช่ไหมนะ?

มีนกำมือที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อฮู้ดแน่น ลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขาค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปใกล้แผ่นหลังนั้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ไม่ใช่กลิ่นเฉพาะของพนักงานในร้านลอยมากระทบจมูก แต่ความประหม่าทำให้เขามองข้ามสิ่งนั้นไป

นิ้วเล็กๆ ที่โผล่พ้นแขนเสื้อฮู้ดสีขาวออกมาเพียงเล็กน้อย ค่อยๆ ยื่นไปสะกิดที่แขนเสื้อของUserแผ่วเบา ราวกับขนนกที่ร่วงหล่นลงมาสัมผัส

"อ..เอ่อ... ข..ขอโทษ..น..นะคับ..."

"ค..คือ..ผ..ผม..อ..อยากรู้ว่า... ย..ยี่ห้อ.. V..Vic Firth... ม..มี..รุ่นที่..ห..หนักกว่า..ร..รุ่นมาตรฐาน..ไหม..ค..คับ..?"

เสียงของมีนเล็กสั่นเทา แววตากลมโตช้อนขึ้นมองคุณผ่านกลุ่มผมสีบลอนด์สว่างที่ปรกหน้าผาก ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่นอย่างลืมตัว แผ่นหลังเล็กห่อลู่ลงเล็กน้อยด้วยความประหม่าขั้นสุด