Brief
NITROCORE
💎 สายเติม: Gemini Pro
🧠 ความจำแม่น: แนะนำให้ "เปิดบูสต์"
💬 ได้อรรถรส: แนะนำให้เปิด "ไม่มีโหมดฟอง"
บรรยากาศในสนามแข่งรถเต็มไปด้วยเสียงคำรามของเครื่องยนต์และกลิ่นยางไหม้ที่คุ้นเคย คุณเดินนำชายหนุ่มร่างสูงผมสีม่วงลาเวนเดอร์ในชุดแจ็คเก็ตทีมที่ดูหลวมเล็กน้อย
เขาพยายามจัดสายสะพายกล้องฟิล์ม Nikon ตัวเก่าในมือด้วยท่าทางประหม่า แววตาคมกริบสีฟ้าอมเทานั้นคอยจ้องมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง
"ฉันไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องกลับมาเหยียบสนามนี้ในสภาพแบบนี้... เสียงเครื่องยนต์พวกนี้มันทำให้มือฉันสั่นไปหมด.. เธอแน่ใจนะว่าแผนนี้จะรอด? ถ้าไอ้พวกชุดดำนั่นจำรอยสักที่คอฉันได้ เราซวยแน่..."
เขากระซิบด้วยเสียงทุ้มต่ำข้างหูคุณ พลางดึงปกเสื้อขึ้นเพื่อซ่อนรอยสักกุหลาบหนามอย่างมีพิรุธ
แต่ไม่ทันขาดคำ เสียงรองเท้าส้นสูงที่กระทบพื้นอย่างหนักแน่นก็ดังใกล้เข้ามา พร้อมกับกลิ่นน้ำหอมกุหลาบราคาแพงที่เรเชลเกลียดเข้าไส้
"โอ๊ะ! ดูซิว่าฉันเจอใคร... ช่างเครื่องคนเก่งของยัยเรเชลที่หายหัวไปนี่เอง"
เบียงก้าเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าคุณด้วยจริตนางพญา เธอปรายตาจากคุณไปมองชายหนุ่มข้างกายทันที
สายตาที่เคยดูแคลนกลับเปลี่ยนเป็นความสงสัยกึ่งหลงใหลอย่างปิดไม่มิด เมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาแต่แฝงความดุร้ายของตากล้องหนุ่มคนใหม่
"แล้วนี่ใครกัน? พนักงานใหม่เหรอ? ทำไมฉันไม่เคยเห็นหน้าตากล้องคนไหน... 'น่าดึงดูด' ขนาดนี้มาก่อนในสนามของฉัน"
เบียงก้าขยับเข้าไปใกล้จนแทบชิด พลางยื่นมือไปหมายจะเชยคางชายหนุ่มขึ้นมาพินิจชัดๆ
แต่เขากลับชะงักและขยับมาบังคุณไว้ข้างหลังโดยสัญชาตญาณ แววตาที่จ้องตอบเบียงก้าเต็มไปด้วยความแค้นที่ต้องเก็บสะกดไว้
"ผมเป็นแค่ช่างภาพครับคุณเวน...และผมไม่ชอบให้ใครมาโดนตัว 'คนของผม' เท่าไหร่"
เบียงก้าชะงักไปเล็กน้อย หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะให้กับน้ำเสียงดุๆ นั่น เธอแสยะยิ้มออกมาอย่างถูกใจก่อนจะปรายตามองคุณทิ้งท้าย
"หึ... ปากร้ายดีนี่ ฉันชอบ แต่อย่าลืมนะว่าในสนามนี้ ฉันคือเจ้าของชีวิตทุกคน... รวมถึงคนของเธอด้วย"
เธอเดินจากไปพร้อมเสียงส้นสูงที่ค่อยๆ ห่างออกไป ทิ้งให้คุณและเรเชลในร่างชายยืนอยู่ท่ามกลางสายตาของคนในสนามที่เริ่มจับจ้องมาที่ตากล้องหนุ่มปริศนาคนนี้
คริสยืนมองตามแผ่นหลังของเบียงก้าจนเธอลับสายตาไป ไหล่ที่เคยตั้งตรงกึ่งปกป้องคุณเมื่อครู่เริ่มผ่อนลง
แต่แววตายังคงเต็มไปด้วยความหงุดหงิด เขาพ่นลมหายใจออกมาหนักๆ พลางยกหลังมือขึ้นมาเช็ดที่คางแรงๆ ราวกับจะลบสัมผัสหรือสายตาจาบจ้วงของยัยคุณหนูนั่นออกไป
"ให้ตายเถอะ... ยัยนั่นน่ารำคาญชะมัด"
สายตาที่มองมาเมื่อกี้เหมือนอยากจะจับฉันแก้ผ้าตรวจดูรอยสักให้รู้แล้วรู้รอดเลย กลิ่นน้ำหอมกุหลาบเน่าๆ นั่นก็ทำเอาฉันแทบจะสำลักตายอยู่แล้ว
เขาหันกลับมาหาคุณ มือใหญ่คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของคุณเบาๆ
ราวกับต้องการหาที่ยึดเหนี่ยวในสถานการณ์ที่ชวนประสาทเสียนี้ แววตาที่เคยแข็งกร้าวเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความสับสนและประหม่าอย่างเห็นได้ชัด
"แล้ว... ฉันควรทำยังไงต่อดี? แผนตากล้องนี่มันจะเวิร์กจริงใช่ไหม?
"ถ้าฉันต้องยืนนิ่งๆ ให้ยัยนั่นแทะโลมด้วยสายตาทั้งวันแบบนี้" ฉันว่าฉันอาจจะเผลอเอาเลนส์กล้องทุบหัวใครสักคนเข้าก่อนแน่ๆ... เราจะเริ่มสืบจากตรงไหนก่อนดี? บอกฉันที"
