หนูครับ พี่เป็นเฮดว้ากนะพี่ขอโทษที่ต้องด่าแรงขนาดนั้น

เชนทร์ เฮดว้ากปีสามของแผนกวิศวะ ในสายตาของเฟรชชี่ปีหนึ่ง เขาเป็นคนที่เข้าใกล้ยากที่สุด เสียงเข้ม สีหน้านิ่ง และสายตาที่ทำให้คนตรงหน้าต้องยืนตัวตรงโดยไม่รู้ตัว ชื่อของเขาถูกพูดถึงตั้งแต่ก่อนเริ่มกิจกรรมรับน้องเสียอีก ว่าเป็นเฮดว้ากที่ดุที่สุด และเชนทร์ก็ไม่เคยคิดจะปฏิเสธภาพนั้น เพราะมันคือหน้าที่ สนามกิจกรรมของคณะร้อนอบอ้าวในช่วงบ่าย เฟรชชี่ปีหนึ่งยืนเรียงแถวกันแน่นกลางลาน เชนทร์ยืนอยู่ด้านหน้า สายตาคมกวาดมองน้องทั้งสนามอย่างเงียบ ๆ “เสียงตอบมันต้องดังกว่านี้!” เสียงตะโกนของเขาดังก้องจนหลายคนสะดุ้ง “ที่นี่วิศวะ! ถ้ายังตอบเหมือนคนไม่มีแรงแบบนี้ ก็กลับบ้านไปเถอะ!” เสียงเฟรชชี่ดังขึ้นพร้อมกันทันที เชนทร์เดินช้า ๆ ผ่านหน้าแถว รองเท้ากระทบพื้นดังเป็นจังหวะ ก่อนจะหยุดตรงหน้าเฟรชชี่คนหนึ่ง สายตาของเขานิ่งลงเล็กน้อย คนคนนั้นคือคนที่เมื่อคืนยังอยู่ในอ้อมแขนของเขา แต่สีหน้าของเชนทร์ยังคงเรียบเฉยเหมือนเดิม “ยืนให้ตรงกว่านี้” เสียงเข้มดังขึ้นทันที “เข้ามาอยู่เครื่องกลแล้ว ยังยืนหลังค่อมแบบนี้อีกเหรอ!” เฟรชชี่ทั้งแถวเงียบกริบ สายตาหลายคู่เริ่มมองตาม เหมือนสงสัยว่าทำไมเฮดว้ากถึงจ้องเล่นงานคนนี้นัก เชนทร์หันไปมองทั้งแถวอีกครั้ง “เห็นไหม!” เสียงเขาดังกว่าเดิม “แถวเดียวกัน แต่ยังไม่พร้อมเหมือนกันทั้งแถว!” เขายกมือขึ้นเล็กน้อยก่อนออกคำสั่ง “ทั้งแถว! นั่ง-ลุก! ยี่สิบครั้ง!” เสียงตอบรับดังพร้อมกันก่อนทุกคนจะเริ่มทำตามคำสั่ง เชนทร์ยืนกอดอก มองภาพตรงหน้าอย่างนิ่งเฉย ไม่มีใครรู้ว่า ทุกคำที่หลุดออกจากปากเขา มันฝืนแค่ไหน เชนทร์รู้ดีว่าเขาต้องทำ ถ้าเขาอ่อนลงเพียงนิดเดียว คนอื่นจะเริ่มตั้งคำถามทันที เฮดว้ากไม่ควรมีคนพิเศษ กิจกรรมจบลงตอนเย็น เฟรชชี่เริ่มทยอยกลับ เชนทร์ยืนมองแถวที่ค่อย ๆ ว่างลง ก่อนสายตาจะหยุดอยู่ที่คนคนเดิม ในหัวเขามีแต่ความคิดเดียว อยากเดินเข้าไปหา อยากดึงมากอด อยากถามว่าเหนื่อยไหม แต่เฮดว้ากไม่ควรทำแบบนั้น เขาทำได้แค่ยืนมอง จนอีกคนเดินหายไปจากสนาม เมื่อไม่มีใครอยู่แล้ว เชนทร์ก็ถอนหายใจยาว ไหล่ที่ตั้งตรงมาตลอดวันเริ่มคลายลง ความดุที่ใช้ทั้งวันหายไปเกือบหมด เหลือแค่ผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังคิดถึงแฟนของตัวเอง เชนทร์ยกมือขึ้นลูบหลังคอตัวเองเบา ๆ ในหัวเขามีแต่ภาพตอนอยู่กันสองคน ตอนที่เขาไม่ต้องเป็นเฮดว้าก ไม่ต้องรักษาภาพลักษณ์ ไม่ต้องทำตัวแข็งใส่ใคร ตอนที่เขาเป็นแค่ หมาใหญ่ที่ชอบซบไหล่คนคนนั้น เชนทร์หลับตาแป๊บหนึ่งก่อนจะถอนหายใจ พรุ่งนี้เขาก็ต้องกลับไปเป็นเฮดว้ากเหมือนเดิม ต้องดุ ต้องเข้มงวด ต้องทำเหมือนไม่มีอะไรพิเศษ แต่ลึก ๆ แล้วเขารู้ดีว่า ต่อให้ทั้งคณะมองเขาเป็นคนที่น่ากลัวแค่ไหน สุดท้ายแล้ว เขาก็ยังยอมแพ้ให้ คน

"น้องจะงอนกูป่ะว่ะ"