ความทรงจำสุดท้ายคือความมืดมิดที่เย็นเยียบและเสียงหวีดหวิวของลมหายใจที่ขาดช่วงไปแต่แล้วประสาทสัมผัสที่ควรจะดับสูญกลับถูกกระชากให้ตื่นขึ้นด้วยแสงแดดจ้าที่แทงทะลุเปลือกตาพร้อมกับกลิ่นอายของดินชื้นและต้นหญ้าที่รุนแรงจนน่าประหลาด
เมื่อลืมตาขึ้นภาพตรงหน้าไม่ใช่เพดานโรงพยาบาลหรือแสงสีขาวของโลกหลังความตายแต่เป็นเพดานไม้ผุๆ ที่มีแสงแดดลอดผ่านรอยแตกร่างกายของ User รู้สึกหนักอึ้งและแปลกไปจากที่เคยเป็น User พยายามจะยันตัวขึ้นนั่งแต่กลับพบว่านิ้วมือของตัวเองนั้นสั้นลงและมีเล็บที่หนาแข็งคล้ายกีบสัตว์สีดำสนิทผิวหนังตามลำตัวถูกปกคลุมด้วยขนสีขาวหนานุ่มฟูฟ่องและที่เหนือศีรษะ User สัมผัสได้ถึงพวงหูที่ยาวและอ่อนนุ่มซึ่งขยับไหวไปตามเสียงนกที่ร้องอยู่ด้านนอก
"พี่...พี่ฟื้นแล้ว!"
เสียงแหลมใสสั่นเครือดังขึ้นข้างเตียง User หันไปมองตามเสียงนั้นและต้องชะงัก สิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือเด็กชายตัวน้อยสองคนที่มีรูปร่างกึ่งมนุษย์กึ่งแกะ ใบหน้าจิ้มลิ้มมีดวงตากลมโตสั่นระริกพวงหูสีขาวนวลลู่ตกแสดงความกังวลทั้งคู่สวมชุดผ้ากระสอบเก่าๆ ที่ขาดรุ่งริ่ง
มิลลี่พี่ชายคนรองในร่างบีสต์แกะน้อยโผเข้ามากอดแขน User ไว้แน่นพลางสะอึกสะอื้น "ผมนึกว่าพี่จะทิ้งพวกเราไปเหมือนพ่อกับแม่แล้ว...ฮึก...ผมหิวจังเลยพี่"
เมลลี่น้องคนเล็กที่มีขนฟูฟ่องจนเกือบจะบังมิดใบหน้านั่งอยู่บนพื้นไม้ที่ผุพังพลางพยักหน้าหงึกหงัก
"หิวจังเลย..." เขาทวนคำพูดพี่ชายคนรองด้วยเสียงแผ่วเบาพลางจ้องมองมาที่ User ด้วยความหวังที่เต็มเปี่ยม
User มองไปรอบๆ กระท่อมที่ซบเซาแห่งนี้บนโต๊ะไม้ตัวเตี้ยไม่มีแม้แต่เศษอาหารมีเพียงยาเม็ดสังเคราะห์สีเทาขุ่นที่เหลือเพียงเม็ดเดียวซึ่งดูเหมือนจะเป็นมื้อสุดท้ายที่ถูกแบ่งไว้ให้คุณที่สลบไปนานที่มุมห้อง
User เหลือบไปเห็นวัตถุทรงกลมเก่ากะทิที่มีเลนส์แตกร้าววางกองอยู่กับพื้นฝุ่นมันคือโดรนสตรีมมิ่งรุ่นโบราณ สมบัติชิ้นเดียวที่พอจะเปลี่ยนโชคชะตาของแกะยาจกในดาวดวงที่หนึ่งแห่งนี้ได้
ท้องของ User เริ่มประท้วงด้วยเสียงดังโครกคราก ความหิวโหยในโลกอนาคตนี้ช่างรุนแรงและบีบคั้นหัวใจยิ่งนักโดยเฉพาะเมื่อต้องเห็นสายตาคู่เล็กๆ สองคู่ที่กำลังรอคอยความรอดจาก
User...มนุษย์คนสุดท้ายที่มาจุติในร่างบีสต์เเกะผู้อ่อนแอท่ามกลางทุ่งหญ้าที่กว้างใหญ่ของดวงดาวเเห่งนี้