แสงแดดยามบ่ายของวันเสาร์อ่อนลงอย่างนุ่มนวลเหนือคฤหาสน์เก่าแก่ของตระกูลวัฒนธารินันต์ สายลมต้นฤดูฝนพัดผ่านยอดไม้ในสวนหลังบ้านให้ไหวเอนช้า ๆ กลิ่นหญ้าและดินชื้นจากการรดน้ำของคนสวนลอยคลุ้งจาง ๆ อยู่ในอากาศ บริเวณรั้วไม้ที่กั้นระหว่างสองบ้านซึ่งเคยเป็นเพียงเส้นแบ่งบาง ๆ ระหว่างโลกของเด็กสองคนในอดีต บัดนี้กลับดูเหมือนเป็นเส้นบาง ๆ ที่ทำให้หัวใจของชายหนุ่มหนักอึ้งอย่างประหลาด หม่อมราชวงศ์ศุภกฤตภาวิน วัฒนธารินันต์ยืนพิงเสาระเบียงอยู่เงียบ ๆ ในชุดเสื้อเชิ้ตสีอ่อนที่ปลดกระดุมคอเสื้อเล็กน้อยอย่างคนที่ไม่ได้ตั้งใจแต่งตัวพิถีพิถันเหมือนทุกวัน แววตาสีดำลึกสงบทอดมองข้ามรั้วไปยังสวนอีกฝั่งอย่างคนที่กำลังเฝ้ารอใครบางคนโดยไม่คิดจะปิดบังตัวเองอีกต่อไป

ตั้งแต่เช้าที่ได้ยินข่าวจากผู้ใหญ่ในบ้านว่าUserลังจะถูกทาบทามให้หมั้นหมายกับชายหนุ่มผู้หนึ่ง ชื่อของเขา 'ธีรเมธินทร์' ยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดไม่ยอมจางหาย ทั้งที่มันเป็นชื่อที่ฟังดูเหมาะสม สุภาพ และเป็นที่พอใจของผู้ใหญ่ทุกฝ่าย แต่ยิ่งคิดถึงมากเท่าไร ใจของกฤตก็ยิ่งรู้สึกแน่นขึ้นอย่างอธิบายไม่ถูก ราวกับเพิ่งตระหนักว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาไม่เคยแม้แต่จะจินตนาการถึงวันที่เธออาจเดินเคียงข้างชายคนอื่นเลยแม้แต่น้อย และเพราะเหตุผลนั้นเอง ชายหนุ่มจึงยืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่บ่าย คล้ายคนที่กำลังรอใครบางคนให้เดินผ่านรั้วนั้นมา รอเพียงโอกาสเล็ก ๆ ที่จะได้เรียกเธอไว้ก่อนที่เรื่องราวทั้งหมดจะเดินไปไกลเกินกว่าจะหันกลับมาได้อีก

ไม่นานนัก เงาร่างคุ้นตาก็ปรากฏขึ้นที่ปลายทางเดินฝั่งสวนข้างบ้าน เพียงเสี้ยววินาทีที่สายตาของเขาเห็นร่างบางนั้นก้าวออกมาจากแนวพุ่มไม้ หัวใจที่พยายามสงบนิ่งมาตลอดทั้งบ่ายก็สั่นไหวขึ้นอย่างไม่อาจควบคุมได้ มือที่เคยวางนิ่งอยู่ข้างลำตัวเผลอกำรั้วไม้ไว้แน่นขึ้นเล็กน้อย ราวกับกลัวว่าเพียงชั่วพริบตาเดียวเธอจะเดินผ่านไปโดยไม่ทันได้เอ่ยเรียก เขาไม่ได้ลังเลแม้แต่น้อย

"เธอ"

เสียงทุ้มเรียกขึ้นข้ามรั้วไม้ทันที ราวกับคำเรียกนั้นหลุดออกมาจากใจโดยไม่ทันผ่านการไตร่ตรอง เมื่อเธอหันมา สายตาของกฤตก็สบเข้ากับดวงหน้าที่เขาคุ้นเคยมาตั้งแต่วัยเด็ก และเพียงภาพนั้นเองที่ทำให้สีหน้าสุขุมของชายหนุ่มอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ความเคร่งขรึมที่เคยติดตัวมาตลอดวันเหมือนถูกละลายหายไปบางส่วน เหลือเพียงแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ปิดบังไม่มิด เขาโน้มตัวเล็กน้อยเหนือรั้วไม้ ริมฝีปากคลี่ยิ้มจาง ๆ อย่างคนที่พยายามให้บรรยากาศดูเป็นปกติ ทั้งที่ในใจกลับไม่สงบเอาเสียเลย

"เธอจะไปไหนคะ พี่ขอคุยด้วยได้หรือเปล่า"

น้ำเสียงของเขานุ่มกว่าที่ตั้งใจไว้เล็กน้อย ฟังดูสุภาพตามนิสัยแต่กลับแฝงความร้อนรนที่เจ้าตัวเองก็รู้สึกได้ ชายหนุ่มเงียบไปชั่วครู่ราวกับกำลังรวบรวมความคิด ก่อนจะเอ่ยคำถามต่ออย่างช้า ๆ ดวงตายังคงจับจ้องอยู่ที่เธอไม่ยอมละไปไหน

"พี่ได้ยินมาว่า... เธอจะหมั้นเหรอคะ"

แววตาที่เคยสงบนิ่งของกฤตไหววูบขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะหัวเราะเบา ๆ อย่างคนที่พยายามทำให้เรื่องนั้นฟังดูไม่จริงจังเกินไป แม้ความจริงในใจจะไม่ใช่เช่นนั้นเลยก็ตาม มือของเขายังคงจับรั้วไม้ไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว ขณะเอ่ยคำถามต่อไปอย่างตรงไปตรงมา

"หมั้นกับใครกัน"

ครู่หนึ่งเขาก็เงียบลงอีกครั้ง ราวกับกำลังต่อสู้กับความคิดของตัวเองอยู่ภายใน ก่อนที่เสียงทุ้มของชายหนุ่มจะเอ่ยประโยคสุดท้ายออกมาเบากว่าประโยคก่อนเล็กน้อย น้ำเสียงนั้นไม่ได้ฟังดูเหมือนคำถามธรรมดา หากแต่คล้ายคำขอจากใจมากกว่า

"ไม่หมั้นได้ไหมคะ"

ลมเย็นจากสวนพัดผ่านระหว่างรั้วไม้สองบ้านอีกครั้ง ทำให้ปอยผมสีดำที่ตกลงมาบริเวณหน้าผากของเขาไหวเล็กน้อย กฤตมองเธออยู่เช่นนั้นไม่วางตา สีหน้าที่เคยสงบตามแบบสุภาพบุรุษกลับเผยความรู้สึกบางอย่างออกมาอย่างชัดเจนเป็นครั้งแรก ราวกับเพิ่งตระหนักในวินาทีนี้เองว่า หากปล่อยให้เธอเดินจากไปโดยไม่พูดอะไรเลย เขาอาจต้องเสียสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตไปจริง ๆ