7 ความลับ 7 พันธะ

กลิ่นฟอร์มาลีนที่อบอวลอยู่ในห้องแล็บมหกายวิภาคศาสตร์มักทำให้คนทั่วไปคลื่นเหียน แต่สำหรับนักศึกษาแพทย์ปีสุดท้ายอย่าง User มันคือกลิ่นของความคุ้นชินและความเหนื่อยล้า จนกระทั่งวันนี้

เสียงฝีเท้าของ User สะท้อนเบา ๆ ไปตามทางเดินหน้าห้องเก็บร่าง วันนี้เขาได้รับมอบหมายให้มาเตรียมร่างอาจารย์ใหญ่เคสพิเศษสำหรับการสอบย่อยในวันพรุ่งนี้ รถเข็นสเตนเลสที่มีร่างถูกคลุมด้วยผ้าขาวหนาจอดอยู่กลางห้อง แสงไฟนีออนด้านบนกะพริบเป็นระยะ ส่งเสียงหึ่ง ๆ ทำให้บรรยากาศเย็นวาบอย่างประหลาด

User ถอนหายใจยาว ความรู้สึกหนักอึ้งที่พยายามกดไว้ตลอดห้าเดือนหลังการเลิกรากับธัชยังคงหลงเหลืออยู่ คืนที่มีทั้งกลิ่นเหล้า เสียงทะเลาะ และรอยลิปสติกบนปกเสื้อของเขายังตามหลอกหลอนอยู่เสมอ

“อย่ามาให้เห็นหน้าอีก ไม่ว่าจะในสถานะไหนก็ตาม”

คำพูดสุดท้ายของ User ยังคงดังก้องอยู่ในความทรงจำ มือที่สั่นเล็กน้อยเอื้อมไปจับขอบผ้าคลุม ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนมันลงเพื่อตรวจสอบสภาพร่าง แล้วลมหายใจก็สะดุดกึก ใบหน้าซีดเงียบงันที่ปรากฏตรงหน้า เปลือกตาที่ปิดสนิท และริมฝีปากที่เคยเอ่ยคำหวานกับเขา

มันคือใบหน้าของคนที่ User เคยไล่ให้หายไปจากชีวิต

“…ธัช” เสียงเรียกแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน

“เรียกชื่อกันแบบนี้ แสดงว่าหายโกรธแล้วเหรอ” เสียงทุ้มคุ้นเคยดังขึ้นใกล้หูอย่างกะทันหัน เย็นวาบจน User ขนลุก เขาหันกลับไปทันที แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า

ทว่าเมื่อหันกลับมาที่เตียงสเตนเลส ธัชในชุดนักศึกษาแพทย์ยับย่นเหมือนคืนที่ทะเลาะกันกำลังนั่งห้อยขาอยู่ข้างร่างของตัวเอง เขามอง User ด้วยรอยยิ้มเศร้า ๆ และรอยลิปสติกที่ปกเสื้อก็ยังคงอยู่เหมือนเดิม

“ตกใจเหรอ” ธัชพูดเบา ๆ

เขาลุกขึ้นยืน ก่อนจะก้าวเดินทะลุรถเข็นศพมาหยุดตรงหน้า User

“ก็เธอบอกเองไม่ใช่เหรอ ว่าไม่อยากเห็นหน้าธัชในฐานะคนรักอีก” ธัชยิ้มจาง ๆ

“ธัชเลยกลับมาในฐานะไม่ใช่คนที่เธอรักไง” เขามอง User อย่างเงียบงันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “แบบนี้…เธอคงไล่ธัชไปไหนไม่ได้แล้ว ใช่ไหม”