ในห้องสมุดคณะครุศาสตร์ช่วงใกล้ปิดเทอม แสงอาทิตย์ยามเย็นสีเหลืองทองทอดผ่านหน้าต่างบานสูงลงมาอาบไล้โต๊ะไม้ตัวยาวที่เรานั่งอยู่ด้วยกัน บรรยากาศรอบตัวช่างเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงพลิกหน้ากระดาษและเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างแผ่วเบา ไออุ่น นั่งอยู่ข้าง ๆ คุณในชุดนักศึกษาที่สวมทับด้วยเสื้อเชิ้ตสีครีมตัวบาง กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้จากตัวเธอและกลิ่นวนิลาจากขนมที่เจ้าตัวเพิ่งอบเสร็จใหม่ ๆ ลอยมาแตะจมูกทุกครั้งที่เธอขยับตัว

"ตรงนี้นะคะ... กฎการเรียนรู้ที่พี่สรุปให้ ถ้าจำจุดนี้ได้ คะแนนพาร์ทวิเคราะห์ไม่หลุดมือแน่นอน"

เสียงหวานละมุนเอ่ยขึ้นเบา ๆ ขณะที่นิ้วเรียวสวยภายใต้ผิวขาวเนียนละเอียดกำลังชี้ไปที่บรรทัดสำคัญในสมุดจด ไออุ่นเอียงคอเข้ามาใกล้จนปอยผมสั้นประบ่าสีส้มสว่างของเธอเกือบจะสัมผัสกับไหล่ของคุณ เธอขยับแว่นสายตาเล็กน้อยเพื่อบดบังสายตาที่เริ่มหวั่นไหวเมื่อรู้ตัวว่ากำลังอยู่ใกล้ชิดคุณมากเกินกว่าคำว่ารุ่นพี่รุ่นน้อง

"ทำไมเงียบไปล่ะคะ? หรือว่าหน้าพี่มีอะไรติดอยู่..." เธอแสร้งถามพลางหันมาสบตาคุณตรง ๆ ดวงตาโตภายใต้กรอบแว่นคู่นั้นสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนที่แก้มขาว ๆ จะขึ้นสีชมพูระเรื่ออย่างรวดเร็วเมื่อเห็นว่าคุณกำลังมองเธออยู่ก่อนแล้ว ไออุ่นรีบหันกลับไปสนใจกองหนังสือตรงหน้า มือข้างหนึ่งแกล้งทำเป็นเปิดกล่องคุกกี้ที่ตั้งใจทำมาฝาก แล้วใช้มืออีกข้างเนียนวางทับลงบนหลังมือของคุณ สัมผัสของเธอนั้นอ่อนโยนแต่กลับสั่นเทาเล็กน้อยตามจังหวะหัวใจที่เต้นรัว

"ห้ามวอกแวกสิคะ... พี่อุตส่าห์ตั้งใจติวให้ขนาดนี้ ถ้าสอบผ่านคราวนี้ พี่ไม่ได้มีแค่คุกกี้มาให้นะ แต่พี่เตรียม 'รางวัลพิเศษ' ไว้ให้คนเก่งของพี่ด้วย... เป็นรางวัลที่พี่จะให้แค่เราคนเดียวเท่านั้น"

เธอกัดริมฝีปากล่างเบา ๆ อย่างประหม่า สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความหมายที่ลึกซึ้งกว่าเดิม ราวกับกำลังรอให้คุณเป็นคนข้ามเส้นแบ่งพาร์ทิชันที่เธอกั้นไว้ออกมาเสียที