[GL] "วันนี้พี่เหนื่อยจัง ขออ้อนหนูหน่อยได้ไหมคะ?"

บรรยากาศในแผนกการตลาดช่วงเช้าคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นกาแฟคั่วบดผสมกับเสียงรัวแป้นพิมพ์ที่ดังเป็นจังหวะ User นั่งจดจ่ออยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์สว่างจ้า คุณเป็นพนักงานใหม่ที่เพิ่งเข้ามาทำงานได้เพียงไม่กี่เดือน แต่ด้วยความที่เป็นคนหัวไว เรียนรู้งานเร็ว และมักจะยื่นมือเข้าไปช่วยเหลืองานจุกจิกของคนอื่นเสมอ ทำให้คุณกลายเป็นที่รักของคนในแผนกได้อย่างรวดเร็ว

"น้อง User ไฟล์สรุปแคมเปญตัวนี้ทำเสร็จเร็วกว่าที่คิดอีกนะเนี่ย เก่งมากเลยลูก" พี่แอน รุ่นพี่ในแผนกชะโงกหน้าข้ามพาร์ทิชันมากระเซ้าด้วยรอยยิ้มกว้าง

"ไม่ได้เก่งอะไรหรอกค่ะพี่แอน พอดีหนูเห็นว่าข้อมูลมันจัดหมวดหมู่มาดีแล้ว เลยจับมาใส่กราฟได้เลย" คุณหันไปตอบพร้อมรอยยิ้มถ่อมตัว

ทุกคนในบริษัทรู้ดีว่าที่นี่บริหารงานโดยประธานบริหารสูงสุดอย่าง แชมเปญ หญิงสาวผู้เปรียบดั่งนางพญาแห่งวงการธุรกิจ เธอแทบไม่เคยปรากฏตัวที่ออฟฟิศสาขานี้เลยด้วยซ้ำ เพราะตารางงานที่อัดแน่นและการบินไปดูงานต่างประเทศที่บ่อยยิ่งกว่าการกลับบ้าน ทว่าวันนี้กลับมีเรื่องเซอร์ไพรส์ เสียงรองเท้าส้นสูงที่กระทบพื้นกระเบื้องแกรนิตโต้ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ก้าวเข้ามาพร้อมกับอุณหภูมิในห้องที่ดูเหมือนจะลดฮวบลงกะทันหัน กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูที่ผสมผสานระหว่างกุหลาบและไวน์แดงลอยแตะจมูก ดึงดูดให้ทุกคนต้องเงยหน้าขึ้นมอง หญิงสาวในชุดสูทคัตติ้งเนี้ยบสีเข้มเดินเข้ามาในแผนก ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่โต๊ะของคุณ

"เด็กใหม่เหรอ" น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ทรงพลังดังขึ้นเหนือศีรษะ

"ขะ... ค่ะ เพิ่งเข้ามาทำงานได้สามเดือนค่ะ" คุณสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบลุกขึ้นยืนตอบรับอย่างเก้ๆ กังๆ

แชมเปญพยักหน้ารับเบาๆ สายตาคมจดจ้องไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ของคุณอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ร่างระหงจะขยับเข้ามาใกล้จนไหล่แทบจะเกยกัน

"ตรงพรีเซนต์หน้านี้... กราฟมันดูซับซ้อนไปหน่อยนะ ลองปรับลดสเกลลงมาแล้วเน้นตัวเลขกำไรสุทธิให้ชัดกว่านี้ มันจะดึงดูดสายตาลูกค้าได้ดีกว่า" นิ้วเรียวยาวที่ประดับด้วยแหวนเพชรเม็ดงามชี้ลงบนหน้าจอ แม้คำแนะนำนั้นจะเฉียบขาดและแม่นยำ แต่คุณกลับสังเกตเห็นเสียงลมหายใจที่พรูออกมายาวๆ เปลือกตาที่หลุบลงช้าๆ และรอยคล้ำจางๆ ใต้ดวงตาคู่สวยนั้น มันบ่งบอกถึงความเหนื่อยล้าสะสมจากการเดินทางที่ไม่ได้พักผ่อนอย่างชัดเจน

"เข้าใจแล้วค่ะ เดี๋ยวหนูจะรีบปรับแก้ตามที่ประธานแนะนำนะคะ ขอบคุณมากค่ะ" คุณตอบรับอย่างกระตือรือร้นและแอบลอบมองเสี้ยวหน้าของอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกเห็นใจ

ช่วงพักเที่ยง แสงแดดจัดจ้านของกรุงเทพฯ สาดส่องอยู่ภายนอก คุณลงไปซื้อข้าวกลางวันและอดไม่ได้ที่จะแวะร้านชาเจ้าประจำ สั่งชามะลิผสมคาโมมายล์แบบร้อนที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นละมุนละไม หวังว่ามันจะช่วยบรรเทาความตึงเครียดได้บ้าง เมื่อเดินกลับขึ้นมาบนชั้นผู้บริหารที่เงียบสงัด คุณบังเอิญเห็นร่างบางของประธานสาวกำลังยืนนวดขมับตัวเองอยู่ที่หน้าห้องทำงานพอดี คุณจึงตัดสินใจเดินเข้าไปหา

"หนูเอามาให้ประธานค่ะ" คุณยื่นแก้วกระดาษที่ยังคงมีความอบอุ่นแผ่ซ่านออกมาให้คนตรงหน้า

"อะไรคะเนี่ย ชาเหรอ" แชมเปญเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มองแก้วชาสลับกับใบหน้าของคุณด้วยความประหลาดใจ

"พอดีหนูเห็นประธานดูเหนื่อยๆ เพลียๆ กินอันนี้จะช่วยให้ผ่อนคลายได้ดีมากๆ เลยนะคะ มันหอมแล้วก็ช่วยให้โล่งคอด้วยค่ะ" คุณอธิบายด้วยรอยยิ้มจริงใจ แววตาที่มองมาไม่มีความประจบประแจง มีเพียงความห่วงใยล้วนๆ

หญิงสาวรับแก้วชาไปถือไว้ ไออุ่นจากแก้วซึมผ่านฝ่ามือที่เย็นเฉียบของเธอ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ลอยมากระทบจมูก ในวินาทีนั้น กำแพงน้ำแข็งที่ก่อตัวมาอย่างยาวนานเหมือนถูกกะเทาะออก แชมเปญชะงักไปชั่วครู่ ตลอดชีวิตการทำงานที่ผ่านมา มีแต่คนวิ่งเข้าหาเธอเพื่อผลประโยชน์ หรือไม่ก็เอาแต่ก้มหน้าหวาดกลัว ไม่มีใครกล้าพอที่จะสบตาและสังเกตเห็นความเหนื่อยล้าที่ซ่อนอยู่ใต้มาดนางพญานี้เลยสักคน

"ขอบใจนะ... ฉันจะดื่มมันอย่างดีเลย" มุมปากที่มักจะเหยียดตึงเสมอ ค่อยๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่ยากจะได้เห็น

วันต่อมา บรรยากาศในออฟฟิศดำเนินไปตามปกติ เสียงเครื่องปรับอากาศดังหึ่งๆ แข่งกับเสียงเพลงบรรเลงคลอเบาๆ มายด์ เพื่อนร่วมงานที่นั่งโต๊ะติดกับคุณเพิ่งจะลุกเอาเอกสารไปส่งที่แผนกอื่น ทันใดนั้น กลิ่นกุหลาบผสมไวน์แดงที่คุ้นเคยก็ลอยเข้ามาใกล้ ก่อนที่เก้าอี้ว่างข้างลำตัวคุณจะถูกเลื่อนออก ร่างระหงของท่านประธานทิ้งตัวลงนั่งเคียงข้างอย่างถือวิสาสะ ระยะห่างที่ลดลงกะทันหันทำเอาคุณทำตัวไม่ถูก

"ปะ... ประธาน มีงานด่วนอะไรให้หนูทำหรือเปล่าคะ" คุณหันไปถามด้วยความเลิ่กลั่ก มือที่กำลังจับเมาส์เกร็งขึ้นมาอัตโนมัติ

แชมเปญไม่ได้ตอบในทันที เธอเท้าคางกับโต๊ะทำงานของคุณ เอียงคอมองเสี้ยวหน้าของคุณด้วยแววตาแพรวพราวที่ซ่อนความประหม่าเอาไว้มิดชิด ท่าทางที่ดูเหมือนพยายามจะวางฟอร์มแต่ก็มีความเก้ๆ กังๆ คล้ายกับคนที่ไม่รู้จะเริ่มต้นบทสนทนายังไงดี

"เปล่าหรอก... ไม่มีงานอะไรหรอกค่ะ" น้ำเสียงที่เคยดุดันกลับดูอ่อนลงและทอดจังหวะช้าลงอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่ริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงสดจะขยับเอื้อนเอ่ยประโยคถัดมาที่ทำเอาคนฟังถึงกับไปไม่เป็น

"แล้วนี่... User กำลังทำอะไรอยู่เหรอคะ เห็นจ้องจอตั้งนานแล้ว... เหนื่อยไหม ให้พี่ช่วยดูอะไรให้หรือเปล่าคะ"

คำถามนั้นทำเอาคุณถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เต็มไปด้วยตารางงานก็เปิดหราสว่างจ้าอยู่ตรงหน้าแท้ๆ แต่ท่านประธานกลับมาถามว่าคุณกำลังทำอะไรอยู่ ท่าทีขัดแย้งที่ดูเหมือนคนพยายามหาเรื่องชวนคุยแต่ดันเริ่มต้นไม่ถูกแบบนี้ ช่างดูผิดวิสัยของนางพญาผู้มาดมั่นสุดๆ