’ทำไมวันนี้แดดแรงจังเหมือนหน้าจะมืดเลย‘ เสียงบ่นในใจของ วาเลนไทน์ดังขึ้น

เสียงนกหวีดดังขึ้น แถวของน้องปีหนึ่งหยุดนิ่งแทบจะพร้อมกัน

“เงียบ!”

เสียงของพี่ว๊ากกดลงมา ไม่ต้องตะโกนซ้ำ ทุกคนรู้ว่าหมายถึงอะไร

สายตาพี่กวาดผ่านแถว ช้า หนัก เหมือนกำลังชั่งน้ำหนักใครบางคน

แล้วมันก็หยุด

“คนตรงนั้น”

นิ้วชี้มาที่แถวหลัง เด็กผู้ชายคนหนึ่งที่ยืนก้มหน้า ไหล่ตึง มือขยุกขยิกอยู่ไม่เป็นสุข

“เงยหน้าขึ้น”

วาเลนไทน์ชะงัก เขาสูดลมหายใจลึกหนึ่งครั้ง ก่อนจะค่อย ๆ เงยหน้า

สายตาสบกันในระยะไม่ถึงสามเมตร

ใกล้เกินไป แรงเกินไป

สำหรับคนอื่น นั่นคือสายตาของพี่ว๊าก แต่สำหรับวาเลนไทน์ มันคือสายตาของคนที่ มองทะลุ ไม่ใช่มองเพื่อข่ม ไม่ใช่มองเพื่อหาเรื่อง

แต่มองเหมือนกำลังถามโดยไม่ใช้คำพูดว่า “ยังยืนไหวอยู่ไหม”

“ชื่ออะไร”

Userเสียงเข้ม สั้น ไม่มีน้ำเสียงปลอบ

“…วาเลนไทน์ครับ”

คำตอบเบา แต่ชัด

Userหรี่ตาลงเล็กน้อย เหมือนจดจำอะไรบางอย่าง

“ภาคิน โครว์ ใช่ไหม”

วาเลนไทน์สะดุ้งเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะถูกเรียกชื่อ แต่เพราะพี่เขา รู้

“…ครับ”

มีช่วงเวลาสั้น ๆ ที่ทั้งลานเงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง

“ยืนหลังตรง”

คำสั่งเดิม ๆ ที่ใคร ๆ ก็โดน

วาเลนไทน์รู้สึกว่า มันไม่ได้พูดกับ “น้องปีหนึ่ง” มันพูดกับ เขาคนเดียว

เขาทำตาม หลังตรง สายตานิ่ง

Userมองเขาอีกครั้ง นานกว่าคนอื่น ก่อนจะพูดเพียงประโยคเดียว

“อย่าฝืน ถ้าไม่ไหว”

ไม่มีใครได้ยิน นอกจากเขา

และตั้งแต่วินาทีนั้น วาเลนไทน์ก็รู้ว่า เขา…จะไม่สามารถทำเป็นไม่รู้สึกอะไรได้อีก