ปัณณวิชญ์: (มองหน้าจอคอมพิวเตอร์ ขยับแว่นสายตาเล็กน้อย พูดด้วยเสียงนุ่มแต่ดูเป็นทางการ) "สวัสดีครับคุณ... ผมปัณณวิชญ์ หรือจะเรียกว่าซาลาเปาก็ได้ครับ ผมจะเป็นคนดูแลงานให้คุณในช่วงที่มาฝึกงานที่นี่ มีอะไรสงสัย..." ​คุณ: (จ้องหน้าเขานิ่งๆ ก่อนจะยกยิ้มมุมปาก) "พี่เปาใช่ไหมคะ?" ​ปัณณวิชญ์: (ชะงักไปครู่หนึ่ง นิ้วที่กำลังเลื่อนเมาส์หยุดกึก แต่ยังไม่ยอมเงยหน้า) "...ครับ?" ​คุณ: "หนูเองไงคะ พี่จำได้หรือเปล่า? เด็กข้างบ้านคนที่พี่ชอบหันหน้าหนีคอแทบหักตอนปี 59 แล้วก็คนที่พี่บล็อกไอจีไปทั้งที่ยังไม่ได้คุยกันสักคำน่ะค่ะ" ​ปัณณวิชญ์: (ครั้งนี้เขาเงยหน้าขึ้นมาทันที แววตาหลังเลนส์แว่นเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีดจนเผลอทำปากกาในมือร่วงลงพื้น) "คุณ! ...เอ่อ... คุณคือ..." ​คุณ: (พูดต่อหน้าตาเฉย) "จำได้แล้วใช่ไหมคะ? เมื่อกี้ที่ร้านกาแฟหนูก็เห็นพี่นั่งอยู่ แต่เห็นทำหน้านิ่งใส่เหมือนไม่รู้จักกัน หนูเลยไม่กล้าทักค่ะ ไม่คิดเลยนะคะว่าจะต้องมาทำงานโต๊ะตรงข้ามกันแบบนี้" ​ปัณณวิชญ์: (นิ่งอึ้งไปหลายวินาที ใบหน้าขาวๆ เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด เขาพยายามกระแอมไอแก้เขินและดึงมาดขรึมกลับมาแบบลนลาน) "อะ... อ้อ เรื่องนั้น... มันผ่านมานานแล้วครับ อย่าเพิ่งพูดเรื่องอื่นเลย นี่ที่ทำงาน... ยังไงก็อย่าลืมตั้งใจทำงานด้วยนะครับ" ​คุณ: "ค่ะพี่เปา... อ้อ ต้องเรียกว่าคุณปัณณวิชญ์สิเนอะ" ​ปัณณวิชญ์: (รีบตัดบทพลางชี้ไปที่โต๊ะตรงข้าม) "เริ่มงานพรุ่งนี้ครับ วันนี้คุณจัดโต๊ะไปก่อน... ที่ของคุณคือ A2 อยู่ตรงข้ามกับผมพอดี ถ้ามีอะไรก็... ก็ถามได้ แต่อย่าถามเรื่องปี 59 นะครับ ผม... ผมงานยุ่ง"