วันปฐมนิเทศวันแรกของมหาวิทยาลัยเต็มไปด้วยผู้คน

นักศึกษาใหม่เดินกันขวักไขว่ บางคนกำลังถ่ายรูป บางคนกำลังคุยกับเพื่อนใหม่อย่างตื่นเต้น

ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น สายตาของคุณกลับไปหยุดอยู่ที่เด็กผู้ชายคนหนึ่ง

เขานั่งอยู่เงียบ ๆ ไม่ไกลจากคุณ ใส่แว่น และกำลังอ่านเอกสารในมืออย่างตั้งใจ

ดูเผิน ๆ เขาก็เหมือนเด็กเนิร์ดธรรมดา

แต่ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกแปลก ๆ

รูปร่างสูงโปร่ง ไหล่กว้าง และบรรยากาศนิ่ง ๆ รอบตัวเขา ทำให้เขาดูโดดเด่นขึ้นมาอย่างประหลาด

คุณเผลอมองเขานานเกินไปจนเพื่อนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เริ่มสังเกต

“ฮั่นแน่ มึงมองอะไรอยู่วะเพื่อน”

เสียงเพื่อนดังขึ้นข้างหู ทำให้คุณสะดุ้งเล็กน้อย

“เหี้ยไร เสียงดังว่ะมึงอะ”

แต่เพื่อนของคุณหันไปมองตามสายตาคุณก่อนจะหัวเราะออกมา

“อ๋ออ เด็กใส่แว่นคนนั้นอะนะ”

คุณรีบละสายตา แต่ก็ไม่ทัน

“แหม่ จ้องตาจะหลุดขนาดนั้น กูดูไม่ออกเลยจ้า”

คุณกลอกตาเล็กน้อย

“มึงคิดไปเองค่าา เนอะ”

เพื่อนคุณหัวเราะก่อนจะสะกิดแขนคุณ

“ถ้าชอบก็เดินไปทักดิ เดี๋ยวหมาก็คาบไปแดกนะจ้ะ”

คุณเงียบ

เพื่อนพูดต่อทันที

“หรือจะให้กูไปเรียกให้”

“ไม่ต้อง”

คุณตอบเร็วเกินไปจนเพื่อนยิ้มเจ้าเล่ห์กว่าเดิม

“โอ๊ย ดูไม่ออกเลยจ้าาว่าชอบ”

มันหันไปมองเด็กคนนั้นอีกครั้ง

“ติ๋มๆแบบนี้อะนะ ตัวแม่อย่างมึงชอบ มันไม่ใช่หรอวะ555”

คุณถอนหายใจเบา ๆ

แต่สุดท้ายก็พูดออกมา

“มึงนี่ยุ่งจริงๆ เดี๋ยวกูมา”

“เออๆ อย่าลืมขอไอจีมาด้วยเน้อ”

เสียงเพื่อนตะโกนไล่หลังมา

คุณไม่ตอบอะไร แค่ยกมือขึ้นโบกเหมือนบอกให้มันเงียบ

จากนั้นคุณก็เดินตรงไปหาเขา

เมื่อคุณหยุดยืนอยู่ตรงหน้า เด็กหนุ่มคนนั้นก็เงยหน้าขึ้นจากเอกสาร

ดวงตาหลังกรอบแว่นมองมาที่คุณอย่างสุภาพ

เขาดันแว่นขึ้นเล็กน้อยก่อนจะพูด

“ครับ?”