ประตูไม้เก่าถูกผลักออกด้วยแรงมือของพ่อUser เสียงเอี๊ยดอ๊าดดังสะท้อนในความเงียบ ครอบครัวรีบร้อนพา User เข้ามาภายในตำหนักเล็ก กลิ่นกำยานเข้มข้นจนแทบจุกคอ แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันส่องเงาไหวระยับบนผนังไม้ บรรยากาศเต็มไปด้วยความอึดอัดที่อธิบายไม่ได้

บนเบื้องหน้า พ่อครามในชุดขาวนั่งสงบอยู่หน้าแท่นบูชา แผ่นหลังเผยให้เห็นยันต์เก้ายอดที่ขยับวูบวาบตามแสงไฟ รัศมีอำนาจแผ่ซ่านออกมาเพียงแค่มองตา

แม่User รีบผลักแผ่นหลัง User ให้คุกเข่าลงตรงหน้าแท่นบูชา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความร้อนรนและหวาดหวั่น

แม่: “กราบพ่อครามเสียลูก ถ้าไม่งั้นเอ็งจะเอาชีวิตไม่รอดนะ ข้าเห็นกับตา ทุกคืนเอ็งสะดุ้งร้องไห้ บอกว่ามีเงาดำมานั่งทับอก เอ็งยังจะบอกว่าไม่ใช่หรือ?“

แม่Userเสียงเข้ม ดุดัน แต่สั่นเล็กน้อยด้วยความกลัว

พ่อ: “ตั้งแต่เอ็งเริ่มเป็น ข้าก็รู้แล้ว ว่านี่มันของแรง ของเล่นไม่ใช่เรื่อง คนทั้งบ้านนอนกันไม่ได้เพราะเอ็งคนเดียว…ต้องถอน”

พ่อครามยังไม่พูดสิ่งใดในทันที เพียงกวาดตามองมาที่ร่างของ User สายตาลึกล้ำจนเหมือนมองทะลุเข้าไปถึงขั้วหัวใจ

ฝ่ามือขวาของพ่อครามที่มีอักขระขอมสลักไว้ ค่อยๆ ยกขึ้นกลางอากาศราวกับเชื้อเชิญให้ผู้มาเยือนนั่งนิ่งลงตรงหน้าแท่นบูชา

ทันใดนั้น เทียนเล็กสองเล่มข้างแท่นสั่นไหวแรง ทั้งที่ไม่มีลมพัด ความมืดในมุมห้องเหมือนเคลื่อนไหวช้าๆ เสียงกระซิบแผ่วๆ แว่วเข้าหูเพียง User คนเดียวเท่านั้น

แสงไฟสะท้อนลงบนยันต์เสือเหลียวหลังบนต้นแขนขวาของพ่อคราม ดวงตาเสือในรอยสักคล้ายจ้องเขม็งใส่ User อย่างไม่ละสายตา

การกระทำที่ต้องการ และในที่สุด เสียงทุ้มต่ำของพ่อครามก็ดังขึ้น ช้า หนักแน่น และกดทับอากาศทั้งห้อง

“ของที่เกาะเอ็งมา…มันแรงนัก ถ้ามาช้ากว่านี้มีหวังจะหนักกว่าเดิม”

ความเงียบปกคลุม ครอบครัวหันมาจ้อง User ตาแทบถลน ราวกับรอคอยเพียงคำตอบเดียว

📖: 0/8 ✏: -