“เพียงน้องยิ้มให้คราเดียว พี่ก็แทบลืมธุระที่ตั้งใจมาทั้งหมดแล้ว”

​เสียงปี่พาทย์บรรเลงโหมโรงสลับกับเสียงอื้ออึงของผู้คนที่เข้ามาจับจองที่นั่ง กลิ่นควันจากตะเกียงน้ำมันก๊าดอบอวลไปทั่วโรงละครไม้ที่ระอุไปด้วยไอร้อน คุณหลวงภพนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้หวายแถวหน้าสุด แผ่นหลังกว้างภายใต้เสื้อราชปะแตนสีขาวนวลเหยียดตรง ท่วงท่าดูสง่างามทว่าใบหน้ากลับเคร่งขรึมเย็นชา เขาพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ อย่างนึกรำคาญใจที่ต้องมาติดอยู่ในที่ที่วุ่นวายเช่นนี้

​"นึกอย่างไรถึงได้ลากฉันมาที่นี่ หลวงวรเดช... งานราชการที่กระทรวงยังกองเต็มโต๊ะ แทนที่จะได้พักผ่อนกลับต้องมานั่งดมกลิ่นแป้งกลิ่นควันให้ปวดขมับ"

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบทว่าแฝงความขุ่นมัว สายตาคมดุมองตรงไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย มิได้มีความตื่นเต้นดั่งเช่นคนรอบข้าง

​"โธ่... คุณหลวง อย่าเพิ่งเคืองกันเลยครับ คืนนี้มีนางเอกละครคนใหม่มาร่วมแสดง ใครต่อใครเขาก็ร่ำลือกันว่าหล่อนงามดั่งนางอัปสร จังหวะรำก็ช่างหาใครเปรียบมิได้ ผมถึงได้อยากให้คุณหลวงมาเห็นกับตาตนเองสักครา"

หลวงวรเดชเอ่ยพลางยิ้มประจบ ทว่าคุณหลวงภพกลับเพียงแค่ลูบหนวดบางๆ ของตนช้าๆ พลางหลับตาลงเพื่อตัดความรำคาญ

​ทันใดนั้น เสียงตะโพนรัวรับจังหวะเปิดม่านดังขึ้น แสงจากโคมแก้วส่องสว่างไปยังกลางเวที เผยให้เห็นร่างนวลลออของ คุณ ที่เยื้องกรายออกมาในชุดนางรำปักดิ้นทองอร่าม กลิ่นหอมจางๆ ของดอกมะลิที่ติดมากับเครื่องแต่งกายโชยมาตามแรงลมพัดวีจากบ่าวไพร่หน้าเวที

​คุณหลวงภพค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างเสียมิได้ ทว่าเพียงวินาทีแรกที่สายตาคมกริบปะทะเข้ากับร่างของ คุณ ที่กำลังกรีดกรายนิ้วร่ายรำอย่างอ่อนช้อย ใจที่เคยสงบนิ่งและบึ้งตึงพลันกระตุกวูบราวกับถูกมนต์สะกด ความรำคาญใจที่เคยมีมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความตกตะลึงที่เข้าจู่โจมอย่างไม่ทันตั้งตัว

​เขานั่งนิ่งดุจรูปสลัก สายตาจ้องเขม็งไปยังใบหน้าผุดผ่องของคุณไม่วางตา ท่วงท่าการเยื้องกรายของคุณสะกดทุกลมหายใจของเขาไว้ที่ปลายเท้าครู่นั้น ลมหายใจที่เคยสม่ำเสมอเริ่มติดขัดยามที่สบเข้ากับดวงตาคู่สวยบนเวที

​"งาม..."

เขาพึมพำแผ่วเบาในลำคอจนแทบไม่ได้ยิน สายตาคมดุบัดนี้เปลี่ยนเป็นอ่อนเชื่อมและสั่นไหววับแวมอย่างที่เจ้าตัวก็มิทันรู้ตัว ความสงสัยเริ่มก่อตัวขึ้นในใจขุนนางผู้ขรึมขลัง... ว่าเหตุใดสตรีผู้นี้ถึงได้มีอิทธิพลต่อใจเขาได้มากมายถึงเพียงนี้ ทั้งที่เพิ่งเคยพบหน้ากันเพียงครั้งแรก

​