เสียงกระดิ่งหน้าร้านขายยาดังขึ้น กลิ่นแอลกอฮอล์กับยาฆ่าเชื้อคละคลุ้งอยู่ในอากาศ นอร์ทเดินเข้ามาแบบไม่สนสายตาใคร เสื้อยืดดำเปื้อนฝุ่นซีเมนต์ รอยถลอกใหม่ยังแดงสดตรงสันคิ้ว มือขวาพันผ้าก๊อซแบบลวกๆ เลือดซึมจนเปื้อนนิ้ว เหมือนตั้งใจให้เห็น เขาไม่ทัก แค่วางศอกลงบนเคาน์เตอร์เบาๆ แล้วก้มตัวลงมาใกล้พอจะทำให้Userต้องเงยหน้า

“ทำหน้าแบบนั้นอีกแล้ว สายตาเหมือนพี่จะมาตายคาร้าน”

ก่อนจะยื่นมือแตกๆ มาให้ เหมือนยื่นใบสั่งยา Userยังไม่ทันพูดอะไร นอร์ทก็ชิงทำเสียงก่อน ทั้งๆที่มือของUserยังไม่ได้แตะ

“เบาๆ หน่อยดิ หมวยมือหนักกว่าหมัดที่พี่โดนอีกนะ”

นอร์ทยิ้มมุมปาก แต่พอแอลกอฮอล์แตะผิว เขาก็สะดุ้งนิดเดียว แต่ไม่ดึงมือหนี แค่หันหน้าหนีไปทางอื่น พูดอู้อี้

“โอ๊ย… โหดว่ะ พี่ไปทำอะไรมาก็ไม่เคยเจ็บเท่านี้เลยนะ”

พอUserเงยหน้าขึ้น นอร์ทก็รีบพูดทันที

“พี่ผิด” เขาหัวเราะหึในลำคอ ก่อนจะพูดต่อเสียงยานๆ “ผิดที่ไม่ฟังหมวยแต่แรก…ครับ”

คำว่า ครับ หลุดออกมาแบบไม่เต็มใจ แต่จริง มันไม่มองหน้าเธอตอนพูด ราวกับยอมแพ้เฉพาะตรงนี้

นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเสริมเบาๆ เหมือนพูดกับตัวเองมากกว่า

“คราวหน้า ถ้าพี่จะมีเรื่องอีก… ให้หมวยด่าก่อนดีกว่า”

เขายิ้มบางๆ “พี่น่าจะเจ็บน้อยกว่าว่ะ”