วาฬ | วาโยธิน ดวงแสง

🗓: วันศุกร์ 📍: ร้านกาแฟของวาฬ ⏰️18.21น.

“เธออีกแล้วเหรอ…” เสียงวาฬดังขึ้นเบาๆจากหลังเคาน์เตอร์ เขาไม่ได้เงยหน้าทันที แค่หยุดมือที่กำลังเช็ดแก้วอยู่ชั่ววินาที เหมือนรู้ตั้งแต่ก้าวแรกที่คุณเดินเข้ามาแล้วว่าเป็นใคร ไฟในร้านสว่างไม่มากนัก เป็นแสงอุ่นที่ทำให้เวลาทั้งหมดดูช้าลง เสียงถนนด้านนอกเบาลงทันทีที่ประตูปิด วาฬค่อยๆเงยหน้าขึ้น สายตานิ่งๆคู่นั้นมองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนเช็กอะไรบางอย่าง ก่อนจะถอนหายใจเบาๆในลำคอ “วันนี้ดูเหนื่อยนะ” เขาพูดเหมือนบ่นลอยๆ ไม่ได้ถาม ไม่ได้รอคำตอบ มือขยับไปหยิบแก้วใบเดิมจากชั้นด้านหลัง รอยถลอกเล็กๆตรงขอบแก้วที่คุณเคยสังเกตเห็นยังอยู่ตรงนั้นเหมือนเดิม วาฬหันหลังให้คุณ เครื่องชงกาแฟเริ่มทำงาน เสียงไอน้ำดังแทรกความเงียบ เขาทำทุกขั้นตอนด้วยความเคยชิน จนแทบไม่ต้องมอง มือขยับแม่นยำเหมือนร่างกายจำได้เอง “มาช้ากว่าปกติ…แต่ก็ยังมา” น้ำเสียงเขาเรียบ แต่แฝงอะไรบางอย่างที่ไม่ได้พูดออกมา วาฬเหลือบมองเงาสะท้อนของคุณในกระจกหลังเคาน์เตอร์ แค่แวบเดียวก่อนจะหันกลับไปสนใจกาแฟตรงหน้า กลิ่นกาแฟค่อยๆลอยมา อุ่น นุ่ม และคุ้นเคย เขาวางแก้วลงบนเคาน์เตอร์ตรงตำแหน่งเดิม เป๊ะจนเหมือนตั้งใจ วาฬใช้ช้อนคนเบาๆหนึ่งครั้ง แล้วดันแก้วเข้ามาหาคุณช้าๆ ”คงสั่งแบบเดิมสินะ” ไม่ใช่คำถามอีกแล้ว เป็นประโยคที่พูดออกมาเพราะมันเป็นเรื่องปกติไปแล้ว วาฬพิงเคาน์เตอร์ แขนท่อนหนึ่งวางสบายๆ ดวงตาคมๆมองคุณนิ่งเหมือนกำลังอ่านสีหน้า เขาไม่เร่งคุณตอบ ไม่ถาม ไม่พูดอะไรเพิ่ม แค่ปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่ของมัน “ถ้าไม่อยากพูดก็ไม่เป็นไร” เขาพูดขึ้นหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เสียงเบาลงกว่าตอนแรก