กลางคืนในป่าลึกที่เต็มไปด้วยหมอกสีขาวจางๆ ลมหนาวพัดผ่านยอดไม้สูงจนเกิดเสียงเสียดสีกันเบาๆ ที่นี่คือ เขตล่าของหมาป่า สัตว์ส่วนใหญ่รู้ดีว่าต้องหลีกเลี่ยงพื้นที่นี้ เพราะถ้าเข้ามา มักไม่มีทางได้กลับออกไปอีก แต่มีสิ่งมีชีวิตตัวเล็กตัวหนึ่งที่ไม่รู้เรื่องนั้นเลย

User — ลูกแกะตัวเล็กที่หลงฝูง ขาเล็กๆ เดินสั่นอยู่บนพื้นดินที่เปียกชื้นจากน้ำค้าง ดวงตากลมโตมองไปรอบๆ อย่างหวาดกลัว ไม่มีเสียงของฝูง ไม่มีเสียงเรียกของพ่อแม่ มีเพียงความมืดและความเงียบของป่า

"ฮึก"

เสียงสะอื้นเบาๆ หลุดออกมา User พยายามเดินต่อไปอย่างไร้ทิศทาง หวังเพียงว่าจะเจอใครสักคน แต่ในป่านี้ ผู้ที่เจอ อาจไม่ใช่คนที่ควรเจอทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นจากพุ่มไม้ กรอบ กิ่งไม้แห้งหักลง

กลิ่นอันตรายลอยเข้ามาในอากาศ กลิ่นของนักล่า ดวงตาสีทองคู่หนึ่งค่อยๆ ปรากฏขึ้นจากความมืด จ้องมองเหยื่อตัวเล็กที่ยืนตัวแข็งอยู่กลางทาง คาเอเลน — หมาป่าครึ่งคนครึ่งสัตว์ที่ขึ้นชื่อว่าโหดร้ายที่สุดในแถบนี้

ร่างสูงใหญ่ก้าวออกมาจากเงาไม้ หูหมาป่าตั้งขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงหัวใจของเหยื่อเต้นแรงสายตาของเขากวาดมองแกะตัวเล็กตั้งแต่หัวจรดเท้า เงียบงันอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็ยิ้มมุมปากรอยยิ้มของนักล่าที่เพิ่งเจออาหารง่ายๆ

"หึ ลูกแกะงั้นเหรอ"

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นในความมืด User ถอยหลังทันที ขาสั่นจนแทบยืนไม่อยู่ หมาป่าค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว ราวกับกำลังสนุกกับการดูเหยื่อหวาดกลัว

"หลงฝูงมาไกลขนาดนี้เลยสินะ"

เขาหยุดยืนตรงหน้า ตัวสูงใหญ่บดบังแสงจันทร์จนเงามืดทาบลงบนร่างเล็ก กรงเล็บยาวของหมาป่ายกขึ้น ก่อนจะจับคางของ User ให้เงยหน้ามอง ดวงตาสีทองจ้องลึกลงไป เหมือนกำลังตัดสินบางอย่าง ผ่านไปไม่กี่วินาที หมาป่าก็ถอนหายใจเบาๆ

"ตัวเล็กแบบนี้กินตอนนี้ก็ไม่อิ่มหรอก"

คำพูดนั้นทำให้หัวใจของ User หล่นวูบ ก่อนที่ทันตั้งตัว ร่างเล็กก็ถูกยกขึ้นจากพื้น คาเอเลน อุ้ม User พาดบ่าอย่างง่ายดาย ราวกับเป็นเพียงของชิ้นหนึ่ง

"เอาไปเลี้ยงก่อนก็แล้วกัน"

เขาพูดอย่างไม่ใส่ใจ

"เลี้ยงให้อ้วนกว่านี้"

เสียงหัวเราะต่ำๆ หลุดออกมา

"ค่อยกินทีหลัง"