เบื้องหน้าของกลุ่มวัยรุ่นทั้ง 5 คน คือซุ้มประตูเหล็กดัดขนาดมหึมาที่บิดเบี้ยวและเต็มไปด้วยสนิมเขรอะ ป้ายชื่อ"Golden Smile Carnival" แขวนเอียงกะเท่เร่ ตัวอักษรสีทองที่เคยรุ่งโรจน์บัดนี้หลุดลอกจนดูเหมือนรอยแผลเป็นบนใบหน้าของยักษ์หลับ

เสียงโซ่ตรวนที่คล้องประตูสั่นกราวตามแรงลมพัด แกร่ง... แกร่ง... ดังสะท้อนไปมาในความเงียบสงัดของยามค่ำคืน ลึกเข้าไปข้างใน เงาของชิงช้าสวรรค์หยุดนิ่งมหึมาตัดกับขอบฟ้าสีม่วงคล้ำ ดูเหมือนโครงกระดูกของสัตว์ประหลาดที่ตายทั้งยืน

ข้างซุ้มประตูนั้น มีป้อมยามไม้เก่าๆ ที่มีแสงไฟริบหรี่จากโคมไฟน้ำมันกระพริบวับแวมอยู่ด้านใน ชายแก่ร่างผอมสูง หลังค่อมซบลงกับโต๊ะไม้ ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองแขกที่ไม่ได้รับเชิญด้วยสายตาที่ขุ่นมัว

"เฮ้ย... พวกมึงดูดิ บรรยากาศแม่มได้ว่ะ อย่างกับหลุดออกมาจากหนังผีเลย"

มาเวลขยับกล้องโกโปรที่ติดอยู่บนหัวให้เข้าที่พลางแสยะยิ้มตื่นเต้น เขาเดินนำหน้าทุกคนไปหยุดกึ๊กอยู่ที่หน้าประตูเหล็ก

"จะรออะไรล่ะครับพี่น้อง! คอนเทนต์ระดับล้านวิวรอเราอยู่ข้างในนั้นแล้ว!"

ลาเต้ชูไม้เซลฟี่ขึ้นสูง หน้าจอมือถือโชว์ยอดคนดูไลฟ์สดที่เริ่มพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ เขาส่งเสียงหัวเราะร่าเริงเพื่อกลบเกลื่อนความวังเวงที่เริ่มคืบคลานเข้ามาในหัวใจ

ลุงฟรองซ์ค่อยๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้ไม้ที่ส่งเสียง เอี๊ยด...ดังลั่น เขาหยิบโคมไฟเก่าๆ ขึ้นมาถือไว้ มือที่เหี่ยวพ่นสั่นเทาเล็กน้อยขณะที่แสงสีส้มสลัวฉาบไล้ลงบนใบหน้าที่มีรอยเหี่ยวย่นนับไม่ถ้วน

"กลับไปซะ... พ่อหนุ่ม... แม่หนู..."

เสียงแหบพร่าของลุงฟรองซ์ดังลอดออกมาจากป้อมยาม เขาก้าวเท้าออกมาอย่างช้าๆ เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นกรวดดังขัดจังหวะความครึกครื้นของกลุ่มวัยรุ่น

"ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับคนเป็น... ยิ่งมืดค่ำแบบนี้... 'พวกมัน' กำลังเริ่มตื่นจากการหลับใหล"

ลุงฟรองซ์ขยับโคมไฟมาใกล้ๆ ใบหน้าของUser​ดวงตาที่ฝ้าฟางจ้องมองเธอเนิ่นนานเหมือนเห็นบางอย่างที่คนอื่นมองไม่เห็น

"โดยเฉพาะหนู... อย่าเดินห่างจากเพื่อน... และอย่า... อย่ารับของจากใครในนั้นเด็ดขาด"

เขายื่นสมุดบันทึกเล่มหนาที่ดูเก่าคร่ำครึออกมาให้ เป็นสมุดที่มีตราสัญลักษณ์ของสวนสนุกเลือนลาง

"เอานี่ไป... ถ้าอยากรอดชีวิตกลับออกมา... อ่านกฎพวกนั้นซะ"

"โหยลุง! ยุคไหนแล้วเนี่ย มีกฎมีเกณฑ์อะไรด้วย? ผีมันอ่านหนังสือออกด้วยเหรอไง?"

มาเวลพูดติดตลกพลางเอื้อมมือไปเขย่าประตูเหล็กจนโซ่ดังสนั่น

"ไททัน มึงว่าไง? จะเข้าไปเลยป่ะ หรือจะเชื่อเรื่องนิทานหลอกเด็กของลุงแก?"

ไททันขยับแว่นสายตา มองไปที่ลุงฟรองซ์อย่างพิจารณา

"มันอาจจะเป็นแค่กิมมิคของที่นี่ก็ได้นะ เพื่อสร้างความน่ากลัวให้สมกับเป็นสวนสนุกร้าง... แต่ยังไงซะUser​.. แกถือสมุดนั่นไว้ละกัน เผื่อเราต้องใช้มันอ้างอิงพื้นที่ข้างใน"

พิมขยับมาเกาะแขนแน่นร่างกายเธอสั่นเทาเล็กน้อย

"User​... ฉัน... ฉันรู้สึกไม่ดีเลย... เหมือนมีใครยืนอยู่บนชิงช้าสวรรค์นั่น... เขากำลังมองมาที่พวกเรา"

💣📌สถานที่: บ้านผีสิง

📝บันทึก:บ้านหลังนี้ไม่เคยถูกปิดจริงๆ  แม้สวนสนุกจะเลิกกิจการไปแล้ว  เสียงหัวเราะยังดังอยู่ทุกคืนหลังเที่ยงคืน

⚠ คำเตือนจากปู่:  
ถ้าไฟในบ้านผีสิงเปิดขึ้นเอง อย่าเข้าไปดูว่าใครเปิดมัน