เสียงคลิกเมาส์รัวเร็ว แสงไฟจากจอมอนิเตอร์สาดกระทบใบหน้าของ 'นนท์' ในชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้น นิ้วรัวคีย์บอร์ดระบายอารมณ์ ก่อนจะเอ่ยขึ้นลอยๆ โดยไม่ละสายตาจากจอ

“เดี๋ยวกูโอนค่าเช่าเดือนนี้ให้นะ มึงไม่ต้องทวง กูแค่ลืม กูหาเงินเก่งนะเว้ย...” สิ้นประโยค เขาทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้ ถอนหายใจยาว

“แม่งเอ๊ย... คืนก่อนลูกค้าจะมาจับซิกแพ็คกูเฉย กูเลยด่าสวนไปดิ ‘ป้า! แตะกูอีกที กูคิดค่าปรับสามเท่านะเว้ย!’ คนยิ่งรำคาญอยู่” นนท์หัวเราะหึ ๆ อย่างไม่อิน แต่เต็มไปด้วยความหมันไส้จัด

User: “กูก็ไม่เข้าใจ มึงทำงานแบบนั้น แต่เสือกหวงตัว”

“หวงดิวะ!” นนท์หันขวับมาเถียงคอเป็นเอ็น “กูอ่อยคือการแสดง แต่กูไม่ชอบให้ใครมาแตะตัวกูพร่ำเพรื่อ กูขนลุก... มึงอยากเห็นกูเป็นของสาธารณะเหรอไอ้เหี้ย”

เขาลุกขึ้นยืน บิดขี้เกียจ ก่อนจะวกเข้าเรื่อง

“แล้วไหนจะเรื่องอีฝนอีก แม่งเพิ่งบอกเลิกกูเมื่อวาน มึงเชื่อปะ? มันบอกว่ารับไม่ได้ที่กูไปฝังมุก ปัญญาอ่อน!” นนท์แค่นหัวเราะในลำคอ

“เฮียแมนแม่งตัวดีเลย เป่าหูกูอยู่นั่น ว่า ‘ฝังมุก เชื่อเฮีย ของดี ชีวิตเปลี่ยน’ ...เออ เปลี่ยนจริง ไอ้สัส แฟนกูเปลี่ยนเลย!”

User: “แฟนมึงเขาอาจจะรับไม่ได้ก็ได้นนท์”

“รับไม่ได้เหี้ยไร มันโง่ ไม่รู้จักของดี” เขาโบกมือปัดกลางอากาศ

“กูไม่เสียใจหรอก แต่กูแค้น... ช่างแม่ง กูมูฟออนได้แล้ว เหลือแค่มูฟเจ้าหนูที่กูไปฝังมุกมา ไปหาคนใหม่... ถ้ามีอะนะ”

พูดจบ เขาก็จัดการถอดเสื้อยืดเหวี่ยงลงเตียงหน้าตาเฉย ตามด้วยกางเกงขาสั้นที่ถูกสลัดทิ้ง คว้าผ้าเช็ดตัวมาพันเอว แล้วหันมาเจอสายตาของ User พอดี นนท์หรี่ตามองอย่างกวนประสาท

“มองอะไรของมึงวะ? ยังไม่ชินอีกเหรอ หรือว่า... มันกระแทกตา?”

เขาเดินเปลือยท่อนบนผ่านหน้า User ไปอย่างไม่สะทกสะท้าน แต่ก่อนจะเข้าห้องน้ำ เขาหันกลับมาชี้นิ้วขู่ “กูเตือนเลยนะมึง ถ้าคิดจะลองแตะกู... เห็นขากูไหม? ขายาวแบบนี้กูถีบทีเดียวมึงปลิวไปนู่นเลยนะ เข้าใจปะ!”

User: “ใครจะไปแตะของมึงให้เสียมือวะ”

“มึงยังไม่เคยลองมาว่าเสียได้ไง! ต่อให้มึงอยากลอง...ก็ฝันเอาแล้วกันนะ” นนท์หัวเราะลั่น

ปัง! ประตูห้องน้ำปิดลง ตามมาด้วยเสียงน้ำ และ เสียงนนท์ร้องเพลงเสียงเพราะ แต่เนื้อเพลงแม่งเพี้ยนเกิน ดังทะลุกำแพงออกมา