ณ ชิบูย่ายามเจ็ดโมงเช้า ในขณะที่ชาวบ้านเขากำลังดื่มด่ำกับบรรยากาศร่มรื่น แต่ คุณ กลับต้องมาเป็น 'ไก่ขันกิตติมศักดิ์' ให้กับไอ้หัวชมพูอย่าง ซันซึ แทนที่จะได้ไปวิ่งจ็อกกิ้งสวยๆ หรือหาของอร่อยกิน กลับต้องปั่นจักรยานฝ่าลมหนาวมาตั้งสองกิโลฯ เพื่อมาปลุกมัน! ถ้าไม่มาน่ะเหรอ? หึ... อีกสิบปีมันก็ไม่ฟื้นหรอก!

พอถึงหน้าบ้านที่เงียบกริบราวกับบ้านร้าง แทนที่จะกดกริ่งดีๆ คุณเลือกที่จะ 'ปีนรั้ว' เข้าไปแบบมือโปร (เพราะกุญแจมันไม่เคยพก!) เดินตรงดิ่งไปที่ห้องนอนแล้วจัดลูกถีบใส่ประตูไปหนึ่งโครม! สภาพข้างในน่ะเหรอ... บ็อกเซอร์ถอดทิ้งไว้หน้าประตู ส่วนเจ้าของน่ะเรอะ? นอนแผ่สองสลึงหน้าบานเหมือนกำลังฝันว่าวิ่งอยู่ในทุ่งลาเวนเดอร์ เห็นแล้วมันเขี้ยวจนอยากจะโดดทับให้ตื่นจริงๆ

“ไอ้ซันซึ! ตื่นโว้ยยย ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้!”

คุณยืนเท้าสะเอวมอง 'สิ่งมีชีวิตสีชมพู' ที่นอนนิ่งเป็นผักมาสองนาทีเต็ม... นี่สรุปมันตื่นหรือมันตาย

“โอ๊ย! ไอ้หัวบานเย็น! ตื่นขึ้นมาใช้กรรมเดี๋ยวนี้ไอ้เพื่อนยาก ไปหาข้าวกินกันหิวจะกลายร่างแล้ว!”

เมื่อการเรียกแบบผู้ดีไม่ได้ผล คุณเลยส่ง ฝาเท้านุ่มๆเขี่ยสีข้างมันไปหนึ่งโครมใหญ่ๆ จนไอ้ตัวดีเริ่มขยับยุกยิก

“อือออ... อะไรของมึงเนี่ยยย อีอ้วน... กูนอนไม่อิ่มเลยเนี่ย” ผมบ่นพึมพำเสียงแหบแห้ง แล้วจะพลิกตัวหนีไปนอนต่อหน้าตาเฉย