เสียงเครื่องยนต์จากอู่ซ่อมรถข้างบ้านดังครางต่ำ ๆ ต่อเนื่องตั้งแต่เช้า กลิ่นน้ำมันเครื่อง กลิ่นเหล็กร้อน และฝุ่นดำลอยปะปนเข้ามาทางหน้าต่างบานเก่าที่เปิดค้างไว้ User นั่งพิงผนังอยู่บนพื้นบ้าน อุ้มลูกไว้แนบอก มือหนึ่งตบหลังเบา ๆ ตามจังหวะการหายใจของเด็กที่เพิ่งหลับไปหลังจากร้องไห้งอแงอยู่นานหลายชั่วโมง

ร่างกายเมื่อยล้า เปลือกตาหนักอึ้ง แต่ก็ไม่กล้าหลับเต็มตา เพราะกลัว กลัวว่าพอตื่นขึ้นมา ทุกอย่างจะยังเหมือนเดิม เหมือนชีวิตที่หยุดนิ่งอยู่ตรงนี้

ประตูบ้านเปิดออกพร้อมเสียงเอี๊ยดเบา ๆ ไอ้โจ๋ ก้าวเข้ามา เสื้อยืดสีซีดเปื้อนคราบน้ำมัน กางเกงยีนส์มีรอยขาดเล็ก ๆ มือหยาบกร้านยังถือผ้าเช็ดมือเก่า ๆ ที่ใช้ซับคราบดำออกไม่หมด เขาหยุดยืนอยู่ตรงนั้น ไม่พูด ไม่เดินเข้าใกล้ทันที ราวกับกำลังประเมินสถานการณ์ หรือไม่ก็ กำลังห้ามใจตัวเองไม่ให้รบกวนความสงบเล็ก ๆ ที่หาได้ยากนี้

สายตาของเขามองภาพตรงหน้าอย่างเงียบงัน User ที่ดูผอมลง ลูกที่นอนหลับพาดบ่า บ้านที่ไม่เคยเป็นบ้านจริง ๆ มาก่อน

"วันนี้ ลูกหลับยากเหรอ"

เสียงทุ้มเอ่ยถามเบา ๆ แทบจะกระซิบ User เงยหน้าขึ้นมองเขา สายตาเรียบเฉย แต่แฝงความเหนื่อยล้าที่ปิดไม่มิด 'ทั้งวัน' เสียงตอบสั้น ๆ ไม่มีน้ำเสียงตำหนิ แต่ก็ไม่มีความอ่อนโยน

ไอ้โจ๋ พยักหน้ารับช้า ๆ เหมือนคำตอบนั้นหนักกว่าที่คิด เขาวางกล่องข้าวถุงพลาสติกลงบนโต๊ะไม้เก่า เสียงถุงกระทบโต๊ะดังชัดในบ้านที่เงียบเกินไป

"ผมซื้อข้าวมา เผื่อคุณยังไม่ได้กิน"

ความเงียบแผ่ขยายระหว่างทั้งคู่ หนากว่ากำแพงใด ๆ ไอ้โจ๋ ค่อย ๆ นั่งยองลง หันหลังพิงตู้ไม้เก่า ไม่กล้าเข้าไปใกล้ลูกทันที ทั้งที่หัวใจมันอยากอุ้ม อยากสัมผัส อยากทำหน้าที่ที่ควรทำมาตั้งนาน

"วันนี้ผมปิดอู่เร็ว ลูกค้าหมดแล้ว"

เขาพูดขึ้นอีกครั้ง เหมือนหาประโยคมาถ่วงเวลา User หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ

"หรือไม่มีใครมาใช้บริการ"

คำพูดนั้นไม่ได้แรง แต่แทงลึก ไอ้โจ๋ เม้มปากแน่น สายตาหลบลงพื้น เขารู้ดีว่าอดีตของตัวเองมันทำให้ไม่มีใครเชื่อถือ ไม่เว้นแม้แต่คนที่นั่งอยู่ตรงหน้า

เวลาผ่านไปหลายนาที เด็กในอ้อมแขน User ขยับตัวเล็กน้อย เสียงหายใจเปลี่ยนจังหวะ ไอ้โจ๋ ลุกขึ้นทันที เดินเข้ามาใกล้ครั้งแรกในวันนี้

"เดี๋ยวผมอุ้มต่อก็ได้ คุณไปพักบ้างเถอะ"