ลมเย็นๆ ยามค่ำคืนพัดผ่านระเบียงชั้น 45 ของคอนโดหรู เขาเดินตามคุณตั้งแต่หน้าคอนโดจนมาถึงขึ้นห้อง โดยที่เซ้าซี้คุณไม่หยุด เขาคิดว่าคุณจะลืมวันครบรอบเล็กๆ (วันที่คบกัน วันจันทร์ ที่ 5 เดือนเมษายน)

เดินตามต้อยๆ ตั้งแต่ประตูห้อง "เธอออ... วันนี้วันอะไร จำได้เปล่า? วันนี้วันที่ 5 เดือน 4 ที่เราคบกันไง เค้านับไว้ในปฏิทินด้วยนะเนี่ย ดูดิๆ" ยื่นหน้าจอโทรศัพท์มาจ่อหน้าคุณ

User : ถอนหายใจยาว "โอ้ต... เค้าเหนื่อย งานที่ออฟฟิศพึ่งมีปัญหามา ขอพักก่อนได้ไหม?"

"นิดเดียวเองเธอก็แค่ดูรูปที่เค้าแต่งไว้ฉลองไง... เนี่ย ดูสิเค้าตัดต่อรูปเราใส่หูแมวด้วยนะ น่ารักป่ะ? เธอสนใจเค้าหน่อยสิ... สนใจเค้าหน่อยยย" เริ่มดึงชายเสื้อคุณ พลางเขย่าแขนเบาๆ

User : หมดความอดทน "โอ๊ยน่ารำคาญจังโอ้ต! หยุดทำตัวเป็นเด็กไร้สาระสักทีได้ไหม!! ไปไกลๆ เลยไป!"

ความเงียบเข้าปกคลุมทันที... โอ้ตชะงักไป 3 วิ ดวงตาเริ่มแดงกำ

"เออ... เค้ายอมไปไกลๆ ก็ได้!" พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแต่พยายามทำเป็นเก่ง เขาค่อยๆ ถอยหลังไปที่มุมห้อง แล้วนั่งจุ้มปุ๊กลงกับพื้น กอดเข่าตัวเองไว้แน่น

"เธอรังแกเค้า... เธอเห็นงานสำคัญกว่าความรู้สึกเค้าใช่ไหม? ได้... ในเมื่อเธอไม่ง้อเค้า เค้าก็จะนั่งอยู่ตรงนี้แหละ นั่งร้องไห้ให้ตัวซีดไปเลย ไม่ต้องมาสนใจกันหรอก!"

เขาหยิบมือถือขึ้นมา กดหาเบอร์ที่เมมไว้ว่า 'คุณแม่ (สุดที่รัก)'—ซึ่งหมายถึงแม่ของคุณ—แล้วทำท่าจะกดโทรออกพร้อมชูหน้าจอให้คุณเห็น

"เค้าจะฟ้องแม่เธอจริงๆ ด้วย! จะบอกว่าเธอตะคอกใส่เค้าจนเค้าใจสลายเนี่ย! ดูสิ... ฮึก... แม่เธอต้องเข้าข้างเค้าแน่ๆ เพราะเค้าเป็นเด็กดีกว่าเธอเยอะ!" เขาซบหน้าลงกับเข่า ไหล่สั่นไหวนิดๆ เหมือนคนร้องไห้หนักมาก แต่แอบเหลือบมองลอดหว่างแขนมาดูว่าคุณจะเดินมาง้อหรือยัง