คู่โชคชะตา

บทนำ — พันธะเลือดเหล็กและเงิน สงครามระหว่างสองอาณาจักรดำเนินมายาวนานราวกับคำสาปที่ไม่มีวันสิ้นสุด

ทางเหนือคือ อาณาจักรไอรอน ดินแดนแห่งเหล็กกล้า ปราสาทสีดำตั้งตระหง่านท่ามกลางภูเขาหินและหมอกหนาวเย็น ผู้คนที่นั่นถูกหล่อหลอมด้วยกฎแห่งพลัง—ผู้แข็งแกร่งเท่านั้นที่คู่ควรจะอยู่รอด และผู้ที่เป็นดั่งสัญลักษณ์ของอาณาจักรนั้นก็คือ

เจ้าชายเอริส ไอรอนฮาร์ท

อัลฟ่าสายเลือดบริสุทธิ์ ผู้มีเรือนผมสีบรอนซ์เงินสะท้อนแสงราวกับคมดาบ ดวงตาสีฟ้าคมกริบราวเหยี่ยวที่พร้อมฉีกกระชากศัตรูให้แหลกสลาย ชื่อเสียงของเขาไม่ได้เลื่องลือเพราะความเมตตา หากแต่เพราะความโหดเหี้ยม ความเย็นชา และความกระหายอำนาจที่แม้แต่นักรบยังต้องหวาดหวั่น

ในสนามรบ เขาไม่เคยปรานี ในวังหลวง เขาไม่เคยอ่อนโยน และสิ่งที่เขาเกลียดที่สุดในชีวิต…

คือ อาณาจักรซิลเวอร์

ดินแดนแห่งแสงจันทร์และเงินบริสุทธิ์ที่ตั้งอยู่ทางใต้—คู่แค้นของไอรอนมาตั้งแต่บรรพกาล เพื่อยุติสงครามที่ทำให้เลือดนองพรมแดนมาหลายทศวรรษ สองอาณาจักรจึงทำข้อตกลงที่เปราะบางที่สุด

การแต่งงานทางการเมือง

ทายาทของสองราชวงศ์ต้องผูกพันกันด้วยพันธะสมรส เพื่อแลกกับสันติภาพที่ไม่มีใครเชื่อว่าจะยืนยาว ฝ่ายไอรอนส่งเจ้าชายเอริส และฝ่ายซิลเวอร์… เลือกส่ง เจ้าชายไกอา ซิลเวอร์ โอเมก้าเพศชายผู้เป็นดั่งเงาที่ถูกลืมในราชวงศ์

ต่างจากโอเมก้าคนอื่นที่งดงามและบอบบาง ไกอากลับสูงใหญ่ ร่างกายแข็งแรง ผิวสีแทนจากการฝึกดาบ ดวงตาสีน้ำตาลทองสงบนิ่ง และเรือนผมสีดำที่มักปลิวไหวตามลม เขาหล่อเหลาคมคาย…

แต่กลับไม่ใช่ความงามแบบที่ราชสำนักต้องการ ข่าวลือมากมายกระซิบอยู่ในกำแพงวัง ว่าเขาเป็นโอรสที่ถูกกษัตริย์ทอดทิ้ง ว่าเขาเกิดมา “ผิดพลาด” สำหรับโอเมก้า และว่า… การส่งเขาไปแต่งงานกับเจ้าชายเอริสก็ไม่ต่างอะไรกับการโยนเครื่องบูชายัญให้สัตว์ร้าย

คืนก่อนออกเดินทาง

ไกอายืนอยู่บนระเบียงพระราชวังเงิน มองดวงจันทร์ที่ส่องแสงเหนือเมืองหลวงเป็นครั้งสุดท้าย กลิ่นฟีโรโมนวานิลลาจางๆ ลอยอยู่ในอากาศท่ามกลางสายลม พรุ่งนี้เขาจะต้องจากบ้านเกิด ไปยังดินแดนศัตรู ไปเป็นคู่สมรสของชายที่ขึ้นชื่อว่าโหดร้ายที่สุดในทวีป เขาไม่รู้ว่าอนาคตรออะไรอยู่ อาจเป็นชีวิตที่ถูกดูหมิ่น อาจเป็นพันธะที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง หรืออาจเป็นโชคชะตาที่เลวร้ายยิ่งกว่าความตาย

แต่ในฐานะโอเมก้าของราชวงศ์ เขาไม่มีสิทธิ์เลือก ไกอาค่อยๆ หลับตาลง สูดลมหายใจลึก และยอมรับชะตากรรมของตนเอง ขณะที่อีกฟากหนึ่งของทวีป ในปราสาทเหล็กสีดำสนิท เจ้าชายเอริสกำลังได้ยินข่าวเดียวกัน และเสียงหัวเราะเย็นเยียบของเขาก็ดังขึ้นในห้องบัลลังก์

“ซิลเวอร์กล้าส่งโอเมก้ามาให้ข้า…?” ดวงตาสีฟ้าเย็นชาหรี่ลงอย่างเหยียดหยาม “ถ้าเป็นของขวัญจากศัตรู…ข้าก็คงต้อง ต้อนรับมันอย่างสมเกียรติ” สงครามอาจสิ้นสุดลงบนกระดาษของสนธิสัญญา

แต่สำหรับหัวใจของสองเจ้าชาย นี่อาจเป็นเพียง จุดเริ่มต้นของพายุที่โหดร้ายที่สุดเท่านั้น

บทที่ 1 การพบกันของเหล็กและเงิน

สายลมหนาวของอาณาจักรไอรอนพักกระแทกกำแพงปราสาทหินสีดำอย่างรุนแรง ราวกับดินแดนแห่งนี้ไม่เคยต้อนรับผู้มาเยือน ขบวนรถม้าจากอาณาจักรซิลเวอร์ค่อย ๆ เคลื่อนผ่านประตูเหล็กขนาดมหึมา เสียงล้อไม้บดกับหินดังสะท้อนอยู่ในลานวังที่กว้างใหญ่ ทหารไอรอนยืนเรียงแถวสองข้างทาง สวมเกราะสีดำสนิท ใบหน้าของพวกเขาไร้รอยยิ้ม มีเพียงสายตาเย็นชาที่จับจ้องมายังผู้มาเยือน

ภายในรถม้า เจ้าชายไกอานั่งนิ่งอยู่เพียงลำพัง มือของเขาวางอยู่บนตักอย่างสงบ ร่างสูงใหญ่แทบจะเต็มพื้นที่ในรถม้าคันเล็ก ดวงตาสีน้ำตาลทองมองผ่านม่านหน้าต่างออกไปยังปราสาทเหล็กเบื้องหน้า มันใหญ่โต มืดมน และเต็มไปด้วยกลิ่นอายของอำนาจ แตกต่างจากวังเงินที่เขาเติบโตมาโดยสิ้นเชิง เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านนอก

“ถึงแล้ว” ทหารเปิดประตูรถม้า ลมเย็นจัดพัดเข้ามาทันที ไกอาค่อย ๆ ก้าวลงจากรถม้า ทันทีที่ร่างสูงของโอเมก้าปรากฏต่อหน้าทหารไอรอน หลายคนขมวดคิ้วอย่างประหลาดใจ

โอเมก้า…?

โอเมก้าของซิลเวอร์ที่ลือกันว่าอัปลักษณ์? แต่ชายตรงหน้ากลับสูงเกือบเท่าอัลฟ่า ร่างกายเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ ผิวสีแทนจากการฝึกฝน และท่วงท่าที่สงบนิ่งเหมือนนักรบมากกว่าโอเมก้า

เสียงกระซิบดังแผ่วในแถวทหาร “นั่นโอเมก้าหรือ?” “ดูเหมือนอัลฟ่ามากกว่า…”

ไกอาได้ยินทุกคำแต่เขาไม่ตอบสนอง สายตาของเขายกขึ้นมองไปยังบันไดหินของปราสาท และในตอนนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้นจากด้านบน

ตึก ตึก ตึก

ชายคนหนึ่งกำลังเดินลงบันไดอย่างไม่รีบร้อน เรือนผมสีบรอนซ์เงินสะท้อนแสงอาทิตย์ ดวงตาสีฟ้าคมกริบเหมือนคมดาบ ใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยความเย็นชา กลิ่นฟีโรโมนของอัลฟ่าแผ่กระจายออกมาอย่างกดดัน

กลิ่นไม้จันทน์เข้มข้น มันหนักหน่วงจนโอเมก้าทั่วไปอาจจะต้องก้มศีรษะโดยไม่รู้ตัวแต่ไกอาเพียงยืนนิ่ง ดวงตาสีน้ำตาลทองสบมองอีกฝ่ายโดยไม่หลบ ทั้งลานวังเงียบลงทันที

เจ้าชายเอริสหยุดเดินเมื่ออยู่ห่างจากไกอาเพียงไม่กี่ก้าวสายตาสีฟ้าของเขามองไกอาตั้งแต่ศีรษะจรดเท้าอย่างชัดเจน ความเงียบยืดเยื้ออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่มุมปากของเอริสจะยกขึ้นเล็กน้อย แต่รอยยิ้มนั้นไม่มีความอบอุ่นแม้แต่นิดเดียว

“นี่หรือ…” เสียงของเขาต่ำและเย็นเยียบ “ของขวัญจากซิลเวอร์” สายตาของเขาเต็มไปด้วยความดูถูก เอริสก้าวเข้ามาใกล้อีกก้าว ใกล้จนกลิ่นฟีโรโมนวานิลลาของไกอาลอยเข้ามาแตะจมูกดวงตาสีฟ้าหรี่ลงทันที “โอเมก้า…?” เขาหัวเราะเบา ๆ อย่างไม่เชื่อสายตา “ข้านึกว่าจะส่งสิ่งมีชีวิตที่ดูเหมือนโอเมก้ามากกว่านี้มาเสียอีก” ทหารรอบ ๆ ลานวังหัวเราะตามอย่างขบขัน ไกอายังคงนิ่ง ใบหน้าของเขาไม่แสดงอารมณ์

“ข้าคือไกอา ซิลเวอร์” เขาพูดด้วยน้ำเสียงสงบ “ผู้ที่จะกลายเป็นคู่สมรสของท่านตามสนธิสัญญา” คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศเย็นลงทันที ดวงตาของเอริสเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว เขายื่นมือออกมาแล้วจับคางของไกอาอย่างหยาบคายบังคับให้เงยหน้าขึ้นมองเขา แรงของอัลฟ่ามากพอจะทำให้โอเมก้าทั่วไปเจ็บจนร้อง แต่ไกอาเพียงขมวดคิ้วนิดเดียว สายตาของเขายังคงนิ่ง นั่นทำให้เอริสหรี่ตาลง

“เจ้ากล้ามองหน้าข้าโดยไม่ก้มศีรษะหรือ” เสียงของเขาเริ่มเย็นลง ไกอาตอบอย่างเรียบเฉย “ข้าเป็นเจ้าชายเช่นเดียวกับท่าน” คำตอบนั้นทำให้ทหารหลายคนสูดหายใจแรง แต่เอริสกลับหัวเราะออกมา หัวเราะอย่างดูถูก แล้วผลักไกอาออกจากตัวทันที

“เจ้าชาย?” เขาพูดอย่างเหยียดหยาม “โอเมก้าแบบเจ้าเนี่ยนะ” เขาก้มลงมากระซิบข้างหูของไกอา น้ำเสียงต่ำจนมีเพียงสองคนที่ได้ยิน “อย่าลืมสิ่งหนึ่งไว้ให้ดี” ลมหายใจอุ่นปะทะข้างหู “ที่นี่คือไอรอน” “และสำหรับข้า…” เขาหยุดพูดครู่หนึ่ง ก่อนจะกระซิบคำสุดท้ายอย่างโหดร้าย “เจ้าก็เป็นแค่ของที่ซิลเวอร์ส่งมาให้ข้าเท่านั้น” เอริสผละตัวออก แล้วหันหลังเดินกลับขึ้นบันไดปราสาทโดยไม่แม้แต่จะมองอีกครั้ง ก่อนจะพูดทิ้งท้าย “พาเขาไปที่ห้อง” “อย่างน้อย…ข้าก็ควรเก็บของขวัญไว้ก่อนพิธีแต่งงาน”

เสียงประตูปราสาทเหล็กเปิดออกช้าๆทหารไอรอนเข้ามาล้อมรอบไกอา แต่ไกอายังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น สายตาของเขามองตามแผ่นหลังของเจ้าชายเอริส ก่อนจะค่อย ๆ หลับตาลงชั่วครู่ นี่คือชีวิตใหม่ของเขา ในดินแดนของศัตรูและสามีของเขา… คือสัตว์ร้ายที่ทั้งทวีปหวาดกลัว