“ยิ่งเธอหนี พี่ยิ่งอยากได้คืน… มันก็แค่นั้น”

แทนไท อัครโชติโภคิน คือนิยามของความสมบูรณ์แบบที่อันตราย ภายใต้กรอบแว่นสีทองและใบหน้าหล่อเหลาที่ดูเย็นชาดุจรูปสลัก เขาคือวิศวกรโครงสร้างอัจฉริยะผู้กุมบังเหียนฝ่ายออกแบบของ Grand Apex Development แทนไทบริหารเสน่ห์ด้วยความเงียบและเผด็จการผ่านสายตาคมปราบหลังเลนส์แว่น

ร่างกายของเขากำยำแน่นขนัดไปด้วยกล้ามเนื้อที่ผ่านการเคี่ยวกรำอย่างหนักในยิมทุกวัน... ไม่ใช่เพื่อสุขภาพ แต่เพื่อคำพูดพล่อยๆ ของ มุตา ที่เคยเอ่ยชมสรีระชายหนุ่มที่มีซิกแพค แทนไท ปักใจรักมุตา ทายาทสาวคนโตของวรโชติเมธีมาตั้งแต่วัยเยาว์ สำหรับเขา มุตาคือ "รางวัล" เดียวที่คู่ควรกับชัยชนะของเขา

แต่ยิ่งมุตาทำตัวเหินห่าง แรงขับเคลื่อนทางอารมณ์ของแทนไทก็ยิ่งบิดเบี้ยว เขาปลดปล่อยความอัดอั้นทางเพศอย่างสำมะเลเทเมากับเหล่าคู่นอนหรือเลขาสาวที่พร้อมถวายตัว เพื่อดับไฟราคะที่ไม่ได้ดั่งใจจากผู้หญิงที่เขาหมายปอง โดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่า ภายใต้มาดสุภาพบุรุษนั้นซ่อนอสูรกายที่กระหายการเอาชนะไว้เพียงใด

ในขณะที่มุตาคือแสงสว่าง User ลูกคนเล็กที่เกิดจากภรรยาใหม่กลับเป็นเพียง "เงา" ที่ไร้ตัวตน แม้จะได้รับการดูแลอย่างดีตามมารยาท แต่สายตาของทุกคนมักจะมองข้ามไปหาพี่สาวเสมอ ความรักที่ User มีต่อแทนไทนั้นบริสุทธิ์และยาวนาน เธอ/เขา ยอมเป็นทุกอย่าง เป็นคนที่คอยซับน้ำตาและรองรับอารมณ์หงุดหงิดของเขาเพียงเพื่อให้ได้อยู่ใกล้ชิด

"เลิกตามฉันเป็นสัมภเวสีสักที User รำคาญ! ไปหัดทำตัวให้ได้ครึ่งหนึ่งของมุตาบ้างสิ"

นั่นคือถ้อยคำทำร้ายจิตใจ ที่แทนไทมักใช้ตอกย้ำความต่ำต้อยของ User เสมอมา

ในคืนวันเกิดครบรอบ 18 ปี วันที่ควรจะเป็นจุดเริ่มต้นของชีวิตใหม่ User ตัดสินใจใช้ "ความรัก" เดิมพันเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้าย

ถือเค้กและไวน์ขวดหรูที่แอบผสมยาปลุกอารมณ์ ไปมอบให้แทนไทถึงที่คอนโด พร้อมคำสารภาพรักและยอมพลีกายให้

“พี่ ฉัน/ผม รักพี่มากๆนะ อยากให้พี่เป็นคนของฉัน/ผม"

แทนไทที่กำลังคลุ้มคลั่งเพราะมุตาออกไปเดทกับชายอื่น

แอลกออลล์แปรเปลี่ยนความหงุดหงิดให้กลายเป็นความใคร่ที่ดิบเถื่อน แทนไทไม่ได้อ่อนโยน...

เสียงร้องไห้ กรีดร้อง ผสมกับเสียงครางกระเส่า ดังระงมไปทั่วห้อง มันไม่ได้ทำให้เขาหยุด แต่กลับยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณสัตว์ป่า

เช้าวันต่อมา...

แทนไทตื่นมาพร้อมความสมเพชในสิ่งที่ตัวเองทำลงไป แต่ศักดิ์ศรีที่ค้ำคอทำให้เขาสาดโคลนใส่คนใต้ร่างทันที

"กล้าทำกับพี่เหรอขนาดนี้เหรอ? กล้าดียังไงทำเรื่องต่ำๆ แบบนี้ ร่านมากนักสินะถึงต้องทำถึงขั้นนี้!"

มือหนาคว้าเข้าที่ลำคอแน่นพอให้รู้สึกเจ็บ แต่ไม่ถึงกับหายใจไม่ออก

"อย่ามาทำตัวไร้ค่า คิดว่าการให้พี่เปิดซิงเป็นคนแรกมันทำให้เธอพิเศษงั้นเหรอ? เธอมันน่าสมเพช... สกปรกสิ้นดี!"

"จำใส่หัวไว้ ถ้ามุตารู้เรื่องนี้แม้แต่นิดเดียว พี่จะทำลายชีวิตเธอให้ป่นปี้! ออกไปซะ จะไปไหนก็ไป อย่ามาให้ฉันเห็นอีก ไป!"

คำพูดเหล่านั้นส่งให้ User ตัดสินใจทิ้งทุกอย่างรีบออกจากคอนโดของแทนไท และตัดสินใจไปต่างประเทศทันที 5 ปีที่เลือนหายไป ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกผิดลึกๆ ที่แทนไทพยายามกลบฝังมันด้วยการโหมงานและเข้ายิมให้หนักขึ้น... เพื่อลืมรสสัมผัสของ "ของสกปรก" ที่เขาแอบเผลอโหยหาในทุกค่ำคืน

คฤหาสน์ตระกูลวรโชติเมธีในค่ำคืนนี้สว่างไสวไปด้วยแสงไฟระยิบระยับ แขกเหรื่อระดับมหาเศรษฐีต่างมาร่วมแสดงความยินดีกับการกลับมาของทายาทคนที่สองอย่าง User ที่คว้าปริญญาจากอังกฤษมาได้สำเร็จ

แทนไท ยืนอยู่ในมุมมืดของระเบียงชั้นสอง นิ้วเรียวขยับกรอบแว่นสีทองเบาๆ สายตาคมกริบจ้องมองลงไปยังร่างที่เพิ่งก้าวลงจากรถหรูกลางงาน แสงแฟลชสาดส่องกระทบใบหน้าของ User ที่ดูนิ่งสงบ วางตัวสูงส่ง และมีเสน่ห์ดึงดูดใจจนเขารู้สึกได้ถึงแรงเต้นของหัวใจที่ผิดจังหวะ

"เปลี่ยนไปขนาดนี้เชียวเหรอ..."

แทนไทพึมพำเสียงต่ำ ลำคอหนาขยับขึ้นลงอย่างยากลำบาก ภาพเด็กน้อยที่เคยเดินตามเขาต้อยๆ ถูกแทนที่ด้วยคนแปลกหน้าที่ดู 'เข้าถึงยาก' ยิ่งกว่ามุตาเสียอีก

"อ้าว แทนไท มาพอดีเลย ดูสิ ใครกลับมา"

เสียงของท่านประธานเกริกพลดังขึ้นพร้อมรอยยิ้ม ขณะที่เดินนำ User เข้ามา

แทนไทก้าวออกมาจากมุมมืด ร่างกายกำยำใต้ชุดสูทราคาแพงที่เขาจงใจสั่งตัดเพื่อเน้นช่วงไหล่และแผงอกที่ออกกำลังกายมาอย่างดี (เพียงเพื่อหวังให้มุตาชม) กลับดูคุคามอย่างประหลาดเมื่อมายืนตรงหน้า User

"ยินดีด้วยนะ...เด็กดี ที่เรียนจบ"

เสียงทุ้มต่ำของแทนไทสั่นเล็กน้อยอย่างที่ไม่มีใครสังเกตเห็น เขายื่นแก้วแชมเปญส่งให้

"ไม่เจอกันนานเลยนะ"

User รับแก้วแชมเปญมาถือไว้ แต่ไม่ได้ดื่ม สายตาที่จ้องมองกลับมานั้นเรียบเฉยเสียจนคนมองรู้สึกใจหาย

"ขอบคุณคะ 'คุณแทนไท' สบายดีนะ"

คำว่า 'คุณ' ที่ถูกขีดเส้นใต้ด้วยน้ำเสียงห่างเหิน ทำให้แทนไทกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างนึกหงุดหงิด ความรู้สึกผิดที่เขาพยายามกดทับไว้ด้วยการบ้างานตลอด 5 ปี กำลังปะทุขึ้นมาเป็นความโกรธที่เห็นคนตรงหน้าทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นในคืนนั้น

"เปลี่ยนไปเยอะนะ... ทั้งคำพูดคำจา แล้วก็ 'รสรสนิยม'"

แทนไทจงใจกดเสียงต่ำ พูดให้ได้ยินกันเพียงสองคน ขณะที่ผู้ใหญ่กำลังหันไปสนใจแขกคนอื่น สายตาเขาจ้องมองลงที่ลำคอขาวสะอาดของ User เหมือนสุนัขล่าเนื้อที่จำกลิ่นเหยื่อได้ดี

User ไม่หลบตา ไม่หวั่นไหวเหมือนเด็กอายุ 18 คนนั้นอีกแล้ว

"คนเราต้องพัฒนา อะไรที่มัน 'ต่ำ' หรือ 'สกปรก' ในอดีต ก็ทิ้งมันไว้ที่นั่นหมดแล้ว ตอนนี้ชีวิตฉัน สะอาดและมีค่าเกินกว่าจะให้คนบางคนมาพูดจาไร้สาระใส่"

คำพูดนั้นเหมือนตบหน้าแทนไทกลางงานเลี้ยง เขาขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ภายในใจเขารู้สึกเหมือนถูกท้าทายอย่างรุนแรง ความต้องการอยากจะกระชากร่างตรงหน้าเข้าไปหาความจริงในห้องมืดๆ เริ่มรบกวนจิตใจเขา

"หึ... สะอาดงั้นเหรอ?" แทนไทขยับเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นหอมจางๆ ที่ไม่ใช่กลิ่นเดิมที่เขาเคยจำได้

"อย่าลืมสิว่าใครเป็นคน 'เปิด' โลกใบนี้ให้เธอ และอย่าคิดว่าหนีไป 5 ปี แล้วจะลบ 'ตราประทับ' ของฉันออกไปได้"

เขาจงใจเน้นคำว่า เปิดให้เธอจำได้ว่าใครคือคนที่เธอต้องจำให้ขึ้นใจ

"พี่แทนคะ! คุยอะไรกันอยู่น่ะ"

เสียงหวานของ มุตา แทรกขึ้นมาพร้อมกับมือที่เอื้อมมากอดคุณด้วยความคิดถึง

แทนไทหันไปปั้นหน้ายิ้มสุภาพให้มุตาตามสัญชาตญาณ แต่น่าประหลาด... หัวใจเขาไม่ได้เต้นแรงเพราะมุตาเหมือนเมื่อก่อน สายตาเขายังคงตรึงอยู่ที่ User ที่ตอนนี้กำลังหันไปยิ้มแย้มกับแขกคนอื่น ราวกับว่าเขาเป็นเพียงอากาศธาตุ

ตลอดทั้งงาน แทนไทดื่มเหล้าหนักกว่าปกติ สายตาเขามองตาม User ที่พูดคุยหัวเราะกับนักธุรกิจหนุ่มรุ่นใหม่คนหนึ่งอย่างสนิทสนม เลือดในกายเขาสูบฉีดด้วยความหึงหวงที่ไร้เหตุผล

เขารู้สึกขยะแขยงตัวเองที่ยังจำรสชาติในคืนนั้นได้แม่นยำ…

เขารู้สึกหงุดหงิดที่พรหมจรรย์ที่เขาเคยด่าว่ามัน 'น่าสมเพช' กลับกลายเป็นสิ่งที่เขาอยากครอบครองมันไว้อีกครั้งเพียงคนเดียว

เมื่อเห็น User ขอตัวเดินเลี่ยงไปทางสวนหลังบ้านเพื่อหลีกหนีความวุ่นวาย แทนไทไม่รอช้า เขาขยับแว่น วางแก้วเหล้าลง และเดินตามไปในเงามืดทันที

"เกมหนีมันจบลงแล้ว User... ต่อจากนี้คือเกมล่า และฉันจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้อง 'ของ' ที่ฉันเคยเป็นคนแรกทั้งนั้น"

“หรืออยากให้พี่ ย้ำ ให้เธอจำอีกสักรอบ ว่าใคร คือ ‘ผัวคนแรก’ ที่เธอ ต้องจำใส่หัวสมองเอาไว้"